ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਪਾਪ ਦੀ ਅੱਗ ਸੜ ਰਹੀ ਸੀ। ਮੈਂ ਹਰ ਤੀਰਥ, ਹਰ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ‘ਤੇ ਗਿਆ, ਪਰ ਇਸ ਭਾਰੀ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਨਾ ਹੋ ਸਕਿਆ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਯਾਤਰਾਵਾਂ ਦੌਰਾਨ, ਇੱਕ ਆਕਾਸ਼ਵਾਣੀ ਹੋਈ—ਕੋਈ ਦੇਹ ਰਹਿਤ ਆਵਾਜ਼ ਬੋਲੀ, "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਮਹਾਕਾਲਵਨ ਰਚਿਆ ਹੈ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਇਹ ਧਰਤੀ ਦਾ ਖੇਤਰ ਕਿੰਨੇ ਵੱਡੇ ਪਾਪ ਨਾਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ।" ਉਸ ਖੇਤਰ ਵਿਚ, ਹਾਥੀ ਦੇ ਰੂਪ ਕੋਲ ਮਹਾਨ ਲਿੰਗਾ ਵਿਆਪਕ ਹੈ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਤੁਰੰਤ ਉੱਥੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਮੇਰੇ ਹੱਥ ਤੋਂ ਖੋਪੜੀ ਜ਼ਮੀਨ ‘ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ। ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਉਸ ਥਾਂ ਦੇਵਤਾ ਕਪਾਲੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ। ਉਥੇ ਲਿੰਗਾ ਬਹੁਤੀਆਂ ਖੋਪੜੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕਪਾਲੇਸ਼ਵਰ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ। ਹੇ ਦੇਵੀ, ਜਿਹੜੇ ਮਨੁੱਖ ਪੁੰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਿੰਗਾ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਪਾਪ ਨਾਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਚੌਦਹਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ ਇਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਾ ਆਪ ਪਾਪ ਹਟਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਸੁੰਦਰ-ਮੁਖੀ, ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਸਿਰਫ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਵੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਤੁੱਲ ਧਨ-ਸੰਪੱਤੀ, ਪੁੱਨ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਅਤੇ ਰੋਗ-ਰਹਿਤ ਜੀਵਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਵੈਰੀ-ਰਹਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਪ੍ਰਿਯ, ਜੋ ਗਣੇਸ਼ ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਦੇਹ ਛੱਡਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਪ੍ਰਿਯ ਲੋਕਾਂ ਵਾਲਾ ਧਾਮ ਵੇਖਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਦੇਵੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਪਾਪ-ਨਾਸ਼ਕ ਸ਼ਕਤੀ ਵਰਣਨ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਹੈ। ਹੇ ਦੇਵੀ, ਇਹ ਸਭ ਪਾਪ ਹਟਾਉਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਸਵਰਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਫਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਪਰਮ ਪਹਾੜ ਕੈਲਾਸ ‘ਤੇ ਆਈ ਸੀ, ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਿਯ ਲੋਕਾਂ, ਗਣਾਂ ਸਮੇਤ ਯਜਨਾ ਲਈ ਸੱਦੇ ਗਏ। ਹੇ ਵਿਸ਼ਾਲ-ਨੇਤਰ ਵਾਲੀ, ਕੀ ਤੈਨੂੰ ਯਾਦ ਹੈ ਜਾਂ ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਗਿਆ? ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ, ਤੈਨੂੰ ਉਸ ਸਮੇਂ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ, ਉਹ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਕੋਲ ਗਏ। ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਕਰਕਸ਼ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੱਖ ਨੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਿਹਾ। ਹੇ ਦੇਵੀ, ਜਦ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਧਰਤੀ ‘ਤੇ ਪਇਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਤਦ ਸੈਂਕੜੇ-ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਭਿਆਨਕ ਗਣਾ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦੇ, ਡਰਾਉਣੇ ਗਰਜਦੇ ਹੋਏ ਅੱਗੇ ਵਧੇ। ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਵਸੂ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਦੇਵਤਾ ਵੀ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ। ਉਹ ਵੀ ਯੁੱਧ ਲਈ ਤੀਖੇ ਤੀਰ ਛੱਡਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਵਰਖਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਗਣ, ਵੀਰਭਦਰ, ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਵੱਡੇ ਵਾਰ ਨਾਲ ਇੱਕ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਵਿਰੋਧੀ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ। ਅਚਾਨਕ, ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੂੰ ਵੀ ਉਸ ਨੇ ਡਰਾ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਭਿਆਨਕ ਗਰਜਦਾ ਹੋਇਆ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। meanwhile, ਦੇਵਤੇ, ਉਸ ਕੋਲੋਂ ਹਾਰ ਕੇ, ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਏ। ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਦਿਵਿ-ਲੋਕ ਵੱਲ ਵੇਖਿਆ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚੱਕਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੌੜ ਪਿਆ। ਜਦ ਇਹ ਅਟੱਲ ਚੱਕਰ, ਦੈਤਿਆ ਦਾ ਮਾਰਨਹਾਰ, ਫੜਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਫੜ ਕੇ, ਦੂਰ ਜ਼ਮੀਨ ‘ਤੇ ਸੁੱਟਿਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਖੂਨ ਤੇ ਕਫ਼ ਨਿਕਲਿਆ, ਪਰ ਗਦਾ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਵਾਰ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਹ ਮਰਿਆ ਨਹੀਂ। ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਮਥ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਬਲ ਦੇ ਅੱਗੇ ਆ ਗਏ। ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਫੜੇ ਵੇਖਿਆ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਅਚਾਨਕ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਮੇਰੇ ਡਰ ਨਾਲ, ਮਨ ਵਿਚ ਡਰ ਪਾ ਕੇ, ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਹੇ ਦੇਵੀ, ਫਿਰ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਸੈਨਾ ਨੂੰ ਸਵਰਗ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ‘ਤੇ ਖੜਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਪਾਪ ਨਾਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ।