ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਇਉਂ ਵਗਦੀ ਹੈ: "ਅਸੀਂ ਕਾਇਲਾਸ ਜਾਂ ਮੇਰੂ ਵਰਗੇ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਜਾਵਾਂਗੇ," ਉਸ ਨੇ ਦਿਵੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ। "ਇਹੀ ਸਾਡਾ ਸਰਵੋਚ ਅਮਰਾਵਤੀ ਹੈ, ਇਹੀ ਸਾਡੀ ਸ਼ੁਭ ਭੋਗਾਵਤੀ ਹੈ।" ਇਸ ਵਿਚਕਾਰ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਆਕਾਸ਼ ਖਾਲੀ ਹੋ ਗਿਆ; ਉਹ ਤਿਆ ਕਰਕੇ, ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਗਿਆ। ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਮਹਾਕਾਲਵਨ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਉਸ ਸਮੇਂ ਹੀ ਮਹਾਕਾਲਵਨ ਦੇ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਸਥਾਨ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਅਤੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜੋ ਸੁਖਦਾਈ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਿ ਸੀ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਇੱਕ ਅਕਾਇਆਵਾਜ਼ ਉਠੀ: "ਕਰਕੋਟਕ ਦੇ ਪੂਰਬ ਅਤੇ ਮਹਾਮਾਇਆ ਦੇ ਦੱਖਣ ਵੱਲ।" ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਵੱਲੋਂ ਐਸਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਉਸ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਸ਼ੁਭ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਮੰਦ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹੋਣ, ਪਰ ਤੁਹਾਡੀ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਅਠਵੀਂ ਜਾਂ ਚੌਦਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ, ਜਾਂ ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੇ ਪਰਿਵਰਤਨ ਸਮੇਂ, ਜੇ ਉਹ ਵਿਸ਼ਾਲ ਦਿਵਿਆ ਰਥ 'ਤੇ ਬੈਠੇ ਹੋਣ, ਮਨਚਾਹੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਤਾਂ ਕਈ ਤੋਹਫੇ ਦੇਣ ਜਾਂ ਕਈ ਯਜਨ ਕਰਨ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ? ਜੋ ਇੱਛਾ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਪੂਜਾ ਕਰਦਿਆਂ ਸੋਚਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੂਰੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਗੱਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਵੀ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਰਵੋਚ ਲਿੰਗ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤੇ। ਧਨਿਆ ਹਨ ਉਹ ਜੋ ਤ੍ਰੈਲੋਕ ਪਤੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਮੁੜ ਤ੍ਰੈਲੋਕ ਲਿੰਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। "ਹੇ ਦੇਵੀ," ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਇਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਜੋ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਤੈਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ।" "ਸਿਰਫ ਉਸ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਹੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਦਾ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ," ਕਹਾਣੀ ਅੱਗੇ ਵਧਦੀ ਹੈ। "ਬਹੁਤ ਸਮੇਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਵੈਵਸਵਤ ਯੁੱਗ ਵਿਚ, ਜਦੋਂ ਤ੍ਰੇਤਾ ਯੁੱਗ ਆਇਆ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਬੈਠੇ ਹੋਏ ਸਨ ਅਤੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਹਵਨ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।" "ਮੈਂ ਪੁਰਾਣੇ ਚੀਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਗੰਜਾ, ਖੋਪੜੀ ਵਾਲੀ ਲਾਠੀ ਪਕੜੀ ਹੋਈ, ਹੱਥ ਵਿਚ ਖੋਪੜੀ ਫੜੀ ਹੋਈ, ਖੋਪੜੀਆਂ ਵਾਲੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।" "ਤਦ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੈਨੂੰ ਭਿਖਾਰੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦੇਖ ਕੇ, ਕ੍ਰੋਧਿਤ ਹੋ ਗਏ।" "ਉਹ ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ ਮੈਨੂੰ ਉਪਹਾਸ ਕਰਦੇ, 'ਚਲਾ ਜਾ, ਪਾਪੀ, ਚਲਾ ਜਾ!'" "ਵੇਦਾਂ ਵਿਚ ਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਖੋਪੜੀਆਂ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ।" "ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਸੁਣੋ, ਹੇ ਦੁਬਾਰਾ ਜਨਮੇ ਹੋਏ!'" "ਧਰਮਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ 'ਤੇ ਸਦਾ ਦਇਆ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।" "ਮੈਂ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤਪਸਵੀ ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਭਸਮ ਲਗਾਈ ਹੋਈ।" "ਮੈਂ ਸਦਾ ਮਹਾਦੇਵ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।" "ਮੈਂ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਯਜਨ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ।" "ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਖਣ ਲੱਗੇ: 'ਖੋਪੜੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ 'ਤੇ ਨਿੰਦਾ-ਯੋਗ ਹੈ।'" "ਉਸ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਆਦਿਤਯ ਅਤੇ ਵਸੁ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ।" "ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਇੰਦਰ, ਵਰੁਣ ਅਤੇ ਵਾਯੂ ਵੀ ਆਏ।" "ਗਰੁੜ, ਪਹਾੜ, ਸੱਪ—ਸਭ ਯਜਨ ਲਈ ਬੁਲਾਏ ਗਏ।" "ਵੱਡੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਦਿਵਿਆ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।" "ਇਸ ਨੂੰ ਅਪਵਿੱਤਰ ਜਾਣ ਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਐਸਾ ਕਿਵੇਂ ਕਹਿ ਸਕਦੇ ਹੋ?" "ਜਦੋਂ ਮੈਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਐਸਾ ਆਖਿਆ, ਮੈਂ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਆਖੇ।" "ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਕਹਿ ਕੇ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਮੈਨੂੰ ਉਸ ਸਮੇਂ ਕੜੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ।" "ਫਿਰ, ਹੱਸ ਕੇ, ਮੈਂ ਉਹ ਯਜਨ-ਵੇਦਿਕ, ਜੋ ਦਰਭਾ ਘਾਸ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਪਾਸੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੀ।" "ਜਦ ਮੈਂ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਖੋਪੜੀ ਨੂੰ ਯਜਨ-ਮੰਡਪ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਪਾਪ-ਨਾਸ ਅਤੇ ਮਹਾਦੇਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਬਿਆਨ ਕਰਦੀ ਹੈ।