ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੈ: ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਜਿੱਥੇ ਮੈਂ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਥੇ ਆ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਕਾਮਦੇਵ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖਿਆ—ਮੇਰੇ ਜਟਾਂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਾਂਗ ਉੱਚੀ ਗੁੰਝੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਮੈਂ ਸਿੱਧਾ ਬੈਠਾ ਸੀ, ਮੇਰੀ ਨਜ਼ਰ ਨੱਕ ਦੇ ਅਗਲੇ ਸਿਰੇ ਤੇ ਕੇਂਦਰਿਤ ਸੀ। ਮੇਰੇ ਹੱਥ ਦੀ ਦਰਾਰ ਰਾਹੀਂ, ਮਦਨ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਮੇਰੀ ਸਮਾਧੀ ਦੀ ਦਿਵ੍ਯ ਧਿਆਨ ਸਥਿਤੀ, ਉਦੇਸ਼ ਦੀ ਸਿੱਧੀ ਪ੍ਰਤੀਤਿ ਵਾਂਗ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ। ਪਰ ਮਦਨ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੱਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਮੇਰੀ ਚਿਤ ਵਿਚ ਵਿਕ੍ਰਿਤੀ ਆ ਗਈ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਮਨਮਥਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ—ਉਹ ਜੋ ਅਸੁਖਦਾਈ ਚੀਜ਼ਾਂ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਉਹ ਕਿਸੇ ਯੋਗੀ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਮਨੁੱਖੀ ਜਨਮ ਤੋਂ ਹਟ ਕੇ ਹੋਰ ਜਾਤੀ ਵਿਚ ਪੈ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਮਦਨ ਵੀ ਬਹੁਤ ਪੀੜਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਆਮ ਦੇ ਰੁੱਖ ਦੀ ਜੜ੍ਹ 'ਤੇ, ਉਹ ਬਸੰਤ ਦਾ ਮਿੱਤਰ ਬਣ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਤੀਰ ਦੀ ਖੇਡ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਤੱਕ ਆ ਪਹੁੰਚੀ। ਮੇਰੀ ਅੱਖ ਦੀ ਚਿੰਗਾਰੀ ਨਾਲ, ਸਵਰਗ ਦੇ ਵਾਸੀ ਚੀਖ ਪਏ। ਜਦੋਂ ਕਾਮਦੇਵ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੜ ਗਿਆ, ਰਤੀ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਈ। ਉਹ ਕਹਿਣ ਲੱਗੀ: "ਹਾਏ, ਪ੍ਰਭੂ! ਹਾਏ, ਮੇਰੀ ਜਿੰਦ! ਹਾਏ, ਮਾਲਕ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਕਿਉਂ ਜਾ ਰਹੇ ਹੋ?" ਜਦੋਂ ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਲਾਪ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਤਾਂ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਅਦੇਹੀ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਇਸ ਕਾਰਨ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ। ਫਿਰ, ਮੈਂ ਉਸ ਰਤੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਬੋਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। "ਇਸ ਲਈ, ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਸੜੇ ਹੋਏ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਮੁੜ ਜੀਵਨ ਦੇਵਾਂਗਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕਾਮਦੇਵ ਹੁਣ ਅਨੰਗਾ—ਅਦੇਹੀ—ਵਾਂਗ ਜੀਵਾਂਗਾ। ਦੇਵਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਅਨੰਗਾ ਬਣਾਇਆ। ਉਥੇ, ਅਨੰਗਾ ਭੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਗਿਆ। ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਲਿੰਗ ਦੇ ਦੁਆਰਾ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ: "ਕਾਮਦੇਵ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰੇਗਾ।" ਉਹ ਰੁਕਮਿਨੀ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿਚ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਰਾਹੀਂ, ਜਨਮ ਪਾਵੇਗਾ। ਕਿਉਂਕਿ, ਅਨੰਗਾ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਜੋ ਲੋਕ ਤੈਨੂੰ, ਕੰਦਰਪ, ਸਰਵੋਤਮ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਵੇਖਣਗੇ, ਉਹ ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਵਾਲੇ, ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਹੋਣਗੇ। ਉਹ ਰਾਜ, ਸਰਵੋਤਮ ਭੋਗ ਅਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਸਤਰੀਆਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਣਗੇ। ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਚੈਤ੍ਰ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਦੀ ਤੇਰਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ ਵੇਖਣਗੇ, ਉਹ ਯਕਸ਼, ਗਣਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸਿੱਧ ਅਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੁਆਰਾ ਸੇਵੇਤ ਹੋਣਗੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਪਰਮ ਦੇਵੀ, ਕਾਮਦੇਵ ਨੇ ਵੀ ਲਿੰਗ ਰਾਹੀਂ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਹੇ ਦੇਵੀ, ਇਹ ਉਹ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ ਜੋ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸ ਰਹੀ ਹਾਂ, ਜੋ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਨੂੰ ਕੇਵਲ ਵੇਖਣ ਨਾਲ, ਵੰਸ਼ ਵਧਦਾ ਹੈ। ਪੁਰਾਤਨ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਦੇਵ ਅਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਖੀਰ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਮਥਿਆ ਸੀ, ਤਾਂ ਕਾਲਕੂਟਾ ਨਾਮਕ ਭਿਆਨਕ ਵਿਸ਼, ਜੋ ਅੱਗ ਵਰਗਾ ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ, ਨਿਕਲਿਆ। ਫਿਰ, ਸਾਰੇ ਦੇਵ, ਅਸੁਰ, ਯਕਸ਼ ਅਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਮਿਲ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਤੁਤੀਆਂ ਨਾਲ ਸਿਫਤ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਕਹੇ, ਹੇ ਸੋਹਣੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ: "ਜੋ ਕਰਨਾ ਸੀ, ਉਹ ਹੋਰ ਸੀ, ਪਰ ਕਿਸਮਤ ਨੇ ਹੋਰ ਹੀ ਕੀਤਾ।" ਉਹ ਕਾਲਕੂਟਾ ਵਿਸ਼ ਉੱਠਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਨਾ ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਸਾਰੇ ਜਲ ਗਏ। "ਸਾਡੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ, ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਰਨ ਆਏਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰੇਮੀ!