ਇੱਕ ਵਾਰ, ਰਾਜਾ ਨਿਮੀ ਨੇ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਗੰਦ ਅਤੇ ਬਦਬੂਦਾਰ ਥਾਂ ਦੇਖੀ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜ੍ਹੇ ਆਦਮੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਇਹ ਕਿਹੜੀ ਧਰਤੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਕਿਸ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਹੈ? ਮੈਂ ਇਹ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।" ਉਹ ਆਦਮੀ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਲੈ ਗਿਆ, "ਇੱਥੇ ਆਓ।" ਰਾਜਾ ਨੇ ਫਿਰ ਉਸ ਨੌਕਰ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ, "ਮੈਂ ਧਰਮਿਕ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਇਸ ਦੁੱਖ ਤੇ ਕਿਵੇਂ ਆ ਗਿਆ?" ਨਿਮੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਵਿਦੇਹ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਮੈਨੂੰ ਮਨੂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਰੀਤ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਧਰਮ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਮੂਲ ਲੱਗਦਾ ਸੀ। ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਜੰਗ ਤੋਂ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਹਟਿਆ, ਨਾ ਹੀ ਕਿਸੇ ਮਹਿਮਾਨ ਨੂੰ ਠੁਕਰਾਇਆ। ਫਿਰ ਕਿਵੇਂ ਮੈਂ ਇਸ ਭਿਆਨਕ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ?" ਉਹ ਨੌਕਰ, ਜੋ ਕਿ ਤਿੱਖਾ ਸੀ ਪਰ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ, ਨਿਮੀ ਨੂੰ bowed down ਕਰਕੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਗਲ ਯਾਦ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਸ੍ਰਾਦਧਾ ਸਮੇਂ ਜੋ ਭੋਗ ਚੜ੍ਹਾਉਣੀ ਸੀ, ਉਹ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੀ ਸੀ, ਰਾਜਨ। ਇਹੀ ਤੇਰਾ ਪਾਪ ਹੈ, ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ।" ਇਹ ਸੁਣਕੇ, ਰਾਜਾ ਨਿਮੀ ਨੇ ਯਮ ਦੇ ਦੂਤ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਮੈਂ ਇੱਕ ਗੱਲ ਪੁੱਛਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ; ਸੱਚ-ਸੱਚ ਦੱਸੋ।" ਉਹ ਫਿਰ-ਫਿਰ ਦੇਖਦਾ ਕਿ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜੀਭ ਵੀ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਵੀਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। "ਕੀ ਇਹ ਲੋਕ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਖੋ ਗਏ ਹਨ, ਦਿਨ-ਰਾਤ ਤਕਲੀਫ਼ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ? ਇਹ ਕਿੰਨੇ ਸਮੇਂ ਤਕ ਚੱਲਦਾ ਹੈ? ਸਪਸ਼ਟ ਦੱਸੋ।" ਦੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਤੇਨੂੰ ਇੱਥੇ ਸੰਖੇਪ ਅਤੇ ਸੱਚਾਈ ਨਾਲ ਸਮਝਾਵਾਂਗਾ। ਹਰ ਵਿਅਕਤੀ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਮਨੁੱਖ, ਸਿਰਫ਼ ਸੁਖ-ਭੋਗ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੀ ਪਾਪ ਜਾਂ ਪੁੰਨ ਦਾ ਫਲ ਭੋਗਦੇ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵੱਡੇ ਪਾਪੀਆਂ ਨੂੰ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਸਜ਼ਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਦੇਵ, ਮਨੁੱਖ ਜਾਂ ਪਸ਼ੂ-ਜਨਮ ਵਿੱਚ, ਚੰਗੇ ਤੇ ਮਾੜੇ ਫਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਰਾਜਨ, ਮੈਂ ਤੇਨੂੰ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ। ਹੁਣ, ਆਓ ਹੋਰ ਥਾਂ ਚੱਲੀਏ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਹੁਣੇ ਦੇਖਿਆ।" ਜਦੋਂ ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੁਖੀ ਮਨੁੱਖ ਚੀਖ ਪਏ, ਤਾਂ ਰਾਜਾ ਨਿਮੀ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਛੁਹਣ ਵਾਲੀ ਹਵਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਰਾਮ ਦਿੱਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਤੋਂ ਸਾਰੀ ਪੀੜ੍ਹਾ, ਦੁੱਖ ਤੇ ਤਕਲੀਫ਼ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ। ਇਹ ਸੁਣਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਯਮ ਦੇ ਨੌਕਰ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਮੈਂ ਮਰਤ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਕਿਹੜਾ ਵੱਡਾ ਪੁੰਨ ਕਰਮ ਕੀਤਾ ਸੀ?" ਨੌਕਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਅਸ਼ਵਿਨ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਚੌਦਵੀ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ ਇਹ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।" ਫਿਰ, ਉਹ ਹਵਾ ਜੋ ਸਰੀਰਾਂ ਨੂੰ ਛੁਹੀ, ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੱਤੀ। "ਏ ਸੁੰਦਰ-ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਹੀ ਪੀਹਰ ਵਾਂਗ ਖੜਾ ਰਹਾਂਗਾ। ਤੁਸੀਂ ਸੁਖ ਭੋਗੋ; ਮਾੜੇ ਕਰਮਾਂ ਵਾਲੀ ਤਕਲੀਫ਼ ਵਿੱਚ ਨਾ ਜਾਓ।" "ਮੇਰਾ ਮਨ ਹੈ ਕਿ ਦੁਖੀ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਦਿਵਾਂ। ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਇੱਥੋਂ ਨਹੀਂ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਜਦ ਤਕ ਇਹ ਵੱਡੀ ਪੀੜ੍ਹਾ ਵਾਲੇ ਸੁਖੀ ਨਹੀਂ ਹੋ ਜਾਂਦੇ। ਜੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਕਰਕੇ ਦੁਖੀ ਹਨ, ਸੁਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਹੀ ਰਹਾਂਗਾ।" ਨੌਕਰ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਇੱਥੋਂ ਜਾਣਾ ਜਰੂਰੀ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਰਾਜਨ, ਤੂੰ ਚੱਲ।" ਉਸ ਵੇਲੇ, ਧਰਮ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਆਓ, ਆਓ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ, ਇਤਨਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।" "ਤੂੰ ਗੁੱਸਾ ਨਾ ਕਰ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ, ਵੱਡੇ। ਮੈਂ ਤੇਨੂੰ ਸਵਰਗ ਲੈ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਪੂਜਿਆ ਹੈ।" ਨਿਮੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਨਰਕ ਵਿੱਚ, ਧਰਮ, ਲੋਕ ਇੱਥੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਤਕਲੀਫ਼ ਵਿੱਚ ਹਨ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ ਨਿਮੀ ਦੀ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਯਾਤਰਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੁੰਨ-ਪਾਪ ਦੀ ਗੱਲਬਾਤ, ਅਤੇ ਦੁਖੀ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦਇਆ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਹੋਈ।