ਜਦੋਂ ਕਾਮਦੇਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੀਰ ਦੀ ਖੇਡ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਾਇਆ, ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਅੱਖੋਂ ਨਿਕਲੀਆਂ ਚਿੰਗਾਰੀਆਂ ਦੇ ਕਾਰਨ ਸਵਰਗ ਦੇ ਵਾਸੀ ਚੀਕ ਪਏ। ਕਾਮਦੇਵ ਨੂੰ ਜਦੋਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਰਤੀ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਗਈ। ਉਹ ਵਿਲਾਪ ਕਰਦੀ ਰਹੀ, “ਹਾਏ ਪ੍ਰਭੂ! ਹਾਏ ਮੇਰੀ ਜਾਨ! ਹਾਏ ਸੁਆਮੀ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਕਿਉਂ ਜਾ ਰਹੇ ਹੋ?” ਜਦੋਂ ਰਤੀ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਤਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵ ਮਹਾਦੇਵ ਅਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਇਕ ਆਕਾਸ਼ਵਾਣੀ ਹੋਈ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਹੇ ਪ੍ਰੀਤਮ, ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਕਿ ਇਸ ਕਾਰਨ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਗਈ ਹੈ। ਫਿਰ ਮੈਂ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਉਸ ਦੁਖੀ ਰਤੀ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ। ਮੈਂ ਕਿਹਾ, “ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਸਾੜੇ ਹੋਏ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਮੁੜ ਜੀਵਨ ਦਿਆਂਗਾ। ਹੁਣੋਂ, ਉਹ ਅਨੰਗ—ਜੋ ਕਿ ਬਿਨਾ ਸਰੀਰ ਵਾਲਾ ਹੈ—ਵਜੋਂ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਵਿਹਾਰ ਕਰੇਗਾ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਅਨੰਗ ਬਣਾਇਆ ਹੈ।” ਫਿਰ ਅਨੰਗ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਥੇ ਚਲੇ ਗਏ। ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਲਿੰਗ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਇਹ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, “ਕਾਮਦੇਵ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਂਗਾ।” ਉਹ ਰੁਕਮਣੀ ਦੀ ਕੋਖ ਵਿਚ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਰਾਹੀਂ, ਜਨਮ ਲਵੇਗਾ। “ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ, ਅਨੰਗ, ਮਨ ਵਿਚ ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਤੈਨੂੰ, ਕੰਦਰਪ, ਪਰਮ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਵੇਖੇਗਾ, ਉਹ ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਵਾਲਾ, ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇਗਾ। ਉਹ ਰਾਜ, ਉੱਚੇ ਭੋਗ, ਅਤੇ ਦਿਵਯ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਸਤ੍ਰੀਆਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਗਾ।” “ਜੋ ਕੋਈ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਚੈਤਰ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸੁਦੀ ਤੇਰਸ ਨੂੰ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖੇਗਾ, ਉਹ ਯਕਸ਼, ਗਣਾਂ ਦੇ ਨਾਥ, ਸਿੱਧ, ਅਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੁਆਰਾ ਸੇਵੇਤ ਹੋਣਗੇ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, ਹੇ ਪਰਮ ਦੇਵੀ, ਕਿ ਕਾਮਦੇਵ ਨੇ ਵੀ ਲਿੰਗ ਰਾਹੀਂ ਇਹ ਸਭ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। “ਹੇ ਦੇਵੀ, ਇਹ ਉਹ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ ਜੋ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸ ਰਹੀ ਹਾਂ, ਜੋ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ।” ਸਿਰਫ ਇਸ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਵੰਸ਼ ਵਧਦਾ ਹੈ। ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਖੀਰ ਸਾਗਰ ਨੂੰ ਮਥਿਆ ਸੀ, ਤਾਂ ਕਾਲਕੂਟ ਨਾਮਕ ਇਕ ਭਿਆਨਕ ਵਿਸ਼ ਨਿਕਲਿਆ, ਜੋ ਅੱਗ ਵਰਗਾ ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ। ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਅਸੁਰ, ਯਕਸ਼ ਅਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸ ਮਿਲ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਤੁਤੀਆਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ ਅਤੇ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, “ਜੋ ਕਰਨਾ ਸੀ, ਉਹ ਹੋਇਆ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਭਾਗ ਨੇ ਕੁਝ ਹੋਰ ਹੀ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਕਾਲਕੂਟ ਵਿਸ਼ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਚਲਣ-ਫਿਰਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਅਚਲ—ਦੋਵੇਂ ਸਾੜੇ ਗਏ। ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਹੇ ਸ਼ਰਨਾਗਤ ਵਤਸਲ, ਸਾਨੂੰ ਬਚਾਓ।” ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਹੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧਾ, ਮੈਂ ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਕਾਲਕੂਟ ਵਿਸ਼ ਆਪਣੇ ਗਲੇ ਵਿਚ ਧਾਰ ਲਿਆ। ਤੁਸੀਂ, ਡਰ ਕੇ, ਮੇਰਾ ਰੂਪ ਵੇਖ ਕੇ ਅਚਾਨਕ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਗੰਗਾ, ਜੋ ਕਈ ਨਦੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਵੇਖੀ ਗਈ। ਮੈਂ ਆਖਿਆ, “ਹੇ ਗੰਗਾ, ਇਸ ਕਾਲਕੂਟ ਵਿਸ਼ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਮਹਾ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾ। ਇਹ ਭਿਆਨਕ ਹੈ, ਸਹਿਣ ਕਰਨਾ ਔਖਾ ਹੈ; ਇਹ ਸਾੜਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।” ਫਿਰ ਯਮੁਨਾ ਨੂੰ ਵੀ ਆਖਿਆ ਗਿਆ, ਪਰ ਸਰਸਵਤੀ ਇਸ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਹ ਕਾਲਕੂਟ ਵਿਸ਼ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਣ ਦੇ ਸਮਰਥ ਨਹੀਂ ਸਨ। “ਹੇ ਸ਼ਿਪਰਾ, ਮੇਰੀ ਧੀ, ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਮਹਾਕਾਲ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਜਾ। ਉਥੇ ਪਰਮ ਲਿੰਗ ਹੈ; ਉਸ ਲਿੰਗ ਵਿਚ ਇਹ ਵਿਸ਼ ਸੰਸਥਾਪਿਤ ਕਰ।” “ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਆਦੇਸ਼ ਅਨੁਸਾਰ ਉਥੇ ਜਾ ਰਹੀ ਹਾਂ।