ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨੇ, ਜੋ ਅਦ੍ਰਿਸ਼੍ਯ ਸੀ, ਮਹਾਦੇਵ ਦੀ ਉਚਿਤ ਸਤੁਤੀ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਭੈਰਵ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੇਸ ਉਪਰ ਵੱਲ ਖੜੇ ਹਨ, ਜੋ ਦਾਰੂ ਵਨ ਦੇ ਸੰਹਾਰੀ ਹਨ ਅਤੇ ਤੀਖਣ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਧਾਰੀ ਹਨ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਦੰਡ ਧਾਰੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮੁਖ ਸਮੁੰਦਰੀ ਅੱਗ ਵਰਗਾ ਪ੍ਰਚੰਡ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੱਖਾ ਦੇ ਯਜ੍ਯ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕੀਤਾ, ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਡਰ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਜਟਾਧਾਰੀ, ਭਿਆਨਕ, ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨੇ ਨਮਨ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਸਮੇਂ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨੇ, ਜੋ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕੀਤੀ। ਮਹਾਦੇਵ ਉਸ ਸਤੁਤੀ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, "ਕਿਹੋ ਜੀ, ਸੋਮਾ, ਤੂੰ ਕੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ?" ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨੇ ਨਿਵੇਦਨ ਕੀਤਾ, "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਹਾਡੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ ਮੈਂ ਚਮਕ, ਰੌਣਕ, ਸੁੰਦਰਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਵਾਪਸ ਲੈਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ। ਹੇ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਵਰਦਾਨ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਪਹਿਲੀ ਅਵਸਥਾ ਮੁੜ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।" ਇਹ ਅਵਸਥਾ, ਲਿੰਗ ਦੇ ਅਨੁਗ੍ਰਹ ਨਾਲ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ ਸੀ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹ Someśvara ਦੇ ਨਾਂਅ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਿਹੜੇ ਮਨੁੱਖ ਪੁੰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਰਵੋਚ ਅਵਸਥਾ ਹਾਸਲ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਨਮ ਆਦਿ ਦੇ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਮੈਨੂੰ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ Someśvara ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਹੀਂ ਕੀਤੇ ਜਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਵੀ Someśvara ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਕੋੜ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਆਧਾਰ ਹਨ; ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ Someśvara ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁਕਤ, ਆਨੰਦਤ, ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ, ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਪ੍ਰਿਯੇ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ Someśvara ਲਿੰਗ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਹੇ ਦੇਵੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਉਹ ਸ਼ਕਤੀ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਹੈ ਜੋ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਕੇਵਲ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ—ਚਾਹੇ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਵੀ—ਨਰਕ ਕਿਵੇਂ ਆ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਇੱਕ ਵਾਰ, ਕਲੀ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਂ ਵਾਰਾਹ ਕਾਲ ਸੀ, ਲੋਕ ਉਠੇ ਜੋ ਨੀਤੀ-ਰਹਿਤ, ਆਧਾਰ-ਰਹਿਤ, ਘਰ-ਰਹਿਤ ਅਤੇ ਨਾਸਤਿਕ ਸਨ। ਉਹ ਨਾ ਤਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ, ਨਾ ਹੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ; ਉਲਟੇ, ਨਿੰਦਾ ਯੋਗ ਕੰਮ ਕਰਦੇ। ਉਹ ਵੈਰ ਵਿਚ ਬੱਝੇ ਰਹਿੰਦੇ, ਆਪਸੀ ਹੱਤਿਆ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਖਾਂਦੇ ਅਤੇ ਝੂਠ ਨਾਲ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ। ਸੋਲ੍ਹਵੇਂ ਸਾਲ ਵਿੱਚ ਹੀ, ਹੇ ਪ੍ਰਿਯਾ, ਪੁਰਖ ਗ੍ਰੇ ਵਾਲੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ। ਇਹੋ ਜਿਹੇ ਪੁਰਖ ਤੇ ਔਰਤਾਂ, ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਪਾਪਾਂ ਵਿੱਚ ਰੰਗੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਕੁਝ ਹੋਰ ਲੋਕ ਕੁਹਾੜੀਆਂ ਨਾਲ ਚੀਰ ਦਿੱਤੇ ਜਾਂਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਵੱਖਰੇ ਕਰ ਦਿੱਤੇ ਜਾਂਦੇ, ਤੇ ਆਰੀਆਂ ਨਾਲ ਕੱਟੇ ਜਾਂਦੇ। ਉਹ ਤੀਖਣ ਲੋਹੇ ਦੇ ਸੂਏ ਨਾਲ ਛੇਦੇ ਜਾਂਦੇ, ਅੱਗ ਨਾਲ ਤਪਾਏ ਜਾਂਦੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗਰਮ ਹੰਡੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਅੱਗ ਦੇ ਢੇਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਾੜਿਆ ਜਾਂਦਾ। ਉਹ ਲੋਹੇ ਦੀਆਂ ਜੰਜੀਰਾਂ ਨਾਲ ਬੰਨੇ ਜਾਂਦੇ, ਉਲਟੇ ਲਟਕਾਏ ਜਾਂਦੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੀੜਿਆਂ, ਤਿੱਖੇ ਮੱਖੀਆਂ ਅਤੇ ਮੱਛਰਾਂ ਦੀਆਂ ਡੰਗਾਂ ਨਾਲ ਸਜ਼ਾ ਮਿਲਦੀ। ਕੁਝ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਰਾਹੀਂ ਪਾਪੀ ਕੰਮ ਹੋਏ, ਉਹ ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਤੜਪਦੇ ਹੋਏ ਪਾਣੀ ਲੱਭਦੇ ਫਿਰਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ, ਦੇਵਤਾ ਜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵੱਲ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਲੋਹੇ ਦੇ ਸੂਏ ਨਾਲ ਛੇਦ ਦਿੱਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੰਨ ਵੀ ਲੋਹੇ ਦੇ ਸੂਏ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੱਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਸੁਣਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲੋਹੇ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜੀਭ ਸੈਂਕੜਾਂ ਵਾਰੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਲਾਲ ਲੋਹੇ ਦੀਆਂ ਛੁਰੀਆਂ ਨਾਲ ਵੰਡ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਨਿੰਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਾਰ ਵਾਰ ਲੋਹੇ ਨਾਲ ਵੱਜਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਵਿਕਾਰੀ ਲੋਕ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਮਾਰਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਦੂਜੇ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਅਪਣਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਯਮ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਦੂਤਾਂ ਵੱਲੋਂ ਕੜੀ ਸਜ਼ਾ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਇਹ ਸਭ ਮਹਾਨ ਸੱਚਾਈ ਤੇ ਸਿੱਖਿਆ ਵਰਨਨ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ।