ਇਸ ਸਰਵਉਤਪੱਤੀ ਦੀ ਕਥਾ ਵਿੱਚ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ, ਪੰਜ ਮਹਾਂਭੂਤ—ਪ੍ਰਿਥਵੀ, ਜਲ, ਆਕਾਸ਼, ਅਤੇ ਚਾਰ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ—ਇਸ ਮਹਾਨ ਲਿੰਗ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ। ਇਹ ਚਾਰ ਉਤਪੱਤੀਆਂ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਭੀ ਇਥੇ ਹੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਿੰਗ ਤੋਂ ਹੀ ਰਜੋ (ਕਾਮ), ਸਤੋ (ਸੱਤ), ਅਤੇ ਤਮੋ (ਅੰਧਕਾਰ) ਗੁਣ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਭਿੰਨ ਰੂਪ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਕੁਝ ਅਪ੍ਰਗਟ ਹੈ, ਜੋ ਅਸਤੀ ਅਤੇ ਨਾਸਤੀ ਦੋਹਾਂ ਦਾ ਸੂਖਮ ਕਾਰਣ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਇਸ ਲਿੰਗ ਤੋਂ ਹੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ। ਵਿਸ਼ਵੇਦੇਵ, ਆਦਿਤਯ, ਵਸੂ, ਅਤੇ ਅਸ਼ਵਿਨ—ਇਹ ਸਭ ਇਸ ਮਹਾਨ ਸਰੋਤ ਤੋਂ ਜਨਮੇ। ਜਲ, ਆਕਾਸ਼, ਧਰਤੀ, ਵਾਤਾਵਰਨ, ਅੰਤਰਿਕਸ਼, ਦਿਸਾਵਾਂ ਅਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਇਸ ਮਹਾਨ ਸਰੋਤ ਤੋਂ ਹੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਲਿੰਗ ਮਹਾਨ ਸਰੋਤ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਭੀ ਇਸ ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ ਸਰੋਤ ਵਜੋਂ ਭਜਦਾ ਹੈ, ਉਹ, ਜਦੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ ਸਰੋਤ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ—ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ—ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਪਾਰਵਤੀ ਜੀ, ਕੇਵਲ ਇਸ ਲਿੰਗ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਹੀ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਰਥੰਤਰਾ ਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਦੁਜਾਤੀ (ਬ੍ਰਾਹਮਣ) ਸੀ। ਉਹ ਮਹਾਕਾਲ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਪਰਮ ਲਿੰਗ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਭੁੱਖ ਤੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰਕੇ ਤੇਰਾਂ ਸਾਲ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ। ਉਥੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰੀ, ਪਾਪ ਨਾਸਕ ਪਵਿੱਤਰ ਸ਼ਿਪਰਾ ਨਦੀ ਵਗਦੀ ਸੀ। ਇੱਕ ਦਿਨ, ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਧਨੁਸ਼ ਸੀ, ਲਾਲ ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ, ਅਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਚਿਹਰਾ। ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਘਬਰਾਹਟ ਆ ਗਈ, ਉਸਨੂੰ ਲੱਗਿਆ ਕਿ ਕਦੇ ਇਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਘਾਤੀ ਨਿਕਲ ਨਾ ਆਵੇ। ਪਰ, ਆਸਚਰਜ, ਉਸ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਨੇ, ਅੰਦਰੋਂ ਹਰਿ (ਵਿਸ਼্ণੁ) ਨੂੰ ਛੁਪਾ ਕੇ, ਬਾਹਰੋਂ ਡਰੇ ਹੋਏ ਵਾਂਗ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੁਣ, ਤੈਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਅੰਦਰ ਮਗਨ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਉਜਲਾ ਅਤੇ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਲੱਗਦਾ ਹੈਂ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਅਤੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਔਰਤਾਂ ਵੇਖ ਚੁੱਕਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਕਦੇ ਵੀ ਮੇਰਾ ਮਨ ਡੋਲਿਆ ਨਹੀਂ। ਹੁਣ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਉਪਦੇਸ਼ ਦੇ ਕੇ ਆਪਣਾ ਅਨੁਗ੍ਰਹ ਦਿਖਾ।" ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਇਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਘਾਤੀ ਹੈ, ਦੁਸ਼ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ।" ਇਸ ਵਿਚਾਰ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਤੁਰੰਤ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਲਿੰਗ ਦੀ ਉਰਝਾ ਲਈ। ਓਸੇ ਸਮੇਂ, ਉਸ ਦਾ ਦਿਵਿਆ ਸਰੀਰ ਉਸ ਲਿੰਗ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਗਈ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਮੁਖ ਵਾਲੀ।" ਪਰ, ਉਸ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਪਾਪਾਂ ਵਿੱਚ ਬੱਝਿਆ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਮਨੋਯੋਗ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਸੀ, ਉਹ ਪਰਮ ਰੂਪ ਪ੍ਰਾਪਤ ਨਾ ਹੋਇਆ, ਨਾ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲੀ। ਉਸ ਨੇ ਜਲ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ ਵੱਡੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ। ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਮੁੜ ਉਸ ਨਦੀ ਕੋਲ ਆਇਆ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਨਦੀ ਵਿੱਚ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਇੱਕ ਬੱਘ (ਸ਼ੇਰ) ਉਸ ਨੂੰ ਫੜਨ ਆਇਆ। ਜਦੋਂ ਬੱਘ ਨੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਸ ਨੇ ਮੰਤਰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ; ਓਸੇ ਪਲ ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਾਣ ਤਿਆਗ ਹੋ ਗਈ ਅਤੇ ਉਹ ਦਿਵਿਆ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਧੰਨ ਮਨੁੱਖ ਬਣ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਉਥੇ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਜਿਥੇ ਨਿਤ ਵਿਸ਼ਨੁ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ?" ਉਸ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, "ਮੈਂ ਦীৰਘਬਾਹੁ ਨਾਮਕ ਹਾਂ, ਸਭ ਧਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ। ਮੈਂ ਸੁਖ-ਅਸੁਖ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ।" "ਇੱਕ ਦਿਨ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਸਭ ਨੂੰ ਕ੍ਰੋਧ ਆ ਗਿਆ। ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਹੋਣ ਕਾਰਨ, ਮੈਂ ਮਾਸਾਹਾਰੀ ਬਣ ਗਿਆ, ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਡਰ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਵੈਦਿਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਉਹ ਸਭ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਹੇ ਮੁਨਿ, ਮੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਆਖਣ ਲੱਗੇ। ਮੈਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੀ ਮਹਾਨ ਭਾਗ੍ਯਤਾ ਨੂੰ ਭਲੀਭਾਂਤ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਕਥਾ ਦੱਸਦੀ ਹੈ ਕਿ ਸਭ ਕੁਝ ਉਸ ਮਹਾਨ ਸਰੋਤ, ਲਿੰਗ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਨਾਲ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਮੁਕਤੀ ਵੀ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਿਕ ਤੇ ਆਧਿਆਤਮਿਕ ਲਾਭ ਵੀ।