ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਮਹਾਂ ਮੌਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਉਸ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਉਸ ਲਿੰਗ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਤੁਸੀਂ ਬਚਨ ਕਰੋ। ਪਿਛਲੇ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਕੀਤੇ ਕਰਮ, ਜੋ ਦੇਹਧਾਰੀ ਜੀਵ ਉੱਤੇ ਚਿੰਨ੍ਹੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਛੱਡਦੇ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਸੀ, ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਰਾਜਾ ਜੀ, ਤੁਹਾਡਾ ਇੱਥੇ ਆਉਣਾ ਭਾਗਾਂ ਨਾਲ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਮੇਰਾ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਮਿਲਣਾ ਵੀ ਭਾਗਾਂ ਨਾਲ ਹੋਇਆ ਹੈ।" ਇੰਝ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੋਵੇਂ ਮਿਲ ਕੇ ਮੁਕਤੀ ਲਿੰਗ ਦੇ ਕੋਲ ਗਏ। ਉਸੀ ਪਲ, ਦੋਵੇਂ ਦੀਆਂ ਦੇਹਾਂ ਉਸ ਲਿੰਗ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਉਸ ਲਿੰਗ ਦੇ ਸਪਰਸ਼ ਨਾਲ ਹੀ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ; ਜੇ ਕੋਈ ਪਾਪੀ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਮੂਰਖੋ, ਫਿਰ ਤਪੱਸਿਆ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ, ਦਾਨ-ਪੁੰਨ ਤੇ ਵਰਤ ਆਦਿਕ ਦਾ ਕੀ ਉਪਕਾਰ? ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਨਾ ਹੀ ਅਸੁਰ ਜਾਂ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ। ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਵੀ ਮੇਰੇ ਸਰਵੋੱਚ ਸਵਰੂਪ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ। ਹੇ ਪ੍ਰਖਿਆਤ, ਜੋ ਚਮਕ ਲਿੰਗ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦਿੱਸਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰਾ ਹੀ ਤੇਜ ਹੈ। ਕਈ ਜਨਮਾਂ ਦੀ ਸਾਧਨਾ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਏ ਯੋਗੀ, ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਇਸ ਨੂੰ ਪਛਾਣਦੇ ਹਨ। ਇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜਿਸ ਦੀ ਸਿਰਫ਼ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਅਤ੍ਰਿ ਨਾਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਮਨੋਜਾਤ ਪੁੱਤਰ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸੋਮਾ ਸਨ; ਫਿਰ ਮਾਵਾਂ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਤੋਂ ਦਕਸ਼ ਹੋਏ। ਸੋਮਾ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਰੋਹਿਣੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ। ਬਾਕੀਆਂ, ਆ ਕੇ, ਦਕਸ਼ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ, ਤਿਵੇਂ ਬਚਨ ਕੀਤੇ। ਜਦ ਦਕਸ਼ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਸੀ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਕੋਈ ਰੋਕ ਨਾ ਸਕਿਆ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਗੁੱਸੇ 'ਚ ਟਿਕਿਆ ਰਿਹਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ਾਪਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਸੋਮਾ ਉਸ ਸਮੇਂ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਅਨੇਕਾਂ ਰੂਪ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਜਲ-ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਦਕਸ਼ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਓਹਲੇ ਹੋ ਕੇ, ਸੋਮਾ ਚਮਕਦਾਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਦੇ ਆਸਰੇ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਬਚਨ ਕਰਨ ਲੱਗੇ: "ਹੇ ਸਿਰਜਣਹਾਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀਆਂ ਆਹੁਤੀਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਅਸੀਂ ਜੋ ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ਰਨ ਆਏ ਹਾਂ, ਸਾਨੂੰ ਬਚਾਓ।" ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਿੱਠੇ ਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਭਰੇ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਆਖਿਆ, "ਸਿਰਫ਼ ਭਗਵਾਨ ਵਿਸ਼ਨੂ ਹੀ ਇਸ ਸ਼ਾਪ ਦਾ ਅੰਤ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ।" ਚਿੰਤਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਸਭ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜੋ ਸਭ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਹਨ, ਦੇ ਕੋਲ ਗਏ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਉਹ ਇਕਾਗ੍ਰ ਚਿੱਤ ਹੋ ਕੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਆਖਣ ਲੱਗੇ: "ਤੁਹਾਡੀ ਜੈ ਹੋ, ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼, ਮਹਾਨ ਪੁਰਖ ਦੇ ਪੂਰਵਜ!" "ਹੇ ਨਾਰਾਇਣ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ਰਨ ਲਈ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਪਰਮ ਦੇਵ ਹੋ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਹੋਰ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਹੋ।" "ਹੇ ਦੇਵ, ਸੋਮਾ ਦੇ ਬਿਨਾ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ ਨਾਸ ਹੋ ਗਈਆਂ ਹਨ।" ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਅਮਰ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਡਰ ਛੱਡੋ; ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਿਰਭੈਤਾ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।" ਇੰਝ ਆਖ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਪਰ ਜਦ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਤਾਂ ਕਰ ਲਿਆ ਜਾਵੇ ਪਰ ਉਹਦੇ ਕੋਲ ਨਾ ਜਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਜਨਾਰਦਨ ਨਾਰਾਜ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਆਖਿਆ ਗਿਆ, "ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰ ਮਿਲ ਕੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਮਥਣ ਕਰੋ।" "ਉਥੋਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਤੇ ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਰਤਨ ਮਿਲਣਗੇ।" "ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਮਥਾਣੀ ਤੇ ਵਾਸੁਕੀ ਨਾਗ ਨੂੰ ਰੱਸੀ ਬਣਾਉ, ਤੇ ਮਥਣ ਦੀ ਕ੍ਰਿਆ ਕਰੋ।" ਹੇ ਦੇਵੀ, ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ, ਸੋਮਾ ਲਈ, ਅਸੁਰ ਤੇ ਦਾਨਵ ਵੀ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਿਲ ਕੇ ਮਥਣ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਹਨ। ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਮਿਲ ਕੇ ਵਾਸੁਕੀ ਦੇ ਪੂੰਛ ਨੂੰ ਫੜਿਆ। ਉਹ ਸੱਪ ਦਾ ਸਿਰ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕਦੇ ਤੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਹੇਠਾਂ ਸੁੱਟਦੇ। ਉਸ ਥਾਂ, ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਹੇਠਾਂ ਕਈ ਜਲਚਰ ਜੀਵ ਕੁਚਲੇ ਗਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵਰਣਿਤ ਮਹਾਨ ਘਟਨਾਵਾਂ, ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਸੋਮਾ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਯਾਤਰਾ, ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਮਥਣ ਦੀ ਕਥਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਸਨਮਾਨ ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਭਾਵ ਨਾਲ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ।