ਗਾਲਵ ਮਹਾਤਮਾ ਦੀਆਂ ਗੰਭੀਰ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਪੂਰੇ ਭਾਵ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ, “ਇਹ ਸ਼ਾਪ ਕਿਵੇਂ ਮੁੱਕ ਸਕਦਾ ਹੈ?” ਗਾਲਵ ਨੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਮਹਾਕਾਲ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ‘ਪੰਛੀ ਦੇ ਜਨਮ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ’ ਨਾਮਕ ਲਿੰਗ ਹੈ—ਉਸ ਦੀ ਕੇਵਲ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਹੀ ਸ਼ਾਪ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਓਹਲੇ ਸਿਰ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਤੁਰ ਪਈ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖਿੜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ ਜਦੋਂ ਉਸ ਦਾ ਪਿਆਰਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਬੇਚੈਨ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਹਿਰਣ-ਆਖਾਂ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਗੱਲ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਮਹਾਨ ਰਾਜਨ, ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਚਲਾਂਗੀ।” ਉਸ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਤੁਰ ਪਿਆ। ਫਿਰ, ਦੋਹਾਂ ਨੇ ‘ਪੰਛੀ ਦੇ ਜਨਮ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ’ ਲਿੰਗ ਦਾ ਪੂਜਨ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਰਾਤ, ਜਿਵੇਂ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਮੁਰਗਾ ਨਹੀਂ ਆਇਆ। ਸੁੰਦਰਤਾ ਅਤੇ ਅਦਭੁਤ ਕਾਮਨਾ ਦੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਹੈਰਾਨ ਹੋਇਆ, “ਇਹ ਕਿਹੜੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ ਜਿਸ ਨਾਲ ਮੈਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਵਾਲੇ ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਗਿਆ?” ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਪੂਰਨਿਮਾ ਦੇ ਚੰਦ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ। ਤਦ ਉਸ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਸਾਰੀ ਕਹਾਣੀ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਸੁਣਾਈ, “ਹੇ ਰਾਜਨ, ਤੂੰ ਇਸ ਲਿੰਗ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।” ਫਿਰ, ਉਹ ਰਾਣੀ ਦੇ ਨਾਲ ਰਾਜਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਤ ਹੋ ਕੇ, ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਗਿਆ। ਇਸ ਲਿੰਗ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸੁਣਾਈ ਗਈ: “ਹੇ ਦੇਵੀ, ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਸਭ ਇੱਛਤ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ; ਜੋ ਇਸ ਦੀ ਸ਼ਰਣ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਾਂ ਤਾਂ ਪਸ਼ੂ-ਯੋਨੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਨਾਂ ਹੀ ਵਿਛੋੜਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਨਾ ਨਰਕ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਨਾ ਦੁੱਖ, ਨਾ ਬੁੱਢਾਪਾ, ਨਾ ਡਰ। ਹਰ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਉਹ ਸੁੰਦਰਤਾ ਤੇ ਸੁਭਾਗ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਪਿਤਰ—even ਜੇ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਹੋਣ, ਜਾਂ ਪਸ਼ੂ-ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਜਾਨਵਰ ਬਣੇ ਹੋਣ—ਉਹ ਵੀ ਉਧਾਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਕੇਵਲ ਇਸ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਹੀ ਪਸ਼ੂ-ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।” ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਮਹਾਂਕਲਪ ਵਿੱਚ, ਧਰਮ ਦੇ ਸਵਰੂਪ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਦੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਸੋਮ, ਸੂਰਜ ਆਦਿਕ ਵੀ ਨਿਰਜੋਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਕੋਈ ਵੀ ਰੂਪ ਧਾਰ ਸਕਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਅਜੇਤ ਰਹਿੰਦਾ। ਉਸ ਦੀ ਮੁੱਖ ਰਾਣੀ ਉਸ ਦੀ ਜਿੰਦ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧਕੇ ਪ੍ਰੀਤਮ ਸੀ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਉਹ ਰਾਜਾ ਕਦੇ ਵੀ ਮੁਕਤ ਨਾ ਹੋ ਸਕਿਆ; ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਿਚ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿੰਦਾ। ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਕਿਹੜੇ ਧਰਮ ਨਾਲ ਇਹ ਅਤੁੱਲਤ ਸੁਖ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ?” ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ ਜੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਪਹਿਲਾਂ ਤੂੰ ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਜੋ ਸ਼ੂਦਰ ਕੁਲ ਵਿੱਚ ਜੰਮਿਆ। ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਸਾਲ ਮੰਦ-ਮਨ ਨਾਲ ਜੀਉਂਦਾ ਰਿਹਾ। ਤੂੰ ਸਦਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਸੰਪਤੀ ਚੁਰਾਉਂਦਾ ਅਤੇ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦਾ। ਫਿਰ, ਜਦ ਤੇਰਾ ਸਮਾਂ ਆਇਆ, ਤੂੰ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਗਿਆ। ਰੌਰਵ, ਕੁੰਭੀਪਾਕ ਅਤੇ ਮਹਾਰੌਰਵ ਆਦਿ ਨਰਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਤੂੰ ਤਲ-ਪਾਤਰ ਵਿੱਚ ਪਿਆ, ਤੇ ਤਲਵਾਰ ਦੀ ਪੱਤੀ ਉੱਤੇ ਚੀਰਿਆ ਗਿਆ।” “ਯਮ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਕੇਕੜੇ ਦਾ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ। ਪਰ ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਦਾਨ, ਜਪ, ਯਜ, ਹੋਮ ਜਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਉਸ ਭਵਿੱਖਲੇ ਪੁੰਨ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਤੈਨੂੰ ਉਹ ਜਨਮ ਮਿਲਿਆ। ਇਕ ਵਾਰੀ, ਤੂੰ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਖੇਡਣ ਗਿਆ। ਅਕਸਮਾਤ, ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਤੈਨੂੰ ਕਿਸੇ ਨੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ। ਪੰਛੀ ਦੀ ਚੁੰਚ ਤੋਂ, ਉਲਝੀ ਹਵਾ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਛੁਡਾਇਆ। ਫਿਰ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਜਲਦੀ ਹੀ ਥੱਲੇ ਸੁੱਟਿਆ, ਪੰਛੀ ਦੀ ਚੁੰਚ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਹਿੰਸਾ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋਇਆ। ਆਖ਼ਿਰ, ਉਸ ਪੁਰਾਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਕੇਕੜਾ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਪਵਿੱਤਰ ਲਿੰਗ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ, ਅਤੇ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮਾਂ ਦੀ ਕਰਮ-ਕਥਾ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ।