ਕਈ ਲੋਕ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਗ ਕੱਟੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਤੜਫਦੇ ਹੋਏ ਪਾਣੀ ਲੱਭਦੇ ਫਿਰਦੇ ਹਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪਾਪ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਦੁਖ ਸਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵੱਲ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਲੋਹੇ ਦੇ ਕਿਲਾਂ ਨਾਲ ਛੇਦੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਫਿਰ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕੰਨ ਵੀ ਲੋਹੇ ਦੇ ਕਿਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੱਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਸੁਣਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਲੋਹੇ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਜੀਭ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਵਾਰੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਤਪਦੇ ਲੋਹੇ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਚੀਰ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਨਿੰਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਾਰ ਵਾਰ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਪਾਪੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਮਾਰਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਕੋਈ ਹੋਰ ਦੀ ਇਸਤਰੀ ਨੂੰ ਅਪਣਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਯਮ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਸੇਵਕਾਂ ਵਲੋਂ ਫੜ ਕੇ ਸਜ਼ਾ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਲੋਹੇ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜਦੀ ਹੋਈ ਖੱਟ ਤੇ ਸੁੱਟਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਇੰਨਾ ਦੁੱਖ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿੰਨਾ ਦੁੱਖ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕਾਂ, ਬਿਛੂਆਂ ਅਤੇ ਗਿਧਾਂ ਵਲੋਂ ਖਾਧਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਚੀਕਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਕਦੇ ਵੀ ਆਰਾਮ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ। ਹੇ ਪਾਰਵਤੀ, ਉਹ ਅਸਹਿਣਯ ਦੁੱਖ ਸਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਮਹਾਨ ਨਿਮੀ ਨੇ ਕਦੇ ਯਮ ਦੇ ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ ਸੀ। ਉਹ ਰਸਤਾ ਬਹੁਤ ਡਰਾਉਣਾ, ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਪਾਪੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਥੇ ਪਾਪੀਆਂ ਦੀ ਬਦਬੂ, ਮਾਸ ਤੇ ਖੂਨ ਦੀ ਚਿਕੜੀ ਸੀ। ਉਥੇ ਅਜਿਹੇ ਸੱਪ ਸਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਹੇਠਾਂ ਵੱਲ ਸਨ, ਤੇ ਗਿਧਾਂ ਵਲੋਂ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਉਥੇ ਮਾਸ ਤੇ ਖੂਨ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਕੱਟੇ ਹੋਏ ਬਾਂਹ, ਲੱਤਾਂ ਤੇ ਹੱਥ ਲਟਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਥੇ ਲਾਸ਼ਾਂ ਦੀ ਬਦਬੂ ਸੀ, ਕੁਝ ਵੀ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਚੜ੍ਹਦੇ ਹੋਏ ਭਾਤ ਤੇ ਰੇਤ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਲੋਹੇ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪੱਥਰ ਪਏ ਸਨ। ਜਦ ਨਿਮੀ ਨੇ ਉਹ ਮਾੜੀ ਸੁਗੰਧ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਵੇਖੀ, ਉਹ ਉਥੇ ਖੜੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗੇ, "ਇਹ ਕਿਹੜੀ ਧਰਤੀ ਹੈ, ਤੇ ਕਿਸ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਹੈ? ਮੈਂ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।" ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਰਸਤਾ ਦਿਖਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ ਆਖਿਆ, "ਇੱਥੇ ਆਓ।" ਫਿਰ, ਨਿਮੀ ਨੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਉਸ ਸੇਵਕ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਮੈਂ ਤਾਂ ਧਰਮਾਤਮਾ ਹਾਂ, ਫਿਰ ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਇਸ ਦੁੱਖਦਾਇਕ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ?" ਨਿਮੀ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਹ ਵਿਦੇਹ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਰਖਿਆਕਾਰ ਸੀ, ਮਨੂ ਦੇ ਪੁਰਾਣੇ ਨੇਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲਦਾ ਸੀ, ਜੰਗ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਛੱਡੀ, ਮਿਹਮਾਨ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਮੁੜਿਆ। ਉਹ ਫਿਰ ਵੀ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਨਿਮੀ ਨੇ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ। ਉਸ ਸੇਵਕ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਤੁਹਾਡੀ ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਗਲਤੀ ਯਾਦ ਕਰਾਵਾਂਗਾ। ਤੁਸੀਂ ਸ਼੍ਰਾਧ ਦੇ ਸਮੇਂ ਜੋ ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਸੀ, ਉਹ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ। ਇਹੀ ਤੁਹਾਡਾ ਪਾਪ ਹੈ, ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਨਿਮੀ ਨੇ ਦੂਜੇ ਸਵਾਲ ਪੁੱਛੇ: "ਮੈਂ ਕੁਝ ਪੁੱਛਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਸੱਚ ਦੱਸੋ। ਇਹ ਲੋਕ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੱਖਾਂ ਅਤੇ ਜੀਭ ਵਾਰ ਵਾਰ ਐਸੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਦੁੱਖੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ? ਇਹ ਸਜ਼ਾ ਕਿੰਨਾ ਸਮਾਂ ਚਲੇਗੀ?" ਉਸ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੱਚ ਤੇ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਦੱਸਾਂਗਾ। ਹਰ ਵਿਅਕਤੀ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਮਨੁੱਖ, ਬਿਨਾਂ ਭੋਗਣ ਦੇ, ਪਾਪ ਜਾਂ ਪੁੰਨ ਦਾ ਫਲ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਮਹਾਂ ਪਾਪੀ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਸਜ਼ਾਵਾਂ ਸਹਿੰਦੇ ਹਨ।