ਇੱਕ ਵਾਰ, ਸ੍ਰੀ ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਜੋ ਪੂਜਾ, ਸੇਵਾ, ਅਤੇ ਸੰਤੋਖ ਹਜ਼ਾਰ ਘੋੜੇ ਯਜਨਾਂ ਦੇ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹੀ ਮਹਾਨ ਫਲ ਉਸ ਲਿੰਗ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਿੰਗ ਦੇ ਸਪਰਸ਼, ਸਤਕਾਰ ਜਾਂ ਪੂਜਾ ਨਾਲ, ਪਿਛਲੇ ਹਜ਼ਾਰ ਜਨਮਾਂ ਦੀ ਪਾਪ ਸੰਚਿਤੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਅੱਠਵੀਂ, ਚੌਦ੍ਹਵੀਂ ਜਾਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾਂ ਦੇ ਦਿਨ, ਜੇ ਕੋਈ ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰੇ, ਉਹ ਦੁਬਾਰਾ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ। ਜਦੋਂ ਇਸ ਲਿੰਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਦਸ ਅਰਬ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੇ ਸਮਾਨ ਫਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਇਸ ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਛੂਹੇ, ਸਤਕਾਰ ਕਰੇ ਜਾਂ ਪੂਜਾ ਕਰੇ, ਚਾਹੇ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਜਾਂ ਇੱਛਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਜੋ ਰੋਜ਼ ਇਸ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਦੂਸ਼ਣਾਂ ਤੋਂ ਬਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸਿਰਫ਼ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਹੀ, ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਾਂ ਦਾ ਅਸਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਸਰਪਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਚਨ ਤੋੜਣ ਕਰਕੇ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਜਨਮੇਜਯਾ ਦੇ ਯਜਨ ਵਿੱਚ, ਅੱਗ ਸਰਪਾਂ ਨੂੰ ਖਾ ਜਾਵੇਗੀ। ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਸਭ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਸਥਾਨਾਂ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਸਰਪ ਕਾਂਬਾਲਾ ਪਿਤਰ ਲੋਕ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਕਾਲੀਆ, ਡਰ ਕਰਕੇ, ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਲੁਕ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਸਮੇਤ ਸਭ ਸਰਪ-ਰਾਜਾ ਅਤੇ ਨਾਗ ਪ੍ਰਯਾਗ ਚਲੇ ਗਏ। ਫਿਰ, ਇੱਕ ਨਾਗਣੀ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਖੜੀ ਹੋਈ, ਸ੍ਰੀ ਮਹਾਦੇਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਬੋਲੀ, "ਹੇ ਦੇਵ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਮਾਂ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਸ਼ਾਪਿਤ ਹੋਏ ਹਾਂ। ਰਾਜਾ ਜਨਮੇਜਯਾ ਵੱਲੋਂ ਸਰਪ-ਯਜਨ ਹੋਵੇਗਾ। ਮੇਰੇ ਆਦੇਸ਼ ਤੇ, ਤੁਸੀਂ ਕਾਲਾ ਵਣ ਵਿੱਚ ਜਾਓ ਅਤੇ ਮਹਾਂ ਮਾਇਆ ਦੇ ਨੇੜੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੋ।" ਇਸ ਉਪਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ, ਕਰਕੋਟਾ ਨਾਗ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਉਥੇ ਗਿਆ। ਸ੍ਰੀ ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਭਗਤੀ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, "ਅੱਜ ਤੇਰੀ ਭਗਤੀ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਮੈਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ; ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਏਕਤਾ ਪਾਵੋਗੇ।" ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਕਰਕੋਟਕੇਸ਼ਵਰ ਨਾਮ ਮਿਲਿਆ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਇਸ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰੋਗੀਆਂ ਨੂੰ ਰੋਗ ਤੋਂ, ਦੁਖੀਆਂ ਨੂੰ ਦੁਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਲੋਕ ਕਰਕੋਟਕੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਨਿਯਮਤ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਪੰਜਵੀਂ, ਚੌਦ੍ਹਵੀਂ ਜਾਂ ਸੂਰਜ ਦੇ ਦਿਨ ਉਸ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਅਕਾਲ ਮਰਨ ਦਾ ਡਰ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ, ਨਰਕ-ਯਾਤਨਾ ਤੋਂ ਬਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਅਣਭਾਗੀਤ ਨਾਰੀ ਵੀ ਸਦਾ ਸੁਭਾਗੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਬਚਪਨ ਦੀਆਂ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਿਸ ਭਗਤ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਜੋ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਪੂਰੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। "ਹੇ ਮਾਤਾ, ਇਹ ਉਸ ਦੀ ਪਾਪ-ਨਾਸਕ ਸ਼ਕਤੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਹੈ।" ਸ੍ਰੀ ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਫਿਰ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਗਿਆਨ ਰੱਖੋ, ਇਹ ਗਿਆਰਵਾਂ ਲਿੰਗ 'ਸਿੱਧੇਸ਼ਵਰ' ਹੈ, ਜੋ ਸ਼ੁਭਤਾ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ। ਪਹਿਲਾਂ, ਦਰੂ ਵਣ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਯੋਗ-ਸੰਪੰਨ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੁਝ ਸਬਜ਼ੀਆਂ ਤੇ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰਦੇ, ਕੁਝ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਖਾਂਦੇ, ਕੁਝ ਪੱਤਿਆਂ ਤੇ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰਦੇ। ਕੁਝ ਵੀਰ ਭਾਵ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਰਹਿੰਦੇ, ਕੁਝ ਧੂੰਆਂ ਪੀਣ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੇ। ਹੋਰ ਲੋਕ ਧੀਰਜ ਨਾਲ ਕਠੋਰ ਵਰਤਾਂ—ਕ੍ਰਿਚ੍ਰਾ, ਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣ—ਕਰਦੇ ਸਨ। ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਸੋਚਦੇ, 'ਕਿਵੇਂ ਸਿੱਧੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਵੇ?' ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਸ਼ਾਸਤਰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਗਾਇਆ ਸੀ, ਉਹ ਫਲ-ਰਹਿਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਕਾਜਲ, ਗੋਲੀ, ਜੁੱਤੀ ਪਹਿਨ ਕੇ ਤੁਰਨਾ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਰਸਮਾਂ ਵਿਚ ਉਹ ਮਨ-ਸੰਪੰਨ ਹੋ ਕੇ ਗਹਿਰੀ ਨਾਰਾਜ਼ਗੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ। ਓਸ ਸਮੇਂ, ਇੱਕ ਅਕਾਇਆ ਵਾਣੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ। ਵਾਣੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਹੇ ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੇ ਲੋਕੋ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸ਼ਾਸਤਰ ਨੂੰ ਫਲ-ਰਹਿਤ ਨਾ ਮੰਨੋ।'" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ੍ਰੀ ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਲਿੰਗਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਸਰਪਾਂ ਦੀ ਕਥਾ, ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਦੇ ਅਤੁੱਲ ਫਲ ਬਾਰੇ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸਿਆ।