ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਅਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਮਹਾਨ ਦੇਵੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕਸ਼ਤਰੀ, ਵੈਸ਼, ਸ਼ੂਦਰ, ਔਰਤਾਂ ਅਤੇ ਕੁਆਰੀਆਂ—ਜੋ ਵੀ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਸੱਚੀ ਲਗਨ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਸਮਰਥ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਮਹਾਨ ਦੇਵੀ, ਤੇਰੀ ਉਹ ਸ਼ਕਤੀ, ਜੋ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਰਣਨ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਜਿਸ ਦੇ ਸਿਰਫ਼ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਹੀ ਸੰਸਾਰ ਆਪਣੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੇਵੀ ਨੰਦਨ ਵਨ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ ਸੀ, ਜੋ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸੁਖ-ਸੁਵਿਧਾਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ। ਉਹ ਵਨ ਤੋਤਿਆਂ, ਕੋਕਿਲਾਂ, ਚਕੋਰੇ ਅਤੇ ਕੁਰਰਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉੱਥੇ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਇੰਦਰ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਸੀ, ਬੈਠਾ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਇਕ ਦਿਨ, ਇੱਕ ਅਪਸਰਾ ਦਾ ਮਨ ਭਟਕ ਗਿਆ, ਉਹ ਧਿਆਨਹੀਣ ਹੋ ਗਈ ਅਤੇ ਕੁਝ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਉਲਝਣ ਵਿੱਚ ਆ ਗਈ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਇੰਦਰ ਨੇ ਕ੍ਰੋਧ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਦਿੱਤਾ: "ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਕਾਂਤੀ ਤੋਂ ਵੰਞੀ ਹੋ ਕੇ ਮਨੁੱਖ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਾ।" ਇੰਦਰ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਕੰਬਦੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਅਪਸਰਾ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ। ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਉਹ ਰੋ ਪਈ: "ਮੈਂ ਕੀ ਗਲਤ ਕੀਤਾ?" ਉਸ ਦੀ ਸਹੇਲੀਆਂ ਅਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਉਸ ਦੇ ਵਿਛੋੜੇ ਦੇ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਸੜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਲੇ ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਕੰਮਲ ਦਾ ਫੁੱਲ ਸੁੱਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਹੀਂ ਦਿਖਾਉਂਦਾ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਅਪਸਰਾ ਵੀ ਆਪਣੀ ਕਾਂਤੀ ਗੁਆ ਬੈਠੀ। ਆਪਣੇ ਮਿਤਰ ਮੰਡਲ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ, ਰੰਭਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਚੰਦ ਵਾਂਗ ਸੁੰਦਰ ਸੀ, ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤੀ। ਕਿਉਂ ਅਚਾਨਕ ਸਾਰੀਆਂ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ? ਉਹ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਤੇ ਪੁੱਛਿਆ: "ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਇੰਝ ਉਦਾਸ ਕਿਉਂ ਹਨ?" ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉਹ ਪੁਰਾਣੀ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਾਈ। ਫਿਰ, ਇੱਕ ਨੇ ਵੱਡੇ ਧੀਰਜ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲਾਭਕਾਰੀ ਉਪਾਏ ਦੱਸਿਆ: "ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਇੱਛਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਲਿੰਗ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰੋ।" ਉਰਵਸ਼ੀ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ, ਪੁਰੂਰਵਸ ਉਸ ਦਾ ਪਤੀ ਬਣਿਆ। ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਕਾਲਾ ਵਨ ਵਿੱਚ, ਲਿੰਗ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਹੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਰੰਭਾ, ਤੂੰ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਅਤੇ ਸਵਰਗ ਲੋਕ ਹਾਸਲ ਕਰੇਗੀ। ਇਸ ਲਈ, ਇਸ ਸਭਾ ਵੱਲੋਂ ਸਨਮਾਨਤ ਹੋ ਕੇ ਸਵਰਗ ਜਾ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ ਤਿੰਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਗਿਆ। ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਜੋ ਲੋਕ ਤੇਰੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਭੇਜਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਦਾਨ, ਤਪੱਸਿਆ ਜਾਂ ਵੱਡੇ ਯੱਗ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਫਿਕਾ ਹੈ। ਹੇ ਦੇਵੀ, ਇਹ ਤੇਰੀ ਉਹੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ ਜੋ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਮੈਂ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ। ਜਿਸ ਦੇ ਸਿਰਫ਼ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਹੀ ਕਦੇ ਵੀ ਵਿਵਾਦ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਦਿਵਾਉਂਦੀ ਹੈ—ਹੇ ਦੇਵੀ, ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਵੀ ਝਗੜਾ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ। ਜਦ ਤੂੰ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ, ਹਿਮਾਲਿਆ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ, ਜਦ ਵਿਆਹ ਰੱਦ ਹੋ ਗਿਆ, ਹੇ ਸੋਹਣੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਬੈਠੀ ਸੀ। ਤੇਰੇ ਵਾਲ ਨੀਲੇ ਕੰਵਲ ਵਾਂਗ ਗੂੜ੍ਹੇ, ਘੁੰਘਰਾਲੇ ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਸਨ, ਤੂੰ ਸਭ ਵਿਚਕਾਰ ਕਾਜਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਹੇ ਕਾਲੀ, ਸੁੰਦਰ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੀ, ਮੇਰੀ ਪਿਆਰੀ, ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਬੈਠ। ਤੂੰ ਸੱਪਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ, ਚੰਦਨ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਾਥ ਨਾਲ ਲਪਟਾਈ ਹੋਈ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ, ਹੇ ਗਿਰਿਜਾ, ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ, ਇੰਝ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਜਦ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੂੰ ਭੇਜਿਆ, ਫਿਰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਹੀ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਕੋਲ ਵੀ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕਹਾਣੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਦੇਵੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਉਸ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਪਿਆਰ ਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸੁਣਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।