ਇੱਕ ਵਾਰ, ਨੰਦੀ ਉੱਤੇ ਸ਼ਾਪ ਲਾਇਆ ਗਿਆ—"ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਧਰਤੀ ਲੋਕ ਤੇ ਜਾ!" ਇਸ ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਨੰਦੀ ਦਾ ਦਿਲ ਭਾਰੀ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਹ ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗਹਿਰੀ ਉਦਾਸੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ। ਅਗਨਿ ਅਤੇ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਵਾਸਵ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਵੱਡੀ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਭਰਮਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ, ਜਦ ਨੰਦੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਨੰਦੀ ਨੇ ਉਹ ਸਾਰੀ ਘਟਨਾ, ਜੋ ਉਸ ਉੱਤੇ ਬੀਤੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ, ਜਦ ਉਹ ਗੱਲ ਸੁਣੀ ਗਈ, ਨੰਦੀ ਦੇ ਰੋਮ-ਰੋਮ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ। ਉਸ ਨੇ ਯਥਾ ਰੀਤਿ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਕਪਾਲਿਕ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਲਿੰਗ ਤੋਂ ਆਕਾਸ਼ਵਾਣੀ ਹੋਈ। ਨੰਦੀ, ਜੋ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਦਾ ਰੱਖਿਆਲਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਵੱਡੀ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਨੰਦੀ, ਜੋ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਦਾ ਰੱਖਿਆਲਾ ਸੀ, ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੁਆਰਾ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇੱਛਤ ਫਲ ਮਿਲਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਨੰਦੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਪਾਪ, ਚਾਹੇ ਘੱਟ ਹੋਣ ਜਾਂ ਵੱਧ, ਸਭ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਮਨ ਵਿੱਚ ਨੰਦੀ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਸਮਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਕੇਵਲ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖਣ ਨਾਲ ਹੀ ਮਨੁੱਖ ਜਾਨਵਰਾਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਕੌਸ਼ਿਕਾ ਸੀ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੁਰਗਾ ਬਣ ਕੇ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਰਾਜੇ ਨੇ ਧਰਤੀ, ਉਸਦੇ ਪਹਾੜ, ਜੰਗਲ ਅਤੇ ਬਾਗ-ਬਗੀਚਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਕਰ ਲਿਆ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਵਿਸ਼ਾਲਾ ਸੀ, ਉਸ ਰਾਜੇ ਦੀ ਹੀ ਸੀ। ਦੋਵੇਂ ਮਿਲ ਕੇ ਰਾਜ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਪਰ, ਹੇ ਪਾਰਵਤੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਵੀ ਮਾਨਸਿਕ ਨੇੜਤਾ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਕਈ ਸਮਾਂ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੰਘ ਗਿਆ। ਰਾਣੀ, ਜੋ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਸੀ, ਇੱਕ ਦਿਨ ਰਾਜੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਇੱਕ ਜੋੜੇ ਕੀੜਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਝਗੜੇ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਨਰ ਕੀੜਾ ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ, "ਮੈਨੂੰ ਜੱਫੀ ਪਾ, ਜਿਵੇਂ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹਾਂ। ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਹੋਰ ਇਸਤਰੀ ਤੇਰੇ ਵਰਗੀ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਨਹੀਂ। ਜਦ ਮੈਂ ਦੁਖੀ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਜੋ ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਦੀ ਹੈ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਕਿਉਂ ਲੱਗਦੀ ਹੈਂ?" ਇਸਤਰੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਮੈਨੂੰ ਫ਼ਜ਼ੂਲ ਗੱਲਾਂ ਨਾ ਕਰ। ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਕਾਮਨਾ ਕਰਕੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਹੇ ਦੁਖੀ ਕੀੜੇ!" ਉਹ ਕੀੜਾ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ, ਪਰ ਇਸਤਰੀ ਕਹਿੰਦੀ, "ਮੈਂ ਐਸਾ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗੀ।" ਆਖਰ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਇਸਤਰੀ ਮੰਨ ਗਈ। ਇਹ ਅਜੀਬ ਘਟਨਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਣੀ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ। ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਮੌਤ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੈ।" ਉਹ ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ ਆਹ ਭਰਨ ਲੱਗੀ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸੋਚਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਵਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਦ੍ਰਿੜ੍ਹ ਸੀ। ਉਹ ਪੁੱਛਦੀ ਹੈ, "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸੰਦੇਹ ਹੈ: ਮੈਨੂੰ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ ਪਤਾ, ਪਰ ਸਾਡੀ ਮਿਲਾਪ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ।" "ਮੇਰਾ ਪਤੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਸਭ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ, ਹੁਣ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ—ਇਹ ਕੀ ਹੈ? ਘੋੜੇ, ਹਾਥੀ, ਅਣਗਿਣਤ ਧਨ-ਅਨਾਜ—ਇਹ ਸਭ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਮੇਰੀ ਜਵਾਨੀ ਅਜੇ ਵੀ ਕਾਇਮ ਹੈ, ਇਹ ਕਿਸ ਕਰਮ ਦਾ ਫਲ ਹੈ?" ਉਹ ਕਹਿੰਦੀ, "ਇਹ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਤਾਂ ਵੇਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਰਾਤ ਨੂੰ ਨਹੀਂ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੈਨੂੰ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਬਚਣ ਦਾ ਉਪਦੇਸ਼ ਦੇ।" ਤਦ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਪੁੱਤਰੀ, ਸੁਣ, ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜੋ ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ ਹੋਈ। ਤੇਰਾ ਪਤੀ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਵਿਦੁਰਥ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ। ਉਸਨੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਕੁੱਕੜ ਖਾਧੇ। ਕਈ ਸਾਲ ਉਹ ਐਸਾ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਜਦ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਹੁਣ ਕੁੱਕੜ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ, ਕੋਈ ਜਵਾਬ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਫਿਰ ਕਿਸੇ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਰਾਜੇ ਨੇ ਹੀ ਸਾਰੇ ਕੁੱਕੜ ਖਾ ਲਏ ਹਨ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਤਾਮਰਚੂੜ ਨੇ ਉਸ ਮਨ-ਵਿਕਾਰੀ ਉੱਤੇ ਸ਼ਾਪ ਲਾ ਦਿੱਤਾ।