ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਹੋਰਨਾਂ ਨਾਲੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਖੂਬਸੂਰਤ ਸਮਝਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਮੰਨਦਾ ਸੀ। ਇਹੋ ਜਿਹੀ ਸੋਚ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਅਨਾਸਤਿਕ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਆਤਮਿਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਘਬਰਾਉਂਦਾ ਨਹੀਂ; ਤਾਂ ਫਿਰ ਜੋ ਆਸਤਿਕ ਹਨ, ਉਹ ਤਾਂ ਹੋਰ ਵੀ ਨਿਡਰ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀ ਪੁੱਤਰੀ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਗਿਆਨੀ ਸਮਝਦੀ ਹੈਂ, ਪਰ ਅਸਲ ਵਿਚ ਤੂੰ ਅਜੇ ਤੱਕ ਆਪਣੇ ਅਸਲੀ ਸਰੂਪ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਿਆ। ਦੁੱਖ ਅਤੇ ਸਖਤੀ ਤੱਤਾਂ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਝਟਕੇ ਜਾਂ ਝਟ ਪੈਂਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਦੇਵੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਸਿੱਧਾਂਤ ਸਮਝਾਏ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੀ ਰਹੀ। ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਕਈ ਜ਼ਬਾਨਾਂ ਵਾਲਾ ਗੁਣ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਰਾਖ ਤੋਂ ਮੋਹ-ਮਮਤਾ ਦੀ ਘਾਟ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਸਮਸ਼ਾਨ ਘਾਟ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਡਰ ਪੈਦਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਨੰਗਾਪਨ ਵੀ ਸ਼ਰਮ ਕਰਕੇ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਹੋਰ ਕਾਰਨਾਂ ਕਰਕੇ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਐਸੇ ਸਮੇਂ ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਝਗੜਾ ਉੱਠਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਭ ਦੇ ਮਨਾਂ ਵਿੱਚ ਡਰ ਤੇ ਉਤਲ-ਪੁਤਲ ਹੋ ਗਈ। ਇਸ ਝਗੜੇ ਦੇ ਕਾਰਨ ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ, ਯਕਸ਼, ਅਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸ—all ਡਰ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਲਿੰਗ ਤੋਂ ਇੱਕ ਸੁਭਗ ਅਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਆਵਾਜ਼ ਉੱਠੀ, ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਸੀ। ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨੇਤਾਵਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ 'ਕਾਲਕਲੇਸ਼ਵਰ' ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਹੇ ਸੁੰਦਰਿ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਗਵਾਨ ਕਾਲਕਲੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਵੀ ਵਿਵਾਦ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉਸ ਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਵੀ ਸੁਭਾਗਵਤੀ, ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਗੁਣਵਾਨ ਹੋਵੇਗੀ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਚੌਦਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ ਕਾਲਕਲੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਡਰ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ। ਹੇ ਦੇਵੀ, ਇਹ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸਿਆ—ਇਹ ਉਹ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ ਜੋ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ, ਇਨਸਾਨ ਉਹ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਉਜੜੇ ਹੋਏ ਨੈਵੈਦਿਆਂ ਉੱਤੇ ਪੈਰ ਰੱਖਣ ਨਾਲ ਲੱਗਦੇ ਹਨ। ਹੁਣ, ਹੇ ਸੁਭਾਗਵਤੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਦਿਵਿਆ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ, ਚਾਰਣਾਂ ਅਤੇ ਗੁਹ੍ਯਕਾਂ ਦੀ ਸਭਾ ਹੋਈ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਨਾਰਦ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਨਾਰਦ ਜੀ ਵਿਚ ਨਮਰਤਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ—ਧਰਤੀ, ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਸਵਰਗ—ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਖ ਲਿਆ ਸੀ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਲਾਮ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, “ਤੁਹਾਡੀ ਬਰਾਬਰੀ ਦਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਤੁਸੀਂ ਯੋਗ, ਤਪ ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਇੱਕ ਬੇਨਤੀ ਲੈ ਕੇ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਦੱਸੋ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਧਿਆਨ ਲਾਇਆ ਅਤੇ ਸੋਚ ਵਿਚ ਪੈ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਉੱਚਾ ਖੇਤਰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਮਹਾਕਾਲ ਦਾ ਖੇਤਰ ਦੱਸਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਦੱਸ ਗੁਣਾ ਵਧੀਆ ਹੈ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਇੰਦਰ ਨੇ ਨਾਰਦ ਨੂੰ ਇਹ ਖੇਤਰ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸਿਆ। ਫਿਰ ਜੀਸ਼ਨੁ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ। ਉੱਥੇ ਸੱਠ ਕਰੋੜ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਅਤੇ ਸੱਠ ਕਰੋੜ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਹੋਈ। ਜੇ ਕੋਈ ਨਿਰਮਾਲਯ (ਉਜੜੇ ਹੋਏ ਨੈਵੈਦਿਆਂ) ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਪਾਪ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਗਏ। ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਟੋਲੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਕਿੰਨਰਾਂ ਵਲੋਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗੀਤ ਗਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹੋਏ, ਆਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਦੇਖਿਆ: “ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਇੰਨਾ ਮਹਾਨ ਤਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ?” ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਰੁਦ੍ਰ ਵਰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ?” ਜਦੋਂ ਇਹ ਸਵਾਲ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ—ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਹੈਰਾਨੀ ਸੀ—ਪੁੱਛਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਸਮੇਂ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਸਭ ਕੁਝ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਅਖੀਰ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਗਣਾਂ ਵਿੱਚ ਦਰਜਾ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਵਿਰਲਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।