ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ, ਜੋ ਕਿ ਬੁਢਾਪੇ, ਮੌਤ, ਡਰ ਅਤੇ ਰੋਗਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਪੂਰੀ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਵਡਿਆਈ ਦੇ ਗੀਤ ਗਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਹ ਕੇਹਣ ਲੱਗੇ, “ਤੂੰ ਹੀ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਰੁਦ੍ਰ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਇੰਦਰ ਹੈਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ।” ਸੱਚ ਅਤੇ ਤਪਸਿਆ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀਆਂ ਹਨ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਸੁੰਦਰ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ ਪਾਰਵਤੀ, ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, “ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ?” ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, “ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਉਹ ਤਰੀਕਾ ਦੱਸੋ ਜਿਸ ਨਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਜਾਂ ਅਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ।” ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਉਨਾਂ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, “ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਦੇਵਤਾ, ਸ਼ੁਭ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਕਾਲਾਵਨ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਜਾਓ। ਉੱਥੇ, ਸਾਰੇ ਵਿੱਖੇ ਲਿੰਗਾ ਵਿਚ ਵਰਖਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲ ਮੌਜੂਦ ਹਨ। ਪ੍ਰਤੀਹਾਰੇਸ਼ਵਰ ਦੇਵਤਾ ਤੋਂ, ਈਸ਼ਾਨ ਵੀ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਹੈ। ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਮਹਾਨ ਕਾਲਾਵਨ ਪਹੁੰਚੋ, ਜਿੱਥੇ ਉੱਚਤਮ ਲਿੰਗਾ ਵਸਦਾ ਹੈ, ਉਥੇ—” “ਮਹੇਸ਼ਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਅੰਤਹੀਨ ਅਤੇ ਮਾਲਾ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਯੋਗੀ ਨੂੰ, ਵੇਦ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਪੀਲੇ ਜਟਾਵਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਗੂੰਜਦਾਰ ਹਾਸੇ ਵਾਲੇ, ਚੋਟੀ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਸਭ ਕੁਝ ਖਤਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਸ਼ੁਭਤਾ ਵਾਲੇ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਯੋਗ-ਸਰੂਪ, ਸਦਾ ਸਭ ਕੁਝ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਚੰਗੀ ਵਰਖਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਸਾਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਦਿਓ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਆਸਰੇ ਆਏ ਹਨ।” ਉਹ ਸਾਰੇ ਲਿੰਗਾ ਦੇ ਵਿਚੋਂ ਉੱਠੇ ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਗੂੰਜਦੇ ਹੋਏ ਉਪਰ ਚਲੇ ਗਏ। ਹਰ ਪਾਸੇ ਚਾਨਣ ਮਿਟ ਗਿਆ, ਕੁਝ ਵੀ ਵੇਖਣ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਪਰ, ਉਸ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਹੋ ਗਈ। ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਕੀਤਾ, ਬੱਦਲ ਵੀ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਏ। ਪਵਿੱਤਰ, ਚਮਕਦਾਰ ਰੋਸ਼ਨੀਆਂ ਸੋਮਾ ਦੇ ਚੌਂਕੜੇ ਪਾਸੇ ਘੁੰਮਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ। ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਜੋ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਗੰਧਰਵ ਗੀਤਾਂ ਗਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਅਸਲ ਅਰਥ ਅਨੁਸਾਰ ਨਾਂ ਦਿੱਤਾ—ਉਹ ਹਰ ਥਾਂ ‘ਮੇਘਨਾਦੇਸ਼ਵਰ’ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਵੇਗਾ। ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਲੋਕ ਪੂਰਨਤਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਗੇ। ਲੱਖਾਂ-ਕਰੋੜਾਂ ਯੁਗਾਂ ਅਤੇ ਸੈਂਕੜਾਂ-ਕਰੋੜਾਂ ਯੁਗਾਂ ਲਈ, ਹੇ ਪਾਰਵਤੀ, ਉਥੇ ਮੇਘਨਾਦਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਗਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਘਾਸ ਦੇ ਪੱਤੇ ਤੱਕ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ—ਸਭ ਜੀਵ-ਜੰਤੂ, ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਤੇਰੇ ਦੁਆਰਾ ਬਣਾਈ, ਸੰਭਾਲੀ ਅਤੇ ਵਿਆਪਤ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਸੁਣਿਆ। ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼, ਨਿਸ਼ਬਦ ਅਤੇ ਅਟੱਲ, ਤੇਰਾ ਜਸ਼ਨ ਮਨਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਪੂਰਾ ਬ੍ਰਹਮੰਡ, ਤਿੰਨ ਲੋਕ—ਧਰਤੀ, ਆਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਸਵਰਗ—ਤੇਰੇ ਦੁਆਰਾ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਦੇਵਤਾ, ਦੈਤ, ਗੰਧਰਵ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਅਸੁਰ, ਸੁਰਗਵਾਸੀ ਅਤੇ ਸੱਪ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਦ ਤੂੰ ਇਹ ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਕਰੀ, ਤੂੰ ਕਿੱਥੇ ਸੀ? ਉਹ ਵੱਡਾ ਆਸਰਾ ਕਿਹੜਾ ਹੈ, ਜੋ ਭਿਆਨਕ ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਸਥਾਪਿਤ ਹੈ? ਪਾਰਵਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਵੱਲੋਂ ਇਹ ਸਭ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ। ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਹੋਰ ਤੱਤ, ਹੇ ਪ੍ਰੀਤਮ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਹਨ। ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਅਤੇ ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਸਮੇਤ, ਜੋ ਬੇਮਿਸਾਲ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉੱਚਤਮ ਲਿੰਗਾ ਵਸਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ। ਉਥੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ, ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਆਪ, ਸਥਾਪਿਤ ਹਨ; ਉਸ ਲਿੰਗਾ ਤੋਂ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਮਹਾਨ ਬੁੱਧੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ। ਤੱਤਾਂ ਦਾ ਸਿਧਾਂਤ, ਅਹੰਕਾਰ, ਵਿਸ਼ਨੁ, ਸ਼ੰਭੂ ਅਤੇ ਪਾਰਵਤੀ—ਉਹ, ਜਿਸ ਦੇ ਹੱਥ-ਪੈਰ ਹਰ ਥਾਂ ਹਨ, ਜਿਸ ਦੇ ਚਿਹਰੇ, ਸਿਰ ਅਤੇ ਮੂੰਹ ਸਭ ਪਾਸਿਆਂ ਹਨ—ਉਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਹੈ।