ਮਾਂ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਉੱਚੇ ਆਤਮਿਕ ਤਾਕਤ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਅਨੰਦ, ਸੰਤੋਖ, ਚੰਗੀ ਤੰਦਰੁਸਤੀ, ਸੁੰਦਰਤਾ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਉਹੋ ਜਿਹੀਆਂ ਇੱਛਤੀਆਂ ਵਸਤਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਾ ਔਖਾ ਹੈ। ਹੇ ਦੇਵੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਪੂਰਨ ਪਵਿੱਤਰ ਤਾਕਤ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਹੈ ਜੋ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ਼ ਕਰ ਦੇਂਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਕੇਵਲ ਉਸ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਹੀ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਇਸ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਹੇ ਦੇਵੀ, ਪਹਿਲਾਂ, ਜਦੋਂ ਦੱਖ ਨੇ ਕ੍ਰੋਧ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਮੈਂ, ਪ੍ਰੇਮ ਤੇ ਕਾਮ ਦੇ ਵਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਮੇਰੀ ਇਸ ਵੱਡੀ ਪ੍ਰੇਮ ਭਾਵਨਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਗਏ। ਰੁਦ੍ਰ ਤੇ ਗੌਰੀ ਨੇ ਇਕ ਦਿਵ੍ਯ ਸੌ ਸਾਲ ਤੱਕ ਮਿਲਾਪ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲਿਆ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਆਪਣਾ ਬੀਜ ਮਿਲਾ ਕੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦੇਣਗੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਐਸਾ ਹੋਵੇਗਾ ਕਿ ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਸਹਾਰ ਨਹੀਂ ਸਕਾਂਗੇ। ਇਸ ਉਲਝਣ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮੁੱਖ ਗੁਰੂ ਨੇ ਇੱਕ ਉਪਾਏ ਸੋਚਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਕੋਲ ਜਾਓ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਸਚੈ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੁਰੰਤ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਗਏ। ਪਰ ਨੰਦੀ, ਜੋ ਗਣਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਹਨ, ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਚੌਕਸੀ ਨਾਲ ਖੜੇ ਸਨ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਉਣਾ ਔਖਾ ਸੀ। ਫਿਰ ਅੱਗ ਦੇਵਤਾ ਨੇ, ਸਭ ਦੀ ਓਰੋਂ, ਸ਼ੁਭ ਬਚਨ ਆਖੇ ਅਤੇ ਨੰਦੀ ਨੂੰ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਠੱਗ ਲਿਆ। ਇੰਦਰ ਆਦਿ ਅਮਰ ਦੇਵਤੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਠਹਿਰੇ ਰਹੇ। ਫਿਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਯਥਾ ਯੋਗ ਸੰਮਾਨ ਕੀਤਾ ਤੇ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਭਿਆਨਕ ਆਨੰਦ ਛੱਡ ਦੇ।" ਮੈਂ ਨੰਦੀ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ, "ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਚਲਾ ਜਾ!" ਨੰਦੀ ਦਾ ਮਨ ਭਾਰੀ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਹ ਉਦਾਸ, ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਹਾਏ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਦੁੱਖ ਲੈ ਕੇ ਖੜਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੂੰ ਅੱਗ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ 'ਤੇ ਵਾਸਵ ਨੇ ਵੱਡਾ ਠੱਗ ਲਿਆ ਸੀ। ਇਸ ਹਾਲਤ ਵਿਚ ਉਹ ਗਣਪਤੀ ਨੰਦੀ ਨੂੰ ਲੋਕਪਾਲਾਂ ਨੇ ਵੇਖਿਆ। ਨੰਦੀ ਨੇ ਉਹ ਸਾਰਾ ਵਾਕਿਆ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਨੰਦੀ ਦੇ ਰੋਏ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ, ਉਸ ਨੇ ਯਥਾ ਵਿਧੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਤੇ ਕਪਾਲਿਕ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ। ਫਿਰ, ਪਿਆਰੀਏ, ਲਿੰਗ ਤੋਂ ਨਿਰਾਕਾਰ ਆਵਾਜ਼ ਉਠੀ; ਨੰਦੀ ਨੇ ਵੱਡੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਦਰਬਾਨਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇੱਛਿਤ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣ ਗਿਆ। ਜੋ ਕੋਈ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਦਰਬਾਨਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਪਾਪ, ਚਾਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਹੋਣ ਜਾਂ ਵੱਧ, ਨਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਮਨ ਵਿਚ ਦਰਬਾਨਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਲਾਭ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਕੇਵਲ ਉਸ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਜਾਨਵਰਾਂ ਵਿਚ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ। ਇਕ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਕਉਸ਼ਿਕ ਸੀ; ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕੁੱਕੜ ਵਾਂਗ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਧਰਤੀ, ਪਹਾੜਾਂ, ਜੰਗਲਾਂ ਅਤੇ ਬਾਗਾਂ ਸਮੇਤ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅਧੀਨ ਕਰ ਲਿਆ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਵਿਸ਼ਾਲਾ ਸੀ, ਉਸ ਰਾਜੇ ਦੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਰਾਣੀ ਸੀ। ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਮਿਲ ਕੇ ਰਾਜ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਪਰ, ਹੇ ਪਾਰਵਤੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਕਦੇ ਵੀ ਨੇੜਤਾ ਨਹੀਂ ਹੋਈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਾਂ ਲੰਘਦਾ ਗਿਆ। ਇੱਛਾ ਦੀ ਤਪਸ਼ ਵਿੱਚ, ਰਾਣੀ ਨੇ ਰਾਜੇ ਸਮੇਤ ਇਕ ਦਿਨ ਦੋ ਕੀੜਿਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਝਗੜੇ ਵਿਚ ਉਲਝੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ। ਉਹ ਕੀੜਾ ਵਾਰ ਵਾਰ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਆਖ ਰਿਹਾ ਸੀ, "ਜਿਵੇਂ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ, ਮੈਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਤੜਫ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।