ਮਹਾਨ ਸਰੋਤ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਪਰਮਾਤਮਾ, ਜਦੋਂ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਤੇ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਪਰਵਤੀ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਿਰਫ਼ ਝਲਕ ਨਾਲ ਹੀ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਰਥੰਤਰਾ ਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਉੱਤਮ ਦੁਜਜਨਮੀ (ਬ੍ਰਾਹਮਣ) ਸੀ। ਉਹ ਮਹਾਕਾਲ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਲਿੰਗ ਦੇ ਕੋਲ ਵੱਸਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਭੁੱਖ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰਕੇ ਤੇਰਾਂ ਸਾਲ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਥਾਂ ਤੇ, ਸ਼ਿਪਰਾ ਨਦੀ ਵਹਿੰਦੀ ਸੀ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰੀ ਸੀ ਤੇ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਸੀ। ਇੱਕ ਦਿਨ, ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗਲੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਧਨੁਸ਼ ਸੀ, ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਤੇ ਰੂਪ ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ। ਉਹ ਜੰਗਲੀ ਦੇਖ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਡਰ ਗਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਲੱਗਾ ਕਿ ਇਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਘਾਤੀ ਹੈ। ਉਹ ਜੰਗਲੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਹਰੀ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਜੰਗਲੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਹੁਣ, ਤੈਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਮੇਰਾ ਮਨ ਅੰਦਰ ਵੱਲ ਮੁੜ ਗਿਆ ਹੈ, ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਤੇਜਸਵੀ ਹੈਂ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਅਤੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਚੁੱਕਿਆ ਹਾਂ, ਪਰ ਕਦੇ ਵੀ ਮੇਰਾ ਮਨ ਡੋਲਿਆ ਨਹੀਂ। ਹੁਣ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਉਪਦੇਸ਼ ਦੇ ਕੇ ਆਪਣੀ ਕਿਰਪਾ ਕਰ।” ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ, “ਇਹ ਤਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਘਾਤੀ ਹੈ, ਪਾਪੀ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ।” ਇਸ ਵਿਚਾਰ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਤੁਰੰਤ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਲਿੰਗ ਦੀ ਉਰਝਾ ਲੈ ਲਈ। ਓਸੇ ਵੇਲੇ, ਉਸ ਦਾ ਦਿਵਯ ਸਰੀਰ ਉਸ ਲਿੰਗ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, “ਹੁਣ ਤਾਂ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਗਈ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ-ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ।” ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ, ਉਹ ਜੰਗਲੀ, ਜੋ ਪਾਪਾਂ ਵਿੱਚ ਜਕੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਤੇ ਮਨ ਇਕਾਗਰ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਾ ਤਾਂ ਪਰਮ ਰੂਪ ਮਿਲਿਆ ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਮੁਕਤੀ। ਉਹ ਨਦੀ ਵਿੱਚ ਗਿਆ ਤੇ ਉਥੇ ਵੱਡੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ। ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਮੁੜ ਉਸ ਨਦੀ ਕੋਲ ਆਇਆ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਤੁਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਇੱਕ ਬੱਘ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਫੜਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਬੱਘ ਨੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਜੰਗਲੀ ਨੂੰ ਮੰਤਰ ਯਾਦ ਆ ਗਿਆ; ਓਸੇ ਪਲ, ਉਸ ਦੀ ਆਤਮਾ ਨਿਕਲ ਗਈ ਤੇ ਉਹ ਦਿਵਯ ਆਭੂਸ਼ਣਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਧੰਨ ਮਨੁੱਖ ਬਣ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਥੇ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਜਿੱਥੇ ਨਿਤ੍ਯ ਵਿਸ਼ਣੁ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਹੇ ਸਰਵੋਤਮ ਪੁਰਖ?” ਉਸ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਮੈਂ ਦীৰਘਬਾਹੂ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਧਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਸੁਭ ਅਤੇ ਅਸੁਭ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ; ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ।” ਉਸ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, “ਇੱਕ ਦਿਨ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਸਾਰੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ। ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਨਿਰਾਦਰਤਾ ਕਾਰਨ, ਮੈਂ ਮਾਸਾਧਾਰੀ ਬਣ ਗਿਆ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਡਰ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ। ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਵੈਦਿਕ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਫਿਰ ਉਹ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਹੇ ਮੁਨਿ, ਮੇਰੇ ਅੱਗੇ ਨਮਨ ਕਰਕੇ ਬੋਲੇ। ਮੈਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੈਂ ਉਹ ਤਪਸਵੀ ਵੀ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਤਮਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ।” ਉਸ ਨੇ ਅੱਗੇ ਦੱਸਿਆ, “ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਨਿਰਾਦਰਤਾ ਕਰਕੇ ਵਾਤਾਪੀ ਦਾ ਸੁਭਾਵ ਖ਼ਰਾਬ ਹੋ ਗਿਆ। ਭ੍ਰਿਗੁ ਨੇ ਹੋਰ ਕਾਰਣ ਕਰਕੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਸਾੜਨ ਲਈ ਉਕਸਾ ਦਿੱਤਾ। ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਦਸ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕੀਤੇ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਅਤਿ ਦੁਸ਼ਕਰ ਸਨ। ਦਿਵਯ ਵੈਦ, ਅਸ਼ਵਿਨੀਕੁਮਾਰ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਚ੍ਯਵਨ ਵੀ ਸਨ। ਕਾਰਤਵੀਰਯ ਅਰਜੁਨ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਸਨ, ਉਹ ਵੀ। ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ। ਸਾਰੇ ਲੋਕਪਾਲ, ਚਾਹੇ ਦਿੱਖੀ ਜਾਂ ਅਦਿੱਖੀ, ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਸਨ। ਜੇਕਰ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਜਾਣ, ਤਾਂ ਇਹ ਜਗਤ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੀ ਸਾੜ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਗੁੱਸਾ ਵਿਸ਼ਾਲ ਹੈ ਤੇ ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਅਸਰ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਗੱਲਾਂ ਮਹਾਂਕਾਲ ਦੇ ਧਾਮ ਵਿੱਚ ਪਰਗਟ ਹੋਈਆਂ, ਜਿੱਥੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਰਾਹ ਖੁਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।