ਮਹਾਂਪੁਰਖ ਨਿਮੀ ਨੇ ਇੱਕ ਵਾਰ ਧਰਮਰਾਜ ਦੇ ਪੈੜ ਵੇਖੇ। ਉਹ ਇਕ ਲੋਹੇ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚੇ, ਜਿੱਥੇ ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਉਪਰ ਮੰਜਾ ਪਿਆ ਸੀ। ਉਥੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਉਹਨਾ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਓਹਨਾ ਦਰਦਾਂ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਹੜੇ ਦੁਨੀਆ ਵਿਚ ਵੇਖੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਕਾਂ, ਬਿਚੂਆਂ ਅਤੇ ਗਿਧਾਂ ਵਲੋਂ ਖਾਇਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਵਾਰ ਵਾਰ ਚੀਕਾਂ ਮਾਰਦੇ ਪਰ ਕਦੇ ਵੀ ਚੈਨ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ। ਪਾਰਵਤੀ ਜੀ, ਉਥੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਅਸਹਿਨੀ ਪੀੜਾ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ। ਇਹੀ ਪੀੜਾਵਾਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਨਿਮੀ ਨੇ ਧਰਮਰਾਜ ਦੇ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਵੇਖੀਆਂ। ਉਹ ਰਾਹ ਬੜਾ ਭਿਆਨਕ, ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਪਾਰ ਕਰਨਾ ਔਖਾ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਪਾਪ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਜੀਵ ਵੱਸਦੇ ਸਨ। ਉਥੇ ਪਾਪੀਆਂ ਦੀ ਬਦਬੂ ਵਿਆਪ ਰਹੀ ਸੀ, ਮਾਸ ਤੇ ਲਹੂ ਦੀ ਚੀਕੜ ਹਰ ਪਾਸੇ ਸੀ। ਸੱਪ ਆਪਣੇ ਮੁਹੰ ਵੱਟ ਕੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਗਿਧਾਂ ਵਲੋਂ ਵੀ ਉਹ ਰਸਤਾ ਘੇਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਥੇ ਲਹੂ ਤੇ ਮਾਸ ਦੇ ਰੁੱਖ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹੱਥ, ਲੱਤਾਂ ਤੇ ਬਾਂਹਾਂ ਲਟਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਲਾਸ਼ਾਂ ਦੀ ਬਦਬੂ, ਅਸ਼ੁਭਤਾ, ਤੇ ਕੋਈ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਕਦੇ ਉਥੇ ਖੀਰ ਤੇ ਰੇਤ ਪਈ ਹੋਈ ਸੀ, ਕਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਲੋਹੇ ਦੇ ਪੱਥਰ ਸਨ। ਇਹ ਗੰਦੀ ਥਾਂ ਵੇਖ ਕੇ, ਨਿਮੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਖੜੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਇਹ ਕਿਹੜੀ ਧਰਤੀ ਹੈ, ਤੇ ਕਿਸ ਦੇਵਤੇ ਦੀ ਹੈ? ਮੈਂ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।" ਉਹ ਅੱਗੇ ਚੱਲ ਕੇ ਆਖਦਾ, "ਆਓ, ਇਧਰ ਆਓ।" ਫਿਰ ਨਿਮੀ ਨੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੌਕਰ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਮੈਂ ਤਾਂ ਧਰਮ ਨਾਲ ਚੱਲਣ ਵਾਲਾ ਹਾਂ, ਫਿਰ ਇਹ ਦੁਖਦਾਈ ਥਾਂ ਤੇ ਕਿਵੇਂ ਆ ਗਿਆ?" ਨਿਮੀ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, "ਮੈਂ ਵਿਦੇਹ ਦੇਸ਼ ਵਿਚ ਜੰਮਿਆ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ। ਮਨੂ ਦੇ ਪੁਰਾਤਨ ਨਿਆਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਧਰਮ ਹੀ ਮੇਰਾ ਮੁੱਖ ਮੰਤਵ ਸੀ। ਮੈਂ ਕਦੇ ਜੰਗ ਤੋਂ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਹਟਿਆ, ਨਾ ਹੀ ਮਹਿਮਾਨ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਮੈਂ ਇਹ ਭਿਆਨਕ ਨਰਕ ਵਿਚ ਕਿਵੇਂ ਆ ਗਿਆ?" ਉਹ ਨੌਕਰ, ਜੋ ਭਾਵੇਂ ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ, ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਬੋਲੇ, "ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਤੁਹਾਡੀ ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਗਲਤੀ ਯਾਦ ਕਰਾਵਾਂਗਾ। ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਦਾ ਜੋ ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਸੀ, ਉਹ ਤੁਸੀਂ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ, ਰਾਜਨ। ਇਹੀ ਤੁਹਾਡਾ ਪਾਪ ਹੈ, ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਨਿਮੀ ਨੇ ਯਮਦੂਤ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਮੈਂ ਕੁਝ ਹੋਰ ਪੁੱਛਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਸੱਚ ਸੱਚ ਦੱਸੋ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਰ ਵਾਰ ਐਸੀਆਂ ਕਿਉਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ? ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਜੀਭ ਵੀ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਵੀਂ ਬਣ ਕੇ ਖਿੱਚ ਲਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਕੀ ਇਹ ਜੀਵ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨ ਮੂੜ੍ਹ ਗਿਆ ਹੈ, ਦਿਨ ਰਾਤ ਇੰਜ ਹੀ ਤੜਪਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ? ਇਹ ਸਜ਼ਾ ਕਿੰਨੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਹੈ, ਸਾਫ ਦੱਸੋ।" ਉਸ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੰਖੇਪ ਤੇ ਸੱਚਾਈ ਨਾਲ ਸਮਝਾਵਾਂਗਾ। ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਫਲ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਮਨੁੱਖੀ ਜਨਮ ਵਿਚ, ਸੁਖ ਭੋਗਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਨਾ ਪਾਪ ਦਾ ਤੇ ਨਾ ਪੁੰਨ ਦਾ ਪੂਰਾ ਅਨੁਭਵ ਹੁੰਦਾ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਵੱਡੇ ਪਾਪੀ ਦਿਨ ਰਾਤ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਜ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਸਹਿਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਦੇਵਤਾ, ਮਨੁੱਖ ਜਾਂ ਪਸ਼ੂ ਦੀ ਜੂਨ ਵਿਚ, ਚੰਗੇ ਮੰਦੇ ਦੋਵੇਂ ਫਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਰਾਜਨ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮੁੱਖ ਗੱਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ। ਹੁਣ ਚਲੋ, ਹੋਰ ਥਾਂ ਚਲਦੇ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਵੇਖਿਆ।" ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖੀ ਜੀਵ ਚੀਕ ਪਾਉਂਦੇ ਸਨ, ਨਿਮੀ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਵਾਲੀ ਹਵਾ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਠੰਢ ਪਾ ਦਿੱਤੀ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਤੋਂ ਸਾਰਾ ਦੁਖ, ਪੀੜਾ ਤੇ ਤਕਲੀਫ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ। ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਨਿਮੀ ਨੇ ਯਮਦੂਤ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਮੈਂ ਮਨੁੱਖ ਜਨਮ ਵਿਚ ਕਿਹੜਾ ਵੱਡਾ ਪੁੰਨ ਕੀਤਾ ਸੀ?" ਉੱਤਰ ਆਇਆ, "ਅਸ਼ਵਿਨ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਚੌਦਹਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ ਇਹ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।" ਫਿਰ, ਉਹ ਹਵਾ, ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹੀ, ਆਨੰਦ ਲਿਆਉਂਦੀ ਸੀ। ਇਸ ਲਈ, ਨਿਮੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਸੁੰਦਰ-ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੇ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਇਥੇ ਸਤੰਭ ਵਾਂਗ ਅਡੋਲ ਖੜਾ ਰਹਾਂਗਾ।