ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੇ ਗੱਲ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਡਰ ਆ ਪਿਆ ਸੀ। ਉਹ ਸਭ ਵੱਡੇ ਭਗਵਾਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਇੱਕ ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਆਏ ਅਤੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, "ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ; ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਵੱਡਾ ਸੰਕਟ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।" ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਿਸਦੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਸ਼ੰਖ, ਚਕ੍ਰ ਅਤੇ ਗਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਣੁ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬਾਤ ਸੁਣ ਕੇ ਗੰਭੀਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਸ ਦਰਮਿਆਨ, ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਨਿਕਲ ਕੇ, ਦੁਜੀ ਵਾਰ ਜਨਮੇ (ਬ੍ਰਾਹਮਣ) ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਹੇ ਪ੍ਰੀਤਮ, ਇੰਦਰ, ਜੋ ਮਰੁਤਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਹਾਰ ਕੇ ਸਵਰਗ ਵਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪੱਛਮੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵੱਲ ਜਾ ਕੇ, ਜਲਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਵੀ ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਜੀਤ ਲਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਬੜੀ ਤਕਲੀਫ ਵਿਚ ਆ ਗਏ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਣੁ ਦੀ ਸ਼ਰਣ ਲੈਣ ਆਏ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ, ਭਗਤੀ ਤੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ, ਮਹਾਨ ਕਾਲਾ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚੇ। ਵਿਸ਼ਣੁ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਸ਼ਵਾਸਨ ਦਿੱਤਾ ਕਿ, "ਇਥੇ ਮੇਰੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਫਲਤਾ ਮਿਲੇਗੀ।" ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਪਾਰ ਹੈ, ਸੁਣ ਕੇ, ਓਹੀ ਪਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਘੇਰ ਲਿਆ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਬੜੀ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਇਹ ਦੱਸਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ ਕਿ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਰੋਕਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਉਹ, ਵ੍ਰਤ ਧਾਰਣ ਕਰਕੇ, ਖੋਪੜੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਸਰੀਰ ਤੇ ਭਸਮ ਲਗਾ ਕੇ, ਛੋਟੀਆਂ ਘੰਟੀਆਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਪਾਜੇ ਪਾ ਕੇ, ਇਕੱਠੇ ਗਏ। ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਥੇ ਪਹੁੰਚੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਥੇ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਲਿੰਗਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤੇ, ਜੋ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਅਦਭੁਤ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦਾ ਗੁच्छਾ ਸੀ। ਉਸ ਲਿੰਗਾ ਵਿਚੋਂ ਇੱਕ ਅੱਗ ਦੀ ਲਪਟ ਨਿਕਲੀ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ, ਲਿੰਗਾ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨਾਮ ਦਿੱਤਾ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ "ਲੋਕਪਾਲੇਸ਼ਵਰ" ਨਾਮ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਵੇਗਾ। ਉਹ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਦੇਵ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਵਾਪਸ ਆ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸੀ, ਅਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਹੇ ਦੇਵੀ, ਜਿਹੜੇ ਮਨੁੱਖ ਲੋਕਪਾਲੇਸ਼ਵਰ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਾ ਤਾਂ ਗਰੀਬੀ ਆਉਂਦੀ, ਨਾ ਰੋਗ, ਨਾ ਅਕਾਲ ਮੌਤ। ਜੋ ਕੋਈ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਝਲਕ ਵੇਖਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਸ਼ਵਮੇਧ ਯੱਗ ਦਾ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਲੋਕਪਾਲੇਸ਼ਵਰ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ, ਜਦੋਂ ਸੰਕ੍ਰਾਂਤੀ, ਸੋਮਵਾਰ ਜਾਂ ਚੌਦ੍ਹਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਉੱਤੇ ਅਜੈਯ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਵਰੁਣ ਦੇ ਲੋਕ ਜਾਂ ਕੁਬੇਰ ਦੇ ਲੋਕ, ਜਿੱਥੇ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਦੇਵੀ, ਇਹ ਤੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ, ਜੋ ਪਾਪ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਵਰਣਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਸਿਰਫ ਉਸ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਹੀ, ਸ਼ੁਭ ਸੁਭਾਗ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਜਿਸਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸੰਤਾਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਸੀ, ਧਿਆਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਉਸ ਸਮੇਂ, ਇੱਕ ਸੋਹਣਾ, ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਦਿਵਯ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਉੱਪਰ ਆਇਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਦਿਵਯ, ਆਕਰਸ਼ਕ ਅਤੇ ਸੁਭਾਗ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ? ਇੱਥੇ ਕਿਉਂ ਆਇਆ ਹੈਂ, ਤੇ ਕਿਸ ਲਈ?" ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਹੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿਓ—ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ?" ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਸਿਰਜਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀਆਂ ਬਣਾਏ ਹਨ। ਤੂੰ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਹੈਂ; ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਤੇਰੇ ਅਧੀਨ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਸ੍ਮਰਾ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰੀ ਆਗਿਆ ਪੂਰੀ ਨਹੀਂ ਹੋਈ, ਤੇਰੇ ਅੱਖ ਵਿਚੋਂ ਜਨਮੀ ਅੱਗ ਤੋਂ, ਉਹ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ। "ਕ੍ਰਿਪਾ ਕਰੋ, ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੇਰਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਆਸਰਾ ਨਹੀਂ।" "ਤੇਰੀ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਭਗਤੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਹੇ ਗਿਆਨੀ, ਉਹ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਨਜ਼ਰਾਂ ਵਿਚ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਵਿਚ, ਬਸੰਤ ਰੁੱਤ ਵਿਚ, ਕੋਕਿਲ ਦੀ ਕੂਕ ਵਿਚ, ਚੰਦਨੀ ਵਿਚ, ਅਤੇ ਬਦਲਾਂ ਦੇ ਆਉਣ ਸਮੇਂ, ਮੈਂ ਵਿਆਪਕ ਹੋਵਾਂਗਾ।