ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦ ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਕੁਝ ਪਲਾਂ ਲਈ ਧਿਆਨ ਲਗਾਇਆ ਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਥੋੜ੍ਹੀਆਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲੀਆਂ। ਉਸ ਮੂਲਕ ਸ਼ਾਂਤੀ ਵਿਚ, ਨਾਰਦ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, "ਤੁਸੀਂ, ਚਾਹੇ ਕਿੰਨੇ ਵੀ ਦੁਖੀ ਹੋ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਨੰਦਮਈ ਵੱਡੇ ਕਾਲਾ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਜਾਓ; ਉੱਥੇ 'ਈਸ਼ਾਨੇਸ਼ਵਰ' ਨਾਮਕ ਉੱਚਤਮ ਲਿੰਗ ਦਾ ਉਚਿਤ ਪੂਜਨ ਕਰੋ।" ਨਾਰਦ ਨੇ ਸਮਝਾਇਆ, "ਪੁਰਾਣੇ 'ਈਸ਼ਾਨ' ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ, ਈਸ਼ਾਨ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਸਥਾਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ—even ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਵੀ।" ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਉਸ ਲਿੰਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਪੂਰੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।" ਨਾਰਦ ਦੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਉਹ ਪ੍ਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਬੋਲ ਪਏ, "ਹੇ ਈਸ਼ਾਨੇਸ਼ਾਨ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਹੇ ਈਸ਼ਾਨ, ਹੇ ਤਤਪੁਰੁਸ਼ਾ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ!" "ਹੇ ਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰ, ਚਮਕਦਾਰ ਪ੍ਰਭੂ, ਵੱਡੇ ਦੇਵਤਾ, ਊਮਾ ਦੇ ਪ੍ਰੀਤਮ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਮੁੜ ਮੁੜ ਨਮਸਕਾਰ!" "ਹੇ ਸ਼ੰਭੂ, ਹੇ ਰੁਦ੍ਰਾ, ਹੇ ਵੀਰੂਪਾਖਸ਼, ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ!" ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਸਾਰੇ ਅਚਲ ਜੀਵ, ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਾਣੀ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਚਲਦੇ ਫਿਰਦੇ ਜੀਵ—" "ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਆਕਾਸ਼ ਤੁਹਾਡਾ ਸਿਰ ਹੈ; ਚੰਦ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹਨ।" "ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਸਾਰੇ ਦਿਸਾਵਾਂ ਹਨ, ਤੇ ਤੁਹਾਡਾ ਪੇਟ ਵੱਡਾ ਸਮੁੰਦਰ ਹੈ।" "ਇੰਦਰ, ਸੋਮ, ਅੱਗ, ਵਰੁਣ, ਦੇਵਤਾ, ਅਸੁਰ, ਤੇ ਵੱਡੇ ਸਰਪ—" "ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਤੁਹਾਡੇ ਦੁਆਰਾ ਵਿਆਪਤ ਹਨ, ਹੇ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ।" "ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਡਰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਦুশਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹੋ।" "ਤੇ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਵੀ, ਉਹ ਉੱਚਾ ਮੁਕਤੀ ਸਥਾਨ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕੇ।" "ਤੁਹਾਡੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।" ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਅੱਗ, ਧੂਏਂ ਨਾਲ ਢਕੀ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਸ ਦੈਤ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। "ਉਸ ਲਿੰਗ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਏ।" "ਸਾਡਾ ਪੱਕਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਹੈ ਕਿ ਸਰਵਭੌਮਤਾ ਇਸ ਦੀ ਹੀ ਸਵਭਾਵਿਕਤਾ ਹੈ।" "ਜੋ ਲੋਕ 'ਈਸ਼ਾਨ' ਅਤੇ 'ਈਸ਼ਵਰ' ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ—" "ਸਦਾ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ, ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਦੁਆਰਾ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਖ਼ਤਰੀ, ਵੈਸ਼, ਸ਼ੂਦਰ, ਔਰਤਾਂ ਤੇ ਕੁੜੀਆਂ—" "ਜੋ ਕੋਈ, ਅਚਲ ਨਿਯਮ ਵਿਚ ਟਿਕ ਕੇ, ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਹੈ—" "ਹੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ, ਤੁਸੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਰ ਕੰਮ ਵਿਚ ਸਮਰਥ ਹੋ।" "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਤੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਜੋ ਪਾਪ ਨਾਸਕ ਹੈ, ਤੈਨੂੰ ਵਿਆਖਿਆ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ।" "ਜਿਸ ਦੀ ਕੇਵਲ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—" "ਨੰਦਨ ਨਾਮਕ ਜੰਗਲ ਵਿਚ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਜਿੱਥੇ ਹਰ ਸੁਖ-ਸਾਧਨ ਮੌਜੂਦ ਹਨ—" "ਉਹ ਜੰਗਲ ਤੋਤਿਆਂ, ਕੋਕਿਲਾਂ, ਚਕੋਰਾ ਤੇ ਕੁਰਾਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।" "ਉਥੇ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਆਦਰ ਨਾਲ ਬੈਠਾ ਸੀ।" ਇਸ ਵੇਲੇ, ਇੱਕ ਅਪਸਰਾ ਦਾ ਮਨ ਭਟਕ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਲਾਪਰਵਾਹੀ ਨਾਲ ਕੁਝ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਵਿਖੇ ਹੋ ਗਈ। "ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ: 'ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਜਾ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਤੋਂ ਵੰਞੀ ਹੋ ਜਾ।'" ਇੰਦਰ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਓਹ ਅਪਸਰਾ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆ ਡਿੱਗੀ। "ਉਹ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਰੋਈ, 'ਮੈਂ ਕਿਹੜਾ ਪਾਪ ਕੀਤਾ?'" ਉਸ ਦੀ ਸੰਗਤੀਆਂ ਤੇ ਸਾਰੀ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੀ ਟੋਲੀ, ਉਸ ਦੀ ਵਿਛੋੜੀ ਦੇ ਦੁਖ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਤੜਫ ਰਹੀ ਸੀ। "ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਲੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਸੋਈ ਹੋਈ ਕਮਲ ਚਮਕਦੀ ਨਹੀਂ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਵੀ ਚਮਕਦੀ ਨਹੀਂ ਸੀ।" "ਆਪਣੀਆਂ ਦੋਸਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ, ਰੰਭਾ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਚੰਦ ਵਰਗਾ ਸੁੰਦਰ ਸੀ।" "ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਅਚਾਨਕ ਦੁਖੀ ਕਿਉਂ ਹੋ ਗਈਆਂ?" "ਉਹ ਮਿਲ ਕੇ ਪੁੱਛਦੀ ਹੈ, 'ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਇੰਝ ਕਿਉਂ ਹਨ?'" ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਉਹ ਪੁਰਾਣੀ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਾਉਂਦੇ ਹਨ। "ਉਹ ਬੜੀ ਸੰਭਾਲ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲਾਭਦਾਇਕ ਉਪਾਏ ਸਮਝਾਉਂਦਾ ਹੈ।