ਇੱਕ ਵਾਰ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਜੇ ਮੈਂ ਦੁਸਟਾਂ ਨਾਲ ਸੰਗਤ ਕਰਾਂਗਾ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਸਭ ਤੋਂ ਅਣਪਹੁੰਚਾ ਹੋ ਜਾਵਾਂਗਾ।” ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ ਕਿ ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਪਾਤਾਲ ਦੇ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥ, ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਇੱਥੇ ਆ ਕੇ ਮੇਰੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨਗੇ। ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ਿਪਰਾ ਨੇ ਕਾਲਕੂਟ ਜ਼ਹਿਰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ। ਕਾਲਕੂਟ ਨਾਮਕ ਇਹ ਜ਼ਹਿਰ ਲਿੰਗ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਇਸ ਤੋ ਬਾਅਦ, ਜੇ ਕੋਈ ਜਾਨਵਰ, ਪੰਛੀ ਜਾਂ ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਸ਼ਿਵ ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ, ਉਹ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ। ਫਿਰ ਕਈ ਤਪस्वੀ ਉਥੇ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਲਈ ਆਏ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਤਿੰਨੇ ਲੋਕ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਚੀਕ ਪਾਊਂਦੇ, ਪਰ ਪਾਰਵਤੀ ਜੀ ਦੀ ਇਕ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਜੀਵਨ ਮਿਲ ਗਿਆ। ਭਗਤ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਤੁਤੀਆਂ ਨਾਲ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ। ਜਿਹੜੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਉਹ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, “ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ—ਇਹੀ ਸਾਡੀ ਅਰਦਾਸ ਹੈ।” ਫਿਰ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਇਹ ਲਿੰਗ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਆਰੋਗਤਾ ਦੇਵੇਗਾ। ਫਿਰ ਲਕੁਲੀਸ਼, ਇਹ ਦੇਵਤਾ, ਛੂਹਣਯੋਗ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ। ਉਹ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਕੁਟੁੰਬੇਸ਼ਵਰ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਵੇਗਾ।” ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਲਕੁਲੀਸ਼ ਉਸ ਲਿੰਗ ਉੱਤੇ ਆ ਬੈਠੇ। ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਵਿਅਕਤੀ ਉਸ ਕੁਟੁੰਬੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਅਸ਼ਵਿਨ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਦੀ ਪੰਜਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ, ਉਹ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਅਤੇ ਰੋਗਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਪਾਉਂਦਾ। ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਨਦੀ, ਸਰੋਵਰ ਜਾਂ ਕੂੰਏ ਕੋਲ, ਸੋਮਵਾਰ ਜਾਂ ਐਤਵਾਰ ਨੂੰ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਦਰਸ਼ਨ, ਸਪਰਸ਼ ਅਤੇ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹਜ਼ਾਰ ਰਾਜਸੂਯ ਯੱਗ ਅਤੇ ਸੌ ਵਾਜਪੇਯ ਯੱਗ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। “ਹੇ ਦੇਵੀ, ਇਹ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ—ਇਸਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ।” ਸਿਰਫ਼ ਜਿਸ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਅਤੇ ਨਾਮ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਬਾਰੇ ਕਹਾਣੀ ਅੱਗੇ ਵਧਦੀ ਹੈ। ਇੱਕ ਸਮੇਂ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਇੰਦਰਦੁਯੁਮਨ ਨਾਮ ਦਾ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਦਾ ਸੁਆਮੀ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕਈ ਯੱਗ ਹੋਦੇ ਵੇਖੇ, ਜਿੱਥੇ ਬੜੇ ਦਾਨ ਹੁੰਦੇ ਸਨ। ਪਰ ਜਦ ਉਹ ਸੁਰਗ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਵੀ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ, ਤਾਂ ਉਹ ਚਿੰਤਾ ਅਤੇ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, “ਜੋ ਕੁਝ ਇੱਥੇ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਫਲ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜਦ ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਖ਼ਾਮੀ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਡਿੱਗਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਦੀ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਇੱਥੇ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਹੋ ਤਕ ਉਹ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ; ਜਦ ਤਕ ਨਾਮ ਬਣਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਲੋਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਜਦ ਕੋਈ ਮੰਦਾ ਨਾਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬੁਰਾਈ ਹੀ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਚੰਗਾ ਚਲਣ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।” ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਉੱਚੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਸੁਰਗ ਤੱਕ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਦ ਤਕ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕਾਇਮ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਨਾ ਪਸੀਨਾ, ਨਾ ਗੰਧ, ਨਾ ਮਲ, ਨਾ ਪੇਸ਼ਾਬ—ਉਹ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਉੱਡਣ ਵਾਲੀਆਂ ਰਥਾਂ ਵਿੱਚ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ, ਰਾਜਾ ਇੰਦਰਦੁਯੁਮਨ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ-ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ, ਉਸ ਥਾਂ ਗਿਆ ਜਿੱਥੇ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਮਾਰਕੰਡੇਯ ਨੇ ਵੱਡੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ, ਵਚਨਬੱਧ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ, “ਦੇਵ, ਦਾਨਵ ਅਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਭ ਪਤਾ ਹਨ, ਹੇ ਧਰਮ ਦੇ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ। ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੁਝ ਵੀ ਅਣਜਾਣ ਨਹੀਂ। ਦੱਸੋ, ਸਦੀਵੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਕਿਵੇਂ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਤਪੱਸਿਆ ਦਾ ਫਲ ਕੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ?” ਫਿਰ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਜਦ ਤਕ ਕਿਸੇ ਦੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।