ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਕਿਸੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਭੀ ਲੋਕਪਾਲੇਸ਼ਵਰ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹੋ ਜਿਹਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜ੍ਯ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ। ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਯਾਦਰਚਿਤ ਵੀ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰ ਲਵੇ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਜਦੋਂ ਗ੍ਰਹਿ ਸੰਕ੍ਰਾਂਤੀ ਹੋਵੇ, ਸੋਮਵਾਰ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਚੌਦਸ ਦੀ ਰਾਤ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਇੱਥੇ ਦੁਸ਼ਮਨ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਅਜੇਯ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸਮੇਂ ਆਉਣ ’ਤੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨਚਾਹੇ ਅਨੁਸਾਰ ਵਰਨ ਦੇ ਲੋਕ ਜਾਂ ਕੁਬੇਰ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਦੇਵੀ, ਇਹ ਤੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ ਜੋ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ਼ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵਰਣਨ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਹੀ ਸੁਭ ਲੱਛਣ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਕ ਵਾਰ, ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਸੰਤਾਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਧਿਆਨ ਲਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਉਥੇ ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ, ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਦਿਵ੍ਯ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਵਿਅਕਤੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਆਕਰਸ਼ਕ, ਉੱਚਤਮ ਦਿਵ੍ਯਤਾ ਵਾਲਾ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਸੁਭਾਗਾ ਸੀ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ? ਇੱਥੇ ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਆਇਆ ਹੈਂ?" ਉਸ ਵਿਅਕਤੀ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਹੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿ, ਮੈਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿਓ, ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ?" ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਸਿਰਜਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀਆਂ ਨੂੰ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਹੈਂ, ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਤੇਰੀ ਅਧੀਨਤਾ ਵਿੱਚ ਹੈ।" ਇੰਝ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਦੇ ਕਹਿਣ ’ਤੇ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਉਹ ਸਮਰ (ਕਾਮਦੇਵ) ਅਚਾਨਕ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਦ ਮੇਰਾ ਹੁਕਮ ਪੂਰਾ ਨਾ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਤੇਰੀ ਅੱਖਾਂ ਦੀ ਅੱਗ ਤੋਂ ਉਹ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਅੱਗੇ ਬੇਨਤੀ ਕਰਨ ਲੱਗਾ, "ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਮੇਰਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਆਸਰਾ ਨਹੀਂ, ਕਿਰਪਾ ਕਰੋ।" ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਤੇਰੀ ਮੇਰੇ ਪ੍ਰਤੀ ਭਕਤੀ ਬੇਮਿਸਾਲ ਹੈ, ਹੇ ਗਿਆਨੀ।" "ਤੂੰ ਔਰਤਾਂ ਦੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਜੂੜੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਵਸੰਤ ਰੁੱਤ ਵਿੱਚ, ਕੋਇਲ ਦੀ ਬੋਲੀ ਵਿੱਚ, ਚੰਦਨੀ ਵਿੱਚ ਤੇ ਬਦਲਾਂ ਦੇ ਆਉਣ ’ਤੇ ਮੌਜੂਦ ਰਹੇਂ। ਔਰਤਾਂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਅਮਰ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਤੇ ਸੰਸਾਰਕ ਜੀਵਨ ਦਾ ਮੂਲ ਕਾਰਨ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤਮ ਔਰਤਾਂ ਰਾਹੀਂ ਸੰਸਾਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਤੇ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਨੂੰ ਜੋ ਆਦਰ ਮਿਲਿਆ, ਉਸ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਵੈਤੰਤਰਤਾ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋ ਗਈ।" "ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਇਨ੍ਹਾ ਔਰਤਾਂ ਤੋਂ ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਡਰਦੇ ਹਨ। ਇੱਥੇ ਹਾਰ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਅਸਹਾਇਤਾ ਦਾ ਵਾਤਾਵਰਨ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" ਇੰਝ ਕਹਿ ਕੇ, ਹੇ ਕੋਮਲ ਚਿਤ ਵਾਲੀ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਮਨਮਥਾ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਮਨੋਭਾਵ (ਕਾਮਦੇਵ) ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਰਤੀ ਅਤੇ ਆਨੰਦ ਨਾਲ, ਮੱਛੀ ਵਾਲਾ ਝੰਡਾ ਲੈ ਕੇ ਚਲ ਪਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਵਿਦਵਾਨਾਂ, ਤਪਸਵੀਆਂ, ਵੀਰਾਂ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਵਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ। ਉਹ ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤ, ਪਿਸਾਚ, ਯਕਸ਼, ਗੰਧਰਵ ਅਤੇ ਕਿਨਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਵਸ਼ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਸੀ। ਮੇਰੇ ਲਈ, ਉਸ ਨੇ ਹਰ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਸੋਚਿਆ—"ਮੇਰੇ ਸਿਵਾ ਹੋਰ ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਉਸ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਚੰਚਲ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ?" ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਹ ਉੱਥੇ ਆ ਗਿਆ ਜਿੱਥੇ ਮੈਂ ਤਪੱਸਿਆ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਸੀ। ਫਿਰ ਕਾਮਦੇਵ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਮੇਰੇ ਜਟਾ-ਜੂੜਾਂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਾਂਗ ਉੱਚੀਆਂ ਸਨ। ਮੈਂ ਸਿੱਧਾ ਬੈਠਾ ਸੀ, ਤੇ ਮੇਰੀ ਨਜ਼ਰ ਨੱਕ ਦੇ ਆਗੇ ਕੇਂਦਰਿਤ ਸੀ। ਮੇਰੇ ਹੱਥ ਦੇ ਰਸਤੇ ਮਦਨ (ਕਾਮ) ਮੇਰੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਿਆ। ਸਮਾਧੀ ਰੂਪਿ ਦਿਵ੍ਯ ਧਿਆਨ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਲਕਸ਼ ਦੀ ਸਿੱਧੀ ਪ੍ਰਤੀਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਮੈਂ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਮੱਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਮਦਨ ਦੀ ਉਤਪੰਨ ਉਲਝਣ ਨਾਲ ਘੇਰਿਆ ਗਿਆ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਮਨਮਥਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਅਸ਼ੁਭਤਾ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਉਹ ਕਿਸੇ ਯੋਗੀ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਗੈਰ-ਮਾਨਵ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਮਦਨ (ਕਾਮਦੇਵ) ਖੁਦ ਵੀ ਬਹੁਤ ਪੀੜਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਇੱਕ ਆਮ ਦੇ ਰੁੱਖ ਹੇਠਾਂ, ਉਹ ਵਸੰਤ ਦਾ ਮਿੱਤਰ ਬਣ ਗਿਆ।