ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਸਰੋਵਰ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਕੰਢਿਆਂ ਉੱਤੇ ਹੰਸ, ਸਾਰਸ, ਚਕਰਵਾਕ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸੋਹਣੇ ਪੰਛੀ ਆਪਣੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ ਮੰਡਰਾਉਂਦੇ ਸਨ। ਉਸ ਸਰੋਵਰ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਪੁੰਨ, ਪਵਿੱਤਰ ਆਨੰਦ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਸੀ। ਇੱਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਹੁੰਦੀ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ। ਇੱਥੇ ਆ ਕੇ ਸੋਨੇ ਅਤੇ ਭੋਜਨ ਦੀ ਦਾਨ ਦੋਜਾਤੀ ਨੂੰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਥਾਂ ਤੋਂ ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਜਾਤਕੁੰਡ ਨਾਮਕ ਉੱਤਮ ਤੀਰਥ ਹੈ। ਜਾਤਕੁੰਡ ਸਾਰੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਰੋਵਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪੁਰਾਣੇ ਸਰੋਵਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਭਾਰਤ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਚੈਤਰ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਪੱਖੀ ਚੌਦਸ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਹਰ ਸਾਲ ਯਾਤਰਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉੱਚਤ ਨਿਯਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਪਹਿਲਾਂ ਰਾਮ ਅਤੇ ਸੀਤਾ ਦੀ, ਫਿਰ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੀ ਭਾਰਤ-ਕੁੰਡ ਉੱਤੇ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇੱਥੇ ਅਜਿਤ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਸਫਲਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਵੱਡਾ ਤਿਉਹਾਰ ਮਨਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਗੀਤ-ਸੰਗੀਤ ਅਤੇ ਵਾਦ-ਯੰਤਰਾਂ ਦੀ ਧੁਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਉੱਤਰ ਵੱਲ, ਹੇ ਗਿਆਨੀ, ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਵੀਰਤਾ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਸਰੋਵਰ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਠਹਿਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਅਯੋਧਿਆ ਦੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਰੱਖਵਾਲੇ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ, ਇੱਥੇ ਆ ਕੇ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਹਰ ਇੱਛਾ ਅਤੇ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਇੱਥੇ ਸੁਗੰਧ, ਫੁੱਲ, ਧੂਪ ਅਤੇ ਭੋਜਨ ਆਦਿ ਨਾਲ ਢੰਗ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਕੁਝ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਪੂਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਸੁਰਸਾ ਦਾ ਸਥਾਨ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਦੁਆਰਾ, ਮਨੁੱਖ ਦੀਆਂ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਸ ਨੂੰ ਰਾਮ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਲੰਕਾ ਤੋਂ ਇੱਥੇ ਲਿਆਇਆ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਦੇਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਗੀਤ-ਸੰਗੀਤ ਦੇ ਨਾਲ, ਮਹਾਨ ਯਤਨ ਕਰਕੇ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਨਵਰਾਤ੍ਰ ਦੇ ਤੀਜੇ ਦਿਨ, ਹਰ ਸਾਲ ਇੱਥੇ ਵੱਡੀ ਸ਼ੋਭਾ-ਯਾਤਰਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗੀਤ, ਸੰਗੀਤ ਅਤੇ ਨਾਚ-ਤਿਉਹਾਰ ਮਨਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸਭ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ ਕਿ ਮਨੁੱਖ ਸਦਾ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਪੱਛਮ ਵੱਲ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਇੱਕ ਹੋਰ ਉੱਤਮ ਸਥਾਨ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਯਤਨ ਨਾਲ ਸੁਗੰਧ, ਫੁੱਲ, ਚਾਵਲ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵਸਤਾਂ ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਸਫਲਤਾ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸਰਯੂ ਨਦੀ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਪਿੰਡਾਰਕਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਨਵਰਾਤ੍ਰ ਦੇ ਤਿਉਹਾਰ ਦੌਰਾਨ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ੋਭਾ-ਯਾਤਰਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਕੋਈ ਰੁਕਾਵਟ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ। ਇਸ ਥਾਂ ਤੋਂ ਉੱਤਰੀ-ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਰਾਮ ਦਾ ਜਨਮ-ਉਤਸਵ ਮਨਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਵਿਘਨੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਪੂਰਬ ਅਤੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੇ ਉੱਤਰੀ ਪਾਸੇ ਵੀ ਇਹ ਉਤਸਵ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਜਨਮ-ਮਰਨ ਦੇ ਚੱਕਰ ਤੋਂ ਉੱਤਰਨ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਨੌਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਨਿਯਮ ਨਾਲ ਵਰਤ ਰੱਖਦਾ ਹੈ—ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਹਜ਼ਾਰ ਪੀਲੀਆਂ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰੇ—ਜੋ ਫਲ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖ ਜਾਂ ਤਪਸਵੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹੀ ਫਲ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਜਨਮ-ਸਥਾਨ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਕੇ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਕੇਵਲ ਆਪਣੇ ਜਨਮ-ਸਥਾਨ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਉਹੀ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਕਈ ਹਜ਼ਾਰ ਯੁੱਗਾਂ ਤੱਕ ਕਾਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਗਯਾ ਵਿੱਚ ਪਿਤਰ-ਕਰਮ ਕਰਨ ਅਤੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਜੋ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਮਥੁਰਾ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਯੁੱਗ ਰਹਿਣ ਨਾਲ, ਜਾਂ ਪੁਸ਼ਕਰ, ਪ੍ਰਯਾਗ, ਮਾਘ ਜਾਂ ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਨਾਲ, ਜਾਂ ਅਵੰਤੀ ਵਿੱਚ ਅਰਬਾਂ ਸਾਲ ਰਹਿਣ ਨਾਲ, ਜਾਂ ਭਾਗੀਰਥੀ ਵਿੱਚ ਸਾਠ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਜੋ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਸਭ ਫਲ, ਕੇਵਲ ਇਕ ਪਲ ਜਾਂ ਅੱਧਾ ਪਲ ਵੀ ਰਾਮ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਜਾਂ ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਅਯੋਧਿਆ ਨੂੰ ਮਨ ਵਿੱਚ ਯਾਦ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।