ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ, "ਹੇ ਰਾਜਨ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਪੁੰਨਿਆਂ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਵੀ ਸੁਰਗ ਨੂੰ ਜਾਵੇਂਗਾ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਮੇਰਾ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਪੁੰਨ ਕੀ ਹੈ? ਮਿਹਰ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਸ਼ੁਭ ਗੱਲ ਦੱਸੋ।" ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਹੇ ਬਲਸ਼ਾਲੀ, ਜਦ ਤੂੰ ਉਸ ਮਹਾਨ ਕਾਲਾ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਥੇ ਜੋ ਪੁੰਨ ਤੇਰੇ ਦੁਆਰਾ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਦੀ ਮਾਪ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਨਰਕ ਵਾਸੀ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਫਲ ਭੋਗਣ ਦੇ ਬਾਅਦ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਣਗੇ। ਜੇ ਮੇਰੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਤਥਾਨੀ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ, ਤਾਂ ਜੋ ਵੀ ਤੇਰਾ ਵੱਡਾ ਪੁੰਨ ਹੈ, ਉਸ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹਿੱਸਾ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੇ ਦੇ।" "ਉਸ ਪੁੰਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਨਰਕ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਣਗੇ।" ਫਿਰ ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਜਾ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਨੇ ਮਿਲ ਕੇ ਨਿਮੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਦੇਖੋ, ਇਹ ਨਰਕ ਵਾਸੀ ਆਪਣੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਏ ਹਨ।" ਫਿਰ ਹਰੀ ਨੇ ਨਿਮੀ ਨੂੰ ਸਵਰਗ ਦੇ ਰਥ ਵਿੱਚ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੁਰਗ ਲੈ ਗਿਆ। "ਉਸ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਸੁਰਗ ਲੋਕ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ ਹਨ, ਹੇ ਪ੍ਰਿਯ।" ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹੀ ਨਰਕ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। "ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਨਰਕ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਉਸ ਦੇਵਤਾ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ, ਉਸ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।" ਜੋ ਮਨੁੱਖ, ਆਪਣੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਪਿਛਲੇ ਅਤੇ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਪੀੜੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਉਸ ਚਤੁਰਦਸ਼ੀ ਦੇ ਦਿਨ, ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਯੋਗ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੋਵੇ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਚਤੁਰਦਸ਼ੀ ਹੋਵੇ, ਨਰਕ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕਰਮ, ਮਨ ਜਾਂ ਬੋਲੀ ਨਾਲ ਕੀਤੇ ਹੋਏ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। "ਹੇ ਦੇਵੀ, ਇਹ ਉਸ ਦੀ ਪਾਪ ਨਾਸਕ ਤਾਕਤ ਹੈ, ਜੋ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਹੈ।" "ਸਿਰਫ਼ ਉਸ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ, ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" ਬਹੁਤ ਸਮਾਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਰਥੰਤਰਾ ਕਲਪ ਵਿੱਚ, ਵੀਰਧਨਵਨ ਨਾਮ ਦਾ ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਸੀ। ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਹਿਰਣਾਂ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰਦਾ ਗਿਆ। ਉਥੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੰਜ ਧਰਮੀ ਭਰਾਵਾਂ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਉਹ ਪੰਜੇ, ਜਦ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਨਵੇਂ ਜਣੇ ਹੋਏ ਹਿਰਣ ਵੇਖੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹਰ ਇੱਕ ਨੇ ਇੱਕ-ਇੱਕ ਹਿਰਣ ਫੜ ਲਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋ ਗਈ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਹੋਇਆ। ਪਸ਼ਚਾਤਾਪ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਸੰਵਰਤ ਮੁਨੀ ਕੋਲ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਚੇਲਿਆਂ ਨਾਲ ਸੀ, ਪਹੁੰਚੇ। "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਅਸੀਂ ਪੰਜ ਨਵੇਂ ਜਣੇ ਹੋਏ ਹਿਰਣ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ ਹਨ।" ਮੁਨੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਜਦ ਤਕ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿੱਤ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ, ਮਨੁੱਖ ਪਵਿੱਤਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਜੋ ਤਪ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਪਾਪ ਦਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਤੇ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਵੇਦ ਦੀ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਸਜਜਿਤ ਹਨ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹਨ—ਚਾਹੇ ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ ਵਿੱਚ, ਪਾਠ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਹੋਵੇ—ਜਦ ਧਰਤੀ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਇਹ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਹੈ," ਤਦ ਉਹ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਇਹ ਗੱਲ ਉਚਾਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਹੋਈ ਘਟਨਾ ਉਸ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਦੀ ਤਿਵੇਂ ਦੱਸਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਧਰਮ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੀ ਵੀ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਨਿਯਮਤ ਤੌਰ ਤੇ ਲਿਖੇ ਹਨ। "ਜੋ ਅੱਸੀ ਸਾਲ ਦਾ ਬੁੱਢਾ ਜਾਂ ਸੋਲਾਂ ਸਾਲ ਤੋਂ ਛੋਟਾ ਮੁੰਡਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵੀ, ਸਮੇਂ, ਥਾਂ, ਉਮਰ, ਸਮਰੱਥਾ ਅਤੇ ਪਾਪ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਹਿਰਣ ਦੀ ਖਾਲ ਪਾ ਕੇ ਅਤੇ ਵਰਤ ਲੈ ਕੇ, ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿੱਤ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਇੱਕ ਸਾਲ ਲੰਘ ਗਿਆ, ਰਾਜਾ ਵੀਰਧਨਵਨ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਭਰਾ, ਉਹ ਇੱਕ ਦਰੱਖਤ ਹੇਠਾਂ ਰਹਿਣ ਲੱਗ ਪਏ ਅਤੇ ਹਿਰਣਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।