ਜਦੋਂ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ, ਜਿਹੜੇ ਦੁੱਖ-ਰਹਿਤ ਸਨ, ਅਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨੇ ਮਿੱਠੇ ਰਾਗ ਗਾਏ, ਓਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਭੀ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਉਸ ਮਹਾਨ ਰੂਪ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਉਸਦੇ ਅਸਲ ਅਰਥ ਅਨੁਸਾਰ ਨਾਮ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਨਾਮ "ਮੇਘਨਾਦੇਸ਼ਵਰ" ਹੋਇਆ, ਜਿਸਦੇ ਕਾਰਨ ਉਹ ਸਭ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਇਸੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਵੇਗਾ। ਉਸਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਕਰਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਲੋਕ ਆਪਣੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਨਗੇ। ਲੱਖਾਂ-ਕਰੋੜਾਂ ਯੁੱਗਾਂ ਤੱਕ, ਹੇ ਪਾਰਵਤੀ, ਮੇਘਨਾਦ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਉਥੇ ਗਾਈ ਜਾਂਦੀ ਰਹੇਗੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਇਕ ਪੱਤੀ ਤੱਕ, ਤਿੰਨੋ ਲੋਕ—ਸਭ ਚਲਣ ਵਾਲੀਆਂ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਆਂ—ਤੇਰਾ ਹੀ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਹਨ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼, ਨਿਰਵਾਣ ਅਤੇ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ, ਤੇਰਾ ਜਾਪ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸਾਰਾ ਬ੍ਰਹਮੰਡ, ਤਿੰਨੋ ਲੋਕ—ਪृथਵੀ, ਅੰਤਰિક્ષ ਅਤੇ ਸੁਰਗ—ਤੇਰੇ ਹੀ ਰਚੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਦੇਵਤਿਆਂ, ਦੈਤਿਆਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਅਤੇ ਸੱਪਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਦ ਤੂੰ ਜਗਤ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਦ ਤੂੰ ਕਿੱਥੇ ਵੱਸਦਾ ਸੀ? ਉਹ ਕਿਹੜਾ ਮਹਾਨ ਆਸਥਾਨ ਹੈ ਜੋ ਭਿਆਨਕ ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਤ ਹੈ? ਤੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਇਹ ਸਾਰਾ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਧਰਤੀ ਆਦਿਕ ਤੱਤ, ਹੇ ਪ੍ਰੀਤਮ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਹਨ। ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਆਦਿਕ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਅਤੁੱਲਣੀ ਅਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਸਦਾ ਪਰਮ ਲਿੰਗ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ। ਉਥੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਣੂ ਆਪ ਸਥਾਪਤ ਹਨ; ਉਥੇ ਹੀ ਉਸ ਲਿੰਗ ਤੋਂ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਤੇ ਮਹਾਨ ਬੁੱਧੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ। ਤੱਤ-ਤੱਤਵ, ਅਹੰਕਾਰ, ਵਿਸ਼ਣੂ, ਸ਼ੰਭੂ ਅਤੇ ਪਾਰਵਤੀ—ਇਹ ਸਭ ਉਥੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ। ਉਹ ਜੋ ਹਰ ਥਾਂ ਹੱਥ-ਪੈਰ, ਸਾਰੇ ਪਾਸਿਆਂ ਚਿਹਰੇ, ਸਿਰ ਅਤੇ ਮੂੰਹ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸ ਤੋਂ ਹੀ ਸਾਰੀਆਂ ਜੀਆਂ ਦੀਆਂ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ, ਪੰਜ ਮਹਾਤੱਤਵ—ਧਰਤੀ, ਪਾਣੀ, ਆਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਚਾਰ ਕਿਸਮ ਦੀਆਂ ਜਨਮਾਂ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ ਹੋਈ। ਇਹ ਚਾਰ ਤਰੀਕੇ ਦੇ ਜਨਮ, ਜੋ ਇਸੀ ਲਿੰਗ ਵਿੱਚ ਵੇਖੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਰਜ, ਸਤ ਅਤੇ ਤਮ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਗਟਾਵੇ—all arise from that linga. ਜੋ ਅਪਰਗਟ, ਸੁਕਸ਼ਮ ਕਾਰਣ ਹੈ, ਜੋ ਅਸਤੀ ਅਤੇ ਨਾਸਤੀ ਰੂਪ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਉਥੋਂ ਹੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ। ਵਿਸ਼ਵੇਦੇਵ, ਆਦਿਤਯ, ਵਸੁ ਅਤੇ ਅਸ਼ਵਿਨੀ—ਇਹ ਸਭ, ਜਲ, ਆਕਾਸ਼, ਧਰਤੀ, ਵਾਯੂ, ਮੱਧ-ਆਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ—ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਉਸੀ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਸੰਸਾਰ ਨੇ ਵੇਖਿਆ। ਇਸ ਲਈ, ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹ "ਮਹਾਨ ਸਰੋਤ" ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਉਸ ਲਿੰਗ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ "ਮਹਾਨ ਸਰੋਤ" ਅਤੇ ਰੁਦ੍ਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਦ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਤੇ ਮਹਾਨ ਸਰੋਤ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਭ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਿਸਦੇ ਸਿਰਫ਼ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ, ਹੇ ਪਾਰਵਤੀ, ਮੋਖਸ਼ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਰਥੰਤਰਾ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਉੱਤਮ ਦਵਿਜ ਸੀ। ਮਹਾਕਾਲ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਮੋਖਸ਼ ਦੇ ਪ੍ਰਧਾਨ ਲਿੰਗ ਦੀ ਉਪਸਥਿਤੀ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਭੁੱਖ ਤੇ ਜਿੱਤ ਪਾ ਕੇ, ਤੇਰਾਂ ਸਾਲ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ। ਉਥੇ, ਸ਼ਿਪਰਾ ਨਦੀ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਿਅ ਹੈ ਅਤੇ ਮਹਾਂ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ, ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ—ਵੱਡਾ ਧਨੁਸ਼ ਲਿਆਂਦਾ, ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਡਰਾਉਣਾ। ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਡਰ ਗਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਘਾਤੀ ਤੋਂ ਡਰਦਾ ਸੀ। ਪਰ, ਹਰੀ (ਵਿਸ਼ਣੂ) ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਛੁਪਾ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਉਹ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਖੜਾ ਹੋਇਆ। ਹੁਣ, ਤੈਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਅੰਦਰ-ਅੰਦਰ ਵੱਲ ਮੁੜ ਗਿਆ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਬੜੀ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਹੈ।