ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਜਦੋਂ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਹਰ ਦਿਨ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਸਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਇੱਛਾ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਵਾਮਦੇਵ ਜੀ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਗਿਆ। ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਵਾਮਦੇਵ ਨੂੰ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, “ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਕਿਹੜੇ ਪਾਪ ਕਰਕੇ ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਸੁੱਕ ਰਿਹਾ ਹੈ?” ਵਾਮਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਤੂੰ ਚਿੱਕੜੀਆਂ ਖਾ ਲਈਆਂ ਹਨ।” ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਜਾ, ਉਸਦੇ ਸ਼ਰਨ ਜਾ; ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਉਪਾਅ ਦੱਸੇਗਾ।” ਤਦ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੇ ਤਾਮ੍ਰਚੂੜਾ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਹਥ ਜੋੜ ਕੇ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਆਖਿਆ, “ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਇਹ ਚਿੱਕੜੀਆਂ ਅਗਿਆਨਤਾ ਵਿੱਚ, ਸਰੀਰ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਲਈ ਖਾ ਲਿਆ ਸੀ।” ਤਾਮ੍ਰਚੂੜਾ ਨੇ ਫਿਰ ਆਖਿਆ, “ਜਦ ਤੂੰ ਮੰਗ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਰਾਜਨ... ਰਾਜਾ, ਜੋ ਦੰਡ ਦਾ ਧਾਰੀ ਹੈ, ਉਹ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਅਧਿਆਪਕ ਅਤੇ ਰਖਿਆਕਰਤਾ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮੇਰੀ ਧੀ, ਉਹ ਅਜਿਹਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਪਸ਼ੂ-ਸਰੂਪ ਵਿਚ ਦਿਸਦਾ ਨਹੀਂ।” ਇਸ ਸਮੇਂ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਗਾਲਵ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਵੱਡੀ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ, “ਇਹ ਸ਼ਾਪ ਕਿਵੇਂ ਮੁੱਕ ਸਕਦਾ ਹੈ?” ਗਾਲਵ ਨੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣ ਕੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਮਹਾਕਾਲ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ‘ਪੰਛੀ-ਯੋਨੀ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ’ ਲਿੰਗ ਹੈ—ਉਸ ਦੀ ਸਿਰਫ਼ ਝਲਕ ਪੈਣ ਨਾਲ ਹੀ ਸ਼ਾਪ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।” ਉਹ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਤੁਰੰਤ ਉਥੋਂ ਚਲੀ ਗਈ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖਿੜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਜਦ ਉਸਦਾ ਪ੍ਰੇਮੀ, ਜਿਸਦੀ ਨਜ਼ਰ ਬੇਚੈਨ ਸੀ, ਉਸਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਹਿਰਣ-ਆਖਾਂ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ ਕੁਝ ਕਿਹਾ। ਉਸਨੇ ਆਖਿਆ, “ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਨ, ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਚਲਾਂਗੀ।” ਉਸਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਤਿਆਰੀ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਫਿਰ, ਦੋਹਾਂ ਨੇ ਮਿਲ ਕੇ ‘ਪੰਛੀ-ਯੋਨੀ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ’ ਲਿੰਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਰਾਤ, ਜੋ ਮੁਰਗਾ ਹਰ ਰਾਤ ਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਨਹੀਂ ਆਇਆ। ਸੁੰਦਰਤਾ ਅਤੇ ਅਦੁੱਤੀਯ ਚਾਹ ਦੀ ਜੋਤੀ ਦੇ ਵਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, “ਇਹ ਕਿਹੜੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਇਸ ਦੁਆਰਣ-ਯੋਗ ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਛੁਟ ਗਿਆ ਹਾਂ?” ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੇਮੀ, ਜਿਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਪੂਰਨ ਚੰਦ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਨੂੰ ਬੜੀ ਲਗਨ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ। ਤਦ ਉਸ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਸਾਰੀ ਕਹਾਣੀ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਸੁਣਾਈ। ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, “ਹੇ ਰਾਜਨ, ਤੂੰ ਇਸ ਲਿੰਗ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈਂ।” ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਿਫਤਾਂ ਹਾਸਲ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਸਵਰਗ ਚਲਾ ਗਿਆ। “ਹੇ ਦੇਵੀ, ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਸਭ ਇੱਛਤ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਇਸਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰੇਗਾ, ਉਹ ਨਾਂ ਤਾਂ ਪਸ਼ੂ-ਜਨਮ ਵਿਚ ਜਾਵੇਗਾ, ਨਾਂ ਹੀ ਵਿਛੋੜਾ ਹੋਵੇਗਾ।” “ਨਾਂ ਉਹ ਨਰਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਵੇਗਾ, ਨਾਂ ਦੁੱਖ, ਨਾਂ ਬੁਢਾਪਾ, ਨਾਂ ਡਰ।” “ਉਹ ਹਰ ਜੁਗ ਵਿੱਚ ਸੁੰਦਰਤਾ ਅਤੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਹੋਣਗੇ; ਅਤੇ ਜੋ ਵੀ ਪਿਤਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਵਿਚ ਹਨ—even ਜੇ ਉਹ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ—” “ਜੋ ਪਸ਼ੂ-ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਪੈ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈ ਚੁੱਕੇ ਹਨ,” “ਉਸ ਦੀ ਸਿਰਫ਼ ਝਲਕ ਪੈਣ ਨਾਲ, ਪਸ਼ੂ-ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।” ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਮਹਾਨ ਕਲਪ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਹੋਇਆ ਕਰਦਾ ਸੀ ਜੋ ਧਰਮ ਦਾ ਸਰੂਪ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਜੋਤੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸੋਮਾ, ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਨਿਰਜੋਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਸਨ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਹਰ ਰੂਪ ਧਾਰ ਸਕਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਹਾਰਿਆ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਸ ਰਾਜੇ ਦੀ ਮੁੱਖ ਰਾਣੀ ਉਸ ਦੀ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕੇ ਪ੍ਰੀਤਮ ਸੀ। ਹਜ਼ਾਰ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਉਹ ਰਾਜਾ ਕਦੇ ਵੀ ਮੁਕਤ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ; ਉਸਦਾ ਮਨ ਮਹਾਨ ਮਹਾਤਮਾ ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਿਚ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਕਿਹੜੇ ਧਰਮ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਅਤਿ ਉੱਤਮ ਭਾਗ ਮਿਲਿਆ?” ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ ਨੇ ਆਖਿਆ: “ਪਹਿਲਾਂ, ਤੂੰ ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਜੋ ਸ਼ੂਦਰ ਜਾਤ ਵਿੱਚ ਜਨਮਿਆ ਸੀ। ਤੂੰ ਕਈ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਮੰਦ-ਚਿੱਤ ਨਾਲ ਰਿਹਾ। ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਸੰਪਤੀ ਚੁਰਾਉਂਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਲਗਾਤਾਰ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਫਿਰ, ਜਦ ਤੇਰਾ ਅੰਤ ਆਇਆ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਨਰਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਇਆ।