ਇੱਕ ਵਾਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ? ਇੱਥੇ ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਆਏ ਹੋ, ਤੇ ਕਿਉਂ?" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਬੜੀ ਆਦਰ-ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਕੇ ਆਖਦਾ ਹੈ, "ਹੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਧਨੀ, ਮੈਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿਓ, ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ?" ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਸਮਝਾਇਆ, "ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਉਤਪੱਤੀਕਰਤਾ ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ ਹਨ। ਤੂੰ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਹੈਂ; ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਤੇਰੇ ਅਧੀਨ ਹੈ।" ਜਦ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ, ਤਾਂ ਹੇ ਦੇਵੀ, ਸਮਰ (ਕਾਮਦੇਵ) ਅਚਾਨਕ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਪਰ, ਜਦ ਮੇਰਾ ਹੁਕਮ ਨਾ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਅੱਖ ਦੀ ਅੱਗ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਨਮਨ ਕਰਦਿਆਂ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, "ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰੋ, ਮੇਰਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਆਸਰਾ ਨਹੀਂ।" ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਤੇਰੀ ਭਗਤੀ ਮੇਰੇ ਵੱਲ ਬੇਮਿਸਾਲ ਹੈ, ਹੇ ਗਿਆਨੀ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਔਰਤਾਂ ਦੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਜਟਾਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਬਸੰਤ ਰੁੱਤ ਵਿੱਚ, ਕੋਇਲ ਦੀ ਕੂਕ ਵਿੱਚ, ਚੰਦਨੀ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਆਉਣ ਵਿੱਚ—ਇਹ ਸਭ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਹੈ। ਔਰਤਾਂ ਸੰਸਾਰਿਕ ਜੀਵਨ ਦੀ ਅਸਲ ਜੜ੍ਹ ਹਨ, ਅਮਰ ਤੇ ਧੰਨ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਔਰਤਾਂ ਕਰਕੇ ਸੰਸਾਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲੇ ਆਦਰ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਖੁਦਮੁਖਤਿਆਰੀ ਸਥਾਪਤ ਹੋਈ ਹੈ। ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਔਰਤਾਂ ਡਰ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਇੱਥੇ ਤੱਕ ਕਿ ਹਾਰ ਤੇ ਬੇਬਸੀ ਦਾ ਹਾਲ ਵੀ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਸੁਮੀਤ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਮਾਨਮਥ (ਕਾਮਦੇਵ) ਨੂੰ ਅਗਲਾ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਉਹ ਰਤੀ ਅਤੇ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਮਛਲੀ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲਾ ਮਨੋਭਾਵ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਵਿਦਵਾਨਾਂ, ਤਪੱਸਵੀਆਂ, ਵੀਰਾਂ, ਗਿਆਨੀਆਂ, ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਕਰ ਲਿਆ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤ, ਪਿਸ਼ਾਚ, ਯਕਸ਼, ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਕਿਨਰ—all ਨੂੰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਕਰ ਲਿਆ। ਮੇਰੀ ਖਾਤਰ, ਉਸ ਨੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਬਾਰ-ਬਾਰ ਸੋਚਿਆ—"ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਵਿਗਾੜ ਸਕਦਾ ਹੈ?" ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਹ ਥਾਂ ਆ ਗਿਆ ਜਿੱਥੇ ਮੈਂ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਕਾਮਦੇਵ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਮੇਰੀਆਂ ਜਟਾਵਾਂ ਪਰਬਤ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਾਂਗ ਉਚੀਆਂ ਸਨ। ਮੈਂ ਸਿੱਧਾ ਬੈਠਾ ਸੀ, ਨਜ਼ਰ ਨੱਕ ਦੇ ਸਿਰੇ ਉੱਤੇ ਟਿਕੀ ਹੋਈ। ਮੇਰੀ ਹਥੇਲੀ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਮਦਨ (ਕਾਮ) ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖ਼ਲ ਹੋ ਗਿਆ। ਸਮਾਧੀ ਦੀ ਉਹ ਦਿਵਿਆ ਸਥਿਤੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਲਕਸ਼ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਵੇਖ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਮੈਨੂੰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਮਦਨ ਦੇ ਭਰਮ ਨੇ ਪਾਗਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਮਾਨਮਥ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਅਸੁਖਦਾਈ ਚੀਜ਼ਾਂ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਉਹ ਕਿਸੇ ਯੋਗੀ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਅਯੋਗ (ਗੈਰ-ਮਾਨਵ) ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ, ਮਦਨ ਖੁਦ ਵੀ ਬਹੁਤ ਪੀੜਤ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ, ਇੱਕ ਅੰਬ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਹੇਠਾਂ, ਉਹ ਬਸੰਤ ਦਾ ਦੋਸਤ ਬਣ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਤੀਰ ਦੀ ਖੇਡ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚੀ। ਮੇਰੀ ਅੱਖ ਦੀ ਚਿੰਗਾਰੀ ਨਾਲ, ਦੇਵਲੋਕ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਨੇ ਚੀਕ ਮਾਰ ਦਿੱਤੀ। ਜਦ ਕਾਮਦੇਵ ਸਾੜਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਰਤੀ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਈ। ਉਹ ਵਿਲਾਪ ਕਰਨ ਲੱਗੀ, "ਹਾਏ, ਸੁਆਮੀ! ਹਾਏ, ਮੇਰੀ ਜਾਨ! ਹਾਏ, ਮਾਲਕ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਕਿਉਂ ਗਿਆ?" ਜਦ ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਲਾਪ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਤਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵ ਅਤੇ ਮਹਾਦੇਵ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਇੱਕ ਆਕਾਸ਼ਵਾਣੀ ਹੋਈ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ ਗਈ। "ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਰਚਨਾ ਨਾਸ ਹੋ ਗਈ ਹੈ।" ਫਿਰ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੁਖੀ ਰਤੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਸਾੜੇ ਹੋਏ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਦੁਬਾਰਾ ਪ੍ਰਾਣ ਵਾਪਸ ਕਰਾਂਗਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੁਣ ਤੋਂ ਉਹ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਅਨੰਗ—ਬਿਨਾ ਸਰੀਰ ਵਾਲਾ—ਬਣ ਕੇ ਫਿਰੇਗਾ।