ਇੱਕ ਵਾਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਜੋ ਲਿੰਗ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨ ਦੀ ਸਿਫਾਰਸ਼ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਉਰਵਸ਼ੀ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਦੁਆਰਾ, ਪੁਰੂਰਵਾਸ ਉਸਦੇ ਪਤੀ ਬਣੇ। ਸੋਹਣੇ ਤੇ ਮਹਾਨ ਕਾਲਾ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਲਿੰਗ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਰੰਭਾ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਕਿ, “ਤੂੰ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਅਤੇ ਸਵਰਗ ਲੌਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਗੀ।” ਇਸ ਲਈ, ਰੰਭਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਕਿ, “ਸਭਾ ਵੱਲੋਂ ਆਦਰ ਪਾ ਕੇ ਤੂੰ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਜਾ, ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਗਏ।” ਜੋ ਲੋਕ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਲੋਕ ਤੇਰੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਭੇਜਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਦਾਨ, ਤਪ, ਜਾਂ ਵੱਡੀਆਂ ਯਜਨਾਂ ਦੀ ਕੋਈ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। “ਹੇ ਦੇਵੀ, ਇਹ ਤੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ ਜੋ ਮੈਂ ਵਰਣਨ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੀ ਹੈ।” ਜਿਸਦੇ ਕੇਵਲ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਹੀ ਕੋਈ ਵਿਵਾਦ ਨਹੀਂ ਉਠਦਾ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਰਾਹਤ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ—ਹੇ ਦੇਵੀ, ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਵੀ ਵਿਵਾਦ ਹੋ ਗਿਆ। ਹੇ ਸੋਹਣੀ, ਹਿਮਾਚਲ ਦੀ ਧੀ, ਜਦ ਵਿਆਹ ਵਾਪਸ ਲਿਆ ਗਿਆ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਸੀ। ਤੇਰੇ ਨੀਲੇ ਕੰਵਲ ਵਰਗੇ ਗੂੜ੍ਹ ਵਾਲ, ਲਹਿਰਦਾਰ ਤੇ ਚਮਕਦੇ, ਅਤੇ ਕਾਜਲ ਵਰਗਾ ਨਿਕਰ, ਤੂੰ ਵਿਚਕਾਰ ਬੈਠੀ ਸੀ। ਹੇ ਕਾਲੀ, ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਪ੍ਰੀਤਮ, ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਬੈਠ। ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ, ਸੱਪਾਂ ਦੀ ਵਸਤ੍ਰ ਧਾਰਣ ਕਰਕੇ, ਚੰਦਨ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਲਪਟ ਕੇ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਜਦ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਲਈ, ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਭੇਜਿਆ, ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਵੀ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ। ਤੇਰੇ ਦੁਖ ਵਿੱਚ, ਤੂੰ ਕਿਹਾ, “ਨਾਰਦ, ਜਾ।” ਇਹ ਲੋਕੀ ਕਹਾਵਤ ਸੱਚ ਹੈ—ਇਹ ਕਦੇ ਝੂਠੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਜੋ ਚਾਹਵਾਂਗਾ, ਉਹਨੂੰ ਅਵਗਣ, ਤਿਰਸਕਾਰ, ਤੇ ਉਪਹਾਸ ਮਿਲੇਗਾ। ਹਰ ਪੈਰ ਤੇ, ਮੇਰੀ ਵੱਲੋਂ ਉਸ ਲਈ ਇਹ ਅਪਮਾਨ ਪੱਕਾ ਹੈ। ਉਹ ਨਾ ਤਾਂ ਨੀਵੀਂ ਜਾਤ ਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਵਿਅਰਥ ਚਲਣ ਵਾਲਾ, ਨਾ ਮੰਦ, ਨਾ ਈਰਖਾਲੂ। ਪਰ ਜੋ ਉੱਚ ਜਾਤ ਦਾ ਨਹੀਂ, ਵਿਅਰਥ ਕੰਮ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਸਦਾ ਈਰਖਾ ਵਿੱਚ ਫਸਿਆ ਰਹਿੰਦਾ। ਧਨਵੰਤ ਸੂਰਜ, ਜੋ ਬਾਰਾਂ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਤੈਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ। ਪੂਸ਼ਾ, ਬਾਰਾਂ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ, ਤੇਜ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਤੈਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮੇਰੇ ਬਾਰੇ “ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ” ਅਤੇ “ਮਹਾਕਾਲਾ” ਕਿਹਾ ਗਿਆ, ਉਹ ਸਿਰਫ ਉਦਾਹਰਨ ਲਈ ਸੀ, ਨਫਰਤ ਲਈ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਤੂੰ ਮਾਫ ਕਰ ਦੇ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਹੋਰਾਂ ਤੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਸੋਹਣਾ ਸਮਝਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵੱਖਰਾ ਮੰਨਦਾ ਹੈ, ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ। ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਵੀ ਬੇਚੈਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਤਾਂ ਵਿਸ਼ਵਾਸੀ ਤਾਂ ਹੋਰ ਵੀ ਨਹੀਂ। ਹੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੀ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬੁਧੀਮਾਨ ਮੰਨਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਮ੍ਰਿਡਾ। ਸਖਤੀ ਤੇ ਦੁਖ ਤਾਂ ਤੱਤਾਂ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਬਾਰ-ਬਾਰ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਤੋਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਤੂੰ ਮੁੜ ਬੋਲ ਪਈ। ਸੱਪਾਂ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਜ਼ਬਾਨਾਂ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ; ਰਾਖ ਤੋਂ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਘਾਟ। ਸਮਸ਼ਾਨ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਤੋਂ ਡਰ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਨੰਗੇਪਨ ਸ਼ਰਮ ਤੋਂ ਨਹੀਂ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਝਗੜਾ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਡਰ ਤੇ ਉਤ੍ਰਾਸ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ। ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ, ਯਕਸ਼, ਰਾਕਸ਼ਸ—all ਡਰੇ ਹੋਏ ਸਨ।