ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਤਿੰਨੋਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰੋਕ ਲੱਗਣ ਦੀ ਕਥਾ ਵੱਡੀ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਦੱਸਣ ਲੱਗੇ। ਤੁਸੀਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵ੍ਰਤ ਧਾਰਣ ਕੀਤੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਖੱਪਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਸਾਰੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਚਿੱਟਾ ਭਸਮ ਲਗਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਛੋਟੀਆਂ ਘੁੰਘਰੂਆਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ, ਤੁਸੀਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਪੈਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਇਲ ਪਾ ਕੇ ਇਕੱਠੇ ਚਲੇ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਜਦੋਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਦੀ ਵਾਣੀ ਸੁਣੀ, ਉਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਲਿੰਗ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤੇ, ਜੋ ਚਮਕਦਾਰ ਜੋਤ ਦਾ ਵੱਡਾ ਪਿੰਡ ਸੀ। ਫਿਰ, ਉਸ ਲਿੰਗ ਵਿੱਚੋਂ ਅੱਗ ਦੀ ਲਪਟ ਨਿਕਲੀ। ਲਿੰਗ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਸਭ ਨੇ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਇਸ ਨੂੰ ਨਾਂ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਨਾਂ ਸੀ "ਲੋਕਪਾਲੇਸ਼ਵਰ", ਜੋ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ ਉਹ ਸਾਰੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਦੈਵੀ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ। ਹੇ ਦੇਵੀ, ਜਿਹੜੇ ਮਨੁੱਖ ਲੋਕਪਾਲੇਸ਼ਵਰ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਗਰੀਬੀ, ਰੋਗ ਜਾਂ ਅਕਾਲ ਮੌਤ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ। ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਵਿਅਕਤੀ ਕਿਸੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹਨੂੰ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਗ ਦੇ ਸਮੂਚੇ ਫਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਸਿਰਫ਼ ਯਾਦ-ਵਸ਼ੀ, ਜਾਂ ਸੋਮਵਾਰ ਨੂੰ, ਜਾਂ ਚੌਦਹੀਂ ਨੂੰ ਲੋਕਪਾਲੇਸ਼ਵਰ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰ ਲਵੇ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਅਜੇਯ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਮੇਂ ਆਉਣ 'ਤੇ ਉਹ ਵਰੁਣ ਦੇ ਲੋਕ ਜਾਂ ਕੁਬੇਰ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਹੜਾ ਉਹ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਦੇਵੀ, ਇਹ ਤੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ ਜੋ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਇਹ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਹੈ। ਸਿਰਫ਼ ਉਸ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਹੀ ਸ਼ੁਭ ਭਾਗ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਧਿਆਨ ਲਗਾ ਕੇ ਸੰਤਾਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਥੇ ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ, ਆਭੂਸ਼ਣਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਦਿਵ੍ਯ ਮਣੀਆਂ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨ ਵਿਅਕਤੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਜੋ ਅਤਿ ਦਿਵ੍ਯ, ਆਕਰਸ਼ਕ ਤੇ ਭਾਗ-ਭਰਿਆ ਸੀ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ? ਕਿਹੜੇ ਕਾਰਣ ਇੱਥੇ ਆਇਆ ਹੈਂ?" ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਦੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਹੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿ! ਮੈਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿਓ, ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ?" ਤਦ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿ ਬਣਾਏ ਹਨ। ਤੂੰ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਹੈਂ; ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਤੇਰੀ ਅਧੀਨਤਾ ਵਿੱਚ ਹੈ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਸਮਰ (ਕਾਮਦੇਵ) ਅਚਾਨਕ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਦ ਮੇਰਾ ਹੁਕਮ ਪੂਰਾ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਤੇਰੀ ਅੱਖ ਦੀ ਅੱਗ ਤੋਂ ਉਹ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, "ਕਿਰਪਾ ਕਰੋ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਮੇਰਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਆਸਰਾ ਨਹੀਂ।" "ਤੇਰਾ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਭਗਤੀ ਭੜਕ ਰਹੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ," ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਤੂੰ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਨਜ਼ਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਜਟਾਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਬਸੰਤ ਰੁੱਤ ਵਿੱਚ, ਕੋਇਲ ਦੀ ਬੋਲੀ ਵਿੱਚ, ਚੰਦਨੀ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਬਦਲਾਂ ਦੇ ਆਉਣ 'ਤੇ ਵੱਸਦਾ ਰਹੇਂ।" "ਸੱਚਮੁੱਚ, ਔਰਤਾਂ ਅਮਰ ਹਨ, ਧੰਨ ਹਨ, ਅਤੇ ਸੰਸਾਰਕ ਜੀਵਨ ਦੀ ਮੂਲ ਵਜ੍ਹਾ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤਮ ਔਰਤਾਂ ਰਾਹੀਂ ਸੰਸਾਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।" "ਇਹ ਆਤਮ-ਸੱਤਾ ਵੀ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਆਦਰ ਕਰਕੇ ਹੀ ਬਣੀ ਹੈ। ਦਰਅਸਲ, ਔਰਤਾਂ ਤਾਂ ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਡਰ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹਨ।" "ਹਾਰ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਅਸਹਾਇਤਾ ਦੀ ਹਾਲਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਸੁਭਾਵਣੀ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਮਨਮਥ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਮਨਮਥ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਰਤੀ ਤੇ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਇਕੱਠਾ ਹੋ ਕੇ, ਮਛਲੀ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲਾ ਝੰਡਾ ਲੈ ਕੇ ਚਲ ਪਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਵਿਦਵਾਨਾਂ, ਤਪਸਵੀਆਂ, ਵੀਰਾਂ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜੀਤਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਵਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤ, ਪਿਸਾਚ, ਯਕਸ਼, ਗੰਧਰਵ ਅਤੇ ਕਿਨਨਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਕਰ ਲਿਆ। ਮੇਰੀ ਖ਼ਾਤਰ, ਉਸ ਨੇ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਸੋਚਿਆ—"ਮੇਰੇ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਉਸ ਮਹਾਂਦੇਵ ਨੂੰ ਚੰਚਲ ਕਰ ਸਕੇ?