ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪੁੰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਉਹ ਜਨਮ-ਮਰਨ ਦੇ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਦੇ ਦੇਵਤਾ ਸੋਮੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਨਾ ਦੇਖਿਆ ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਪੂਜਿਆ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਸੋਮੇਸ਼ਵਰ ਹੀ ਪੂਜਨਯੋਗ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਕੋਢ ਵਰਗੀਆਂ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਸੋਮੇਸ਼ਵਰ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਆਧਾਰ ਹਨ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਸੋਮੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਆਨੰਦ ਅਤੇ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਦੇਵੀ, ਜੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸੋਮੇਸ਼ਵਰ ਲਿੰਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਮਹਾਂ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ, ਜੋ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਹੈ। ਕੇਵਲ ਉਸ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ, ਭਾਵੇਂ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਨਰਕ ਕਿਵੇਂ ਮਿਲ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਕਲਿ ਯੁਗ ਦੇ ਵਾਰਾਹ ਕਾਲ ਵਿੱਚ, ਐਸੇ ਲੋਕ ਜਨਮੇ ਜੋ ਨਾਹ ਕਿਸੇ ਸੀਮਾ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ, ਨਾਹ ਹੀ ਕੋਈ ਆਧਾਰ ਸੀ, ਨਾਹ ਘਰ ਤੇ ਨਾਹ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਵਾਸ। ਉਹ ਨਾਂ ਤਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪੂਜਦੇ, ਨਾਂ ਹੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਆਦਰ ਕਰਦੇ, ਉਲਟੇ ਨਿੰਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਨੀਚ ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਬਣ ਗਏ। ਉਹ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਵੈਰ ਵਧਾਉਂਦੇ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਿੱਚ ਹੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲੈਂਦੇ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦਾ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦੇ ਅਤੇ ਝੂਠ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ। ਇਸ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ, ਪਿਆਰੀਏ, ਸੋਲ੍ਹਵੇਂ ਸਾਲ ਦੇ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਹੀ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਵਾਲ ਚਿੱਟੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਐਸੇ ਪੁਰਖ ਤੇ ਇਸਤਰੀਆਂ, ਪਾਪਾਂ ਵਿੱਚ ਲਿਪਤ ਹੋ ਕੇ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਕੂਹੜੀਆਂ, ਕੂਹਾੜੀਆਂ ਨਾਲ ਵੰਡੇ ਜਾਂਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਚੀਰੇ ਜਾਂਦੇ, ਆਰੀਆਂ ਨਾਲ ਕੱਟੇ ਜਾਂਦੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਲੋਹੇ ਦੇ ਕੀਲਾਂ ਨਾਲ ਛੇਦਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸਾੜਿਆ ਜਾਂਦਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਬਲਦੇ ਹੋਏ ਕੜਾਹਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਅੱਗ ਦੇ ਢੇਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਾੜਿਆ ਜਾਂਦਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲੋਹੇ ਦੀਆਂ ਜੰਜੀਰਾਂ ਨਾਲ ਬੱਝ ਕੇ, ਮੁੰਹ ਥੱਲੇ ਕਰਕੇ ਲਟਕਾਇਆ ਜਾਂਦਾ। ਉਹ ਕੀੜਿਆਂ, ਤੇਜ਼ ਮੱਖੀਆਂ ਅਤੇ ਮੱਛਰਾਂ ਦੀਆਂ ਡੰਗਾਂ ਨਾਲ ਤੜਫਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਲੋਕ ਕੱਟੇ ਹੋਏ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਦੀ ਤਲਾਸ਼ ਕਰਦੇ, ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਤੜਫਦੇ ਹਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਨਾਲ ਲੋਕ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪਾਪ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਜੋ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ, ਦੇਵਤਾ ਜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਤੱਕਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਲੋਹੇ ਦੀਆਂ ਕੀਲਾਂ ਨਾਲ ਛੇਦੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਲੋਹੇ ਦੀਆਂ ਕੀਲਾਂ ਪਾ ਦਿੱਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਜੋ ਗੁਰੂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਸੁਣਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲੋਹੇ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਜ਼ਬਾਨਾਂ ਨੂੰ ਸੈਂਕੜੇ ਵਾਰੀ ਲਾਲ-ਗਰਮ ਲੋਹੇ ਦੇ ਫਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਚੀਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਨਿੰਦਕਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਲੋਹੇ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਪਾਪੀ ਲੋਕ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਮਾਰਕਟਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਦੂਜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਇਸਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਯਮ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਸੇਵਕਾਂ ਵਲੋਂ ਸਜ਼ਾ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲੋਹੇ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਅੱਗ ਦੇ ਤਪਦੇ ਹੋਏ ਪਲੰਘ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿੰਨੀ ਤਕਲੀਫ਼ ਇਸ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਤਨੀ ਹੀ ਪੀੜਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕਾਂ, ਬਿਛੂਆਂ ਅਤੇ ਗਿਧਾਂ ਵਲੋਂ ਖਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਚੀਕਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਕਦੇ ਵੀ ਚੈਨ ਨਹੀਂ ਪਾਂਦੇ। ਉਹਨਾ ਨੂੰ ਅਸਹਣਯੋਗ ਪੀੜਾਵਾਂ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ, ਹੇ ਪਾਰਵਤੀ। ਮਹਾਨ ਨਿਮਿ ਨੇ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਯਮ ਦਾ ਰਸਤਾ ਦੇਖਿਆ ਸੀ। ਉਹ ਰਸਤਾ ਬੜਾ ਭਿਆਨਕ, ਡਰਾਉਣਾ, ਪਾਰ ਕਰਨਾ ਔਖਾ ਅਤੇ ਪਾਪੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਹ ਰਸਤਾ ਪਾਪੀਆਂ ਦੀ ਬਦਬੂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਮਾਸ ਤੇ ਖੂਨ ਦੇ ਕੀਚੜ ਨਾਲ ਲਿਪਤ ਸੀ। ਉਸ ਉੱਤੇ ਸੱਪ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੁੰਹ ਥੱਲੇ ਵੱਲ ਸੀ, ਅਤੇ ਗਿਧ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਉੱਥੇ ਮਾਸ ਤੇ ਖੂਨ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਕੱਟੇ ਹੋਏ ਬਾਂਹ, ਲੱਤਾਂ ਤੇ ਹੱਥ ਲਟਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਥਾਂ ਲਾਸ਼ਾਂ ਦੀ ਬਦਬੂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਅਸ਼ੁਭ ਅਤੇ ਸੁਖ-ਰਹਿਤ ਸੀ। ਉੱਥੇ ਮਾੜਾ ਭਾਤ ਤੇ ਰੇਤ ਪਈ ਹੋਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਲੋਹੇ ਦੇ ਪੱਥਰ ਪਏ ਹੋਏ ਸਨ।