ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਸਮੇਂ ਦੀ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਨਿਮਿ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਇਹ ਨਿਸ਼ਚੈ ਕੀਤਾ ਕਿ ਦੁਖੀ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਦਿਵਾਉਣੀ ਹੈ। ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਆਪਣੀ ਜਗ੍ਹਾ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਹਟੇ, ਜਦ ਤੱਕ ਉਹਨਾਂ ਬਹੁਤ ਪੀੜਤ ਆਤਮਾਵਾਂ ਨੂੰ ਰਾਹਤ ਨਾ ਮਿਲ ਜਾਵੇ। ਨਿਮਿ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਜੇ ਮੇਰੇ ਕਰਕੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਦੁਖੀ ਜੀਵ ਸੁਖੀ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਇਥੇ ਹੀ ਰਹਾਂਗਾ। ਪਰ ਫਿਰ ਇੱਕ ਸਮਾਂ ਆਇਆ, ਜਦੋਂ ਧਰਮ ਦੇਵਤਾ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਨੇ ਮਿਲ ਕੇ ਨਿਮਿ ਨੂੰ ਅਲਾਪਿਆ, “ਆਓ, ਆਓ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ੇਰ, ਹੁਣ ਤੱਕ ਜੋ ਕਰਨਾ ਸੀ, ਉਹ ਹੋ ਗਿਆ।” ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਤੂੰ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾ ਕਰ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਵਰਗ ਲੈ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਪੂਜਿਆ ਹੈ।” ਪਰ ਨਿਮਿ ਨੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, “ਧਰਮ ਦੇਵਤਾ, ਇੱਥੇ ਨਰਕ ਵਿਚ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਲੋਕ ਪੀੜਤ ਹਨ। ਮੇਰੇ ਆਪਣੇ ਪੁੰਨਿਆਂ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਵੀ ਸਵਰਗ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਮੇਰੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕੀ ਭਲਾਈ ਹੈ? ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਸੁਭਾਗਾ ਗੱਲ ਦੱਸੋ।” ਇਸ ’ਤੇ ਧਰਮ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਹੇ ਬਾਹੁਬਲੀ, ਕਾਲਾ ਦੇ ਮਹਾਨ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਜੋ ਤੂੰ ਕਰਮ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਦਾ ਮਾਪ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਤੇਰਾ ਇਹ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਪੁੰਨ, ਜਿਸ ਦਾ ਅੰਤ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਇਥੇ ਨਰਕ ਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਭੋਗਣ ਦਿਉ। ਜੇ ਮੇਰੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿਚ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਤਥਾਨ ਨਾ ਮਿਲੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਵੀ ਵੱਡਾ ਪੁੰਨ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੇ ਦੇ। ਤੇਰੇ ਪੁੰਨ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਪਹਿਲੇ ਨਰਕ ਤੋਂ ਛੁੱਟ ਜਾਣਗੇ।” ਫਿਰ ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਨਿਮਿ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਇਹ ਦੇਖ, ਇਹ ਨਰਕ ਵਾਸੀ ਆਪਣੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਏ ਹਨ।” ਫਿਰ ਹਰੀ ਨੇ ਨਿਮਿ ਨੂੰ ਇੱਕ ਵਿਹੰਗਮ ਰਥ ਵਿਚ ਬਿਠਾ ਕੇ ਸਵਰਗ ਲੈ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਪੁੰਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਉਹ ਲੋਕ ਵੀ ਸਵਰਗ ਪਹੁੰਚ ਗਏ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਨਰਕ ਤੋਂ ਛੁਡਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਨਰਕ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਦੀ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਪੀੜੀਆਂ, ਪਿਛਲੀਆਂ ਤੇ ਆਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਵੀ, ਮੋਖਸ਼ ਪਾ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਹੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਪੁੱਤਰੀ, ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਖਾਸ ਕਰਕੇ, ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਚਤੁਰਦਸ਼ੀ ਤੇ ਸ਼ਿਵਯੋਗ ਵਾਲੀ ਚੌਦਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਦਿਨ ਨਰਕ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕਰਮ, ਮਨ ਜਾਂ ਬੋਲ ਨਾਲ ਹੋਏ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਦੇਵੀ, ਇਹ ਉਸ ਦੀ ਅਦਭੁਤ ਪਾਵਰ ਹੈ, ਜੋ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ਼ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਸਿਰਫ਼ ਉਸ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਹੀ ਮਨੁੱਖ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਬਹੁਤ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ, ਰਥੰਤਰਾ ਕਲਪ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਸੀ ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਂ ਵੀਰਧਨਵਨ ਸੀ। ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਹਿਰਨ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਗਿਆ। ਉਥੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੰਜ ਨੇਕ ਭਰਾਵਾਂ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਇਕ ਦਿਨ, ਉਹਨਾਂ ਪੰਜ ਭਰਾਵਾਂ ਨੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਨਵੇਂ ਜੰਮੇ ਹਿਰਨ ਵੇਖੇ। ਹਰ ਇੱਕ ਨੇ ਇੱਕ-ਇੱਕ ਹਿਰਨ ਫੜ ਲਿਆ, ਪਰ ਉਹ ਹਿਰਨ ਮਰ ਗਏ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਦੁੱਖ ਹੋਇਆ। ਪਛਤਾਵੇ ਚ, ਉਹ ਸੰਵਰਤ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਕੋਲ ਗਏ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਚੇਲਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਅਸੀਂ ਪੰਜ ਨਵੇਂ ਜੰਮੇ ਹਿਰਨ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ ਹਨ।” ਸੰਵਰਤ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਜੋ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਤਪ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਪਾਪ ਦਾਤਾ ਕੋਲ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਜੋ ਵੇਦ ਦੀ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਲੈਸ ਤੇ ਧਰਮ ਵਿਚ ਅਡਿੱਗ ਹਨ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਕਥਾ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸਦੀ ਹੈ ਕਿ ਸੱਚਾ ਪੁੰਨ, ਦਇਆ, ਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਕਿਵੇਂ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਦਿਵਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।