ਇਕ ਵਾਰ, ਸਭ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਬੜੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਯੋਗੀ ਨੂੰ, ਵੇਦ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਉਸ ਤਵਨੀ ਜਟਾਵਾਂ ਵਾਲੇ ਮਹਾਨ ਰੂਪ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਉਹ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਗੂੰਜਦਾਰ ਹਾਸੇ ਵਾਲੇ, ਚੋਟੀਧਾਰੀ ਰੂਪ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਉਸ ਅੰਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਸ਼ੁਭ ਰੂਪ ਅਤੇ ਤ੍ਰਿਣੈਤ੍ਰੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਉਸ ਦੇਹ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਯੋਗ ਹੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਦਾ ਸਭ ਕੁਝ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ—“ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਚੰਗੀ ਵਰਖਾ ਦੇ ਨਾਲ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਸ਼ਰਨ ਆਏ ਹਾਂ।” ਫਿਰ, ਲਿੰਗ ਦੇ ਵਿਚੋਂ, ਉਹ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਆਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਉਠਦੇ ਹਨ। ਹਰ ਪਾਸੇ ਚਾਨਣ ਮੁਕ ਗਿਆ, ਕੁਝ ਵੀ ਦੇਖਣਯੋਗ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਗਿਆ। ਪਰ ਉਸ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ, ਸਭ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਕੀਤਾ, ਬੱਦਲ ਵੀ ਖਤਮ ਹੋ ਗਏ। ਪਵਿੱਤਰ ਚਾਨਣੀ ਲਕੜੀਆਂ ਸੋਮਾ ਦੇ ਆਸ-ਪਾਸ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਘੁੰਮੀਆਂ। ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਜਿਹੜੇ ਦੁੱਖ ਰਹਿਤ ਹੋ ਗਏ, ਅਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨੇ ਸੁਰਿਲੇ ਗੀਤ ਗਾਏ। ਦੇਵਤੇ ਭਗਤਿ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅਸਲ ਅਰਥ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਨਾਮ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਹਰ ਥਾਂ ‘ਮੇਘਨਾਦੇਸ਼ਵਰ’ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਵੇਗਾ। ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਲੋਕ ਪੂਰਨਤਾ ਪਾਵਣਗੇ। ਕਰੋੜਾਂ-ਕਰੋੜਾਂ ਯੁਗਾਂ ਅਤੇ ਸੈਂਕੜਾਂ-ਕਰੋੜਾਂ ਯੁਗਾਂ ਤਕ, ਹੇ ਪਾਰਵਤੀ, ਮੇਘਨਾਦ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਉਥੇ ਗਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬੋਲਦਾ ਹੈ—“ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਮੈਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ ਕਿ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਘਾਹ ਦੀ ਪੱਤੀ ਤਕ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਚਲਦੇ ਅਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵ, ਤੇਰੇ ਦੁਆਰਾ ਹੀ ਉਤਪੰਨ, ਸਥਿਤ ਅਤੇ ਵਿਆਪਕ ਹਨ। ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼, ਚੁੱਪ ਅਤੇ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਹਨ। ਇਹ ਸਾਰਾ ਬ੍ਰਹਮੰਡ, ਤਿੰਨ ਲੋਕ—ਪ੍ਰਥਵੀ, ਆਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਸਵਰਗ—ਤੇਰੇ ਦੁਆਰਾ ਹੀ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਦੇਵਤੇ, ਦਾਨਵ, ਗੰਧਰਵ, ਰਿਸ਼ੀ, ਅਸੁਰ, ਅਤੇ ਸੱਪ—ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਜਦ ਤੂੰ ਚਲਦੇ ਅਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੂੰ ਕਿੱਥੇ ਸੀ? ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਸਥਾਨ, ਜੋ ਭਿਆਨਕ ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਹੈ, ਕਿਹੜਾ ਹੈ?” “ਹੇ ਦੇਵੀ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਦੱਸ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਤੱਤ, ਹੇ ਪ੍ਰੀਤਮ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਹਨ। ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਆਦਿ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਜੋ ਅਦਭੁਤ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਸਦਾ ਉੱਚਤਮ ਬ੍ਰਹਮ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਪਰਮ ਲਿੰਗ ਵਸਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਖੁਦ, ਸਥਾਪਿਤ ਹਨ; ਉਸ ਲਿੰਗ ਤੋਂ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਮਹਾਨ ਬੁੱਧੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ। ਤੱਤ ਦਾ ਸਿਧਾਂਤ, ਅਹੰਕਾਰ, ਵਿਸ਼ਨੁ, ਸ਼ੰਭੂ ਅਤੇ ਪਾਰਵਤੀ—ਉਹ ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਹੱਥਾਂ, ਪੈਰ, ਚਿਹਰੇ, ਸਿਰ ਅਤੇ ਮੂੰਹ ਹਰ ਪਾਸੇ ਹਨ—ਉਸ ਤੋਂ ਹੀ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਲਕੜੀਆਂ, ਪੰਜ ਮਹਾਨ ਤੱਤ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਧਰਤੀ, ਪਾਣੀ, ਆਕਾਸ਼, ਅਤੇ ਚਾਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਜਨਮਾਂ—ਇਹ ਚਾਰ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵੀ ਉਸ ਲਿੰਗ ਵਿੱਚ ਹੀ ਵੇਖੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਰਜ, ਸਤ, ਤਮ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਗਟਾਵੇ ਵੀ ਉਸ ਲਿੰਗ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਅਵਿਆਕਤ, ਸੁਖਮ ਕਾਰਣ, ਜੋ ਹੋਣ ਅਤੇ ਨਾ ਹੋਣ ਦੋਵੇਂ ਦੀ ਸਵਭਾਵਤਾ ਵਾਲਾ ਹੈ—ਉਸ ਤੋਂ ਵਿਸ਼ਵੇਦੇਵ, ਆਦਿਤਯ, ਵਸੁ, ਅਤੇ ਅਸ਼ਵਿਨ ਵੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ। ਪਾਣੀ, ਆਕਾਸ਼, ਧਰਤੀ, ਵਾਯੁ, ਮੱਧ-ਅਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਦਿਸਾਵਾਂ—ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ, ਜਿਵੇਂ ਸੰਸਾਰ ਨੇ ਵੇਖਿਆ, ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ। ਇਸ ਲਈ, ਇਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ ਸਰੋਤ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਉਸ ਮਹਾਨ ਸਰੋਤ-ਲਿੰਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਮਹਿਮਾ ਅਤੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਅਦਭੁਤ ਕਥਾ, ਪਰਮ ਲਿੰਗ ਅਤੇ ਮੇਘਨਾਦੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਾਲ, ਸਦਾ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।