ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਬਹੁਤ ਧਨ, ਅਸਲੀਲ ਘੋੜੇ, ਹਾਥੀ ਅਤੇ ਅਣਗਿਣਤ ਅਨਾਜ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਫਿਰ ਕਿਸੇ ਨੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਮੇਰੀ ਜਵਾਨੀ ਇੰਨੀ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਿਵੇਂ ਹੈ? ਇਹ ਕਿਸ ਕਰਮ ਦਾ ਫਲ ਹੈ?" ਦਿਨ ਦੇ ਵੇਲੇ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਰਾਤ ਨੂੰ ਇਹ ਨਜ਼ਰ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, "ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ ਕਿ ਮੰਦੇ ਕੰਮਾਂ ਤੋਂ ਕਿਵੇਂ ਬਚਿਆ ਜਾਵੇ।" ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਬੇਟੀ, ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਇੱਕ ਘਟਨਾ ਸੁਣੋ, ਜੋ ਬਚਪਨ ਦੀ ਅਗਿਆਤਾ ਵਿੱਚ ਹੋਈ ਸੀ।" ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਸ ਦਾ ਪਤੀ ਵਿਦੂਰਥ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ। ਉਹ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਬਹੁਤ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਕਈ ਮੁਰਗੇ ਖਾਂਦਾ ਰਿਹਾ। ਜਦੋਂ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਹੁਣ ਇੱਥੇ ਮੁਰਗੇ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ, ਤਾਂ ਕੋਈ ਉੱਤਰ ਨਾ ਮਿਲਿਆ। ਫਿਰ ਕਿਸੇ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਰਾਜਾ ਨੇ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਕਾਰਨ ਸਾਰੇ ਮੁਰਗੇ ਖਾ ਲਏ ਹਨ। ਇਸ ਗੱਲ 'ਤੇ ਤਾਮਰਚੂੜਾ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਉਸ ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਉੱਤੇ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਘੱਟਣ ਲੱਗ ਪਈ। ਫਿਰ, ਕਿਸੇ ਇੱਛਾ ਵਸ਼, ਉਹ ਵਾਮਦੇਵ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਗਿਆ ਤੇ ਬਾਰੰਬਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਿਆਂ ਪੁੱਛਿਆ, "ਮਹਾਰਾਜ, ਕਿਹੜੇ ਪਾਪ ਕਰਕੇ ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਰਾਤ-ਦਿਨ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ?" ਵਾਮਦੇਵ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਤੂੰ ਮੁਰਗੇ ਖਾਧੇ ਹਨ।" ਫਿਰ ਕਿਹਾ, "ਤੂੰ ਤਾਮਰਚੂੜਾ ਕੋਲ ਜਾ, ਉਹ ਹੀ ਤੈਨੂੰ ਉਪਾਏ ਦੱਸੇਗਾ।" ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੇ ਤਾਮਰਚੂੜਾ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਜੋੜੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਤੇ ਅਰਜ਼ ਕੀਤੀ, "ਮਹਾਰਾਜ, ਮੁਰਗੇ ਅਗਿਆਨਤਾ ਵਿੱਚ, ਸਰੀਰ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਲਈ ਖਾਧੇ ਗਏ ਸਨ।" ਤਾਮਰਚੂੜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਰਾਜਨ... ਰਾਜਾ, ਜੋ ਦੰਡ ਦਾ ਧਾਰੀ ਹੈ, ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਾਖਾ, ਅਧਿਆਪਕ ਤੇ ਰਾਜ ਕਰੇਤਾ ਹੈ।" ਫਿਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਬੇਟੀ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਹੁਣ ਪਸ਼ੂ-ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦਿਸਦਾ ਨਹੀਂ।" ਜਦੋਂ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਗਾਲਵ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣੇ, ਉਹ ਨੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ, "ਸ਼ਾਪ ਕਿਵੇਂ ਮੁਕ ਸਕਦਾ ਹੈ?" ਗਾਲਵ ਨੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਜਾਣ ਕੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਮਹਾਕਾਲ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ 'ਪੰਛੀ-ਯੋਨੀ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ' ਨਾਮਕ ਲਿੰਗ ਹੈ। ਕੇਵਲ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖਣ ਨਾਲ ਹੀ ਸ਼ਾਪ ਮੁਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" ਉਹ, ਮੁੱਖ ਸੰਤ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਫੁਰਤੀ ਨਾਲ ਚਲ ਪਈ। ਫੁੱਲੇ ਹੋਏ ਨੈਤਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਮਿਲੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਨਜਰ ਬੇਚੈਨ ਸੀ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਹਿਰਣ-ਅੱਖੀ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮਹਾਨ ਰਾਜਨ, ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਜਾਵਾਂਗੀ।" ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਰਾਜਾ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਤੁਰ ਪਿਆ। ਫਿਰ, ਦੋਵਾਂ ਨੇ 'ਪੰਛੀ-ਯੋਨੀ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ' ਲਿੰਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਰਾਤ, ਜਿਵੇਂ ਹਰ ਰਾਤ ਮੁਰਗਾ ਆਉਂਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਨਹੀਂ ਆਇਆ। ਸੁੰਦਰਤਾ ਅਤੇ ਅਪਰੰਪਰ ਚਾਹ ਦੀ ਜੋਤਿ ਨਾਲ ਰਾਜਾ ਹੈਰਾਨ ਹੋਇਆ, "ਇਹ ਕਿਹੜੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ ਜਿਸ ਨਾਲ ਮੈਂ ਇੰਨੇ ਔਖੇ ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲਿਆ?" ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾ, ਜਿਸਦਾ ਚਹਿਰਾ ਪੂਰਨ ਚੰਦ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ। ਉਹ ਨੇ ਪੂਰੀ ਕਹਾਣੀ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ। "ਰਾਜਨ, ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਲਿੰਗ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਏ ਹੋ।" ਫਿਰ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀ ਨਾਲ ਸੁਰਗ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ, ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤੇ ਉਹ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਸਨ। "ਦੇਵੀ, ਇਹ ਲਿੰਗ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਸਭ ਇੱਛਤ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਵੀ ਇੱਥੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਸ਼ੂ-ਯੋਨੀ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਵਿੱਛੋੜਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।" "ਨਾ ਉਹ ਨਰਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਨਾ ਦੁੱਖ, ਨਾ ਬੁੱਢਾਪਾ, ਨਾ ਡਰ।" "ਉਹ ਹਰ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ ਸੋਭਾ ਅਤੇ ਸੁਖ-ਸਮਪੰਨਤਾ ਨਾਲ ਨਿਵਾਜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਪਿਤਰ, ਜੇਕਰ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਵੀ ਹੋਣ, ਜਾਂ ਪਸ਼ੂ-ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਹੋਣ," "ਕੇਵਲ ਉਸ ਲਿੰਗ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਪਸ਼ੂ-ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ।