ਸੁਨੋ, ਹੇ ਮਾਤਾ, ਇੱਕ ਵਾਰ ਸੋਨੇ ਵਿੱਚੋਂ ਚਮਕ ਨਿਕਲੀ। ਉਸ ਚਮਕ ਨੂੰ ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨੇ ਘੇਰ ਲਿਆ। ਜਿਸ ਕਿਸੇ ਨੇ ਵੀ ਉਸ ਸੋਨੇ ਦੀ ਲਪਟ ਵਾਲੇ ਭਗਵਾਨ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਅੰਤਹੀਣ ਧਨ-ਸਮਪੱਤੀ, ਦਾਨ ਦੇਣ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੋਈ। ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਜਾਣ-ਬੁੱਝ ਕੇ ਜਾਂ ਅਣਜਾਣੇ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਪਾਪ ਕਰ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਵੀ... ਜਿਵੇਂ ਗਯਾ ਵਿੱਚ ਪਿੰਡ ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ ਜੋ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਗਾਇਤ੍ਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਲੱਖ ਜਾਪ ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕਰਨ ਨਾਲ ਜੋ ਪੂਣ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਨਿਯਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ ਜੋ ਲਾਭ ਮਿਲਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਸਭ ਫਲ ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਮਿਲਦੇ ਹਨ ਜੋ ਚੌਦਵੀ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ ਸਵਰਨਜ੍ਵਲੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਪੂਜਕ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦਿਵ੍ਯ ਜਥਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਦੇਵੀ। ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਪਰਮ ਲਿੰਗਾ ਦਰਸ਼ਨਯੋਗ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕੇਵਲ ਉਸ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਹੀ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਉਹ ਸੁਗਮ ਲੋਕ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪੁਰਾਣੇ ਵਰਾਹ ਕਲਪ ਵਿੱਚ, ਪਵਿੱਤਰ ਦੇਵਰਸ਼ਿ ਨਾਰਦ ਇਕ ਸੁੰਦਰ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚੇ, ਜੋ ਇੱਛਾ-ਪੂਰਕ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਥੇ ਵੀਣਾ ਤੇ ਬਾਂਸਰੀ ਦੀ ਧੁਨ ਵੱਜ ਰਹੀ ਸੀ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਗੰਧਰਵ ਹਾਜ਼ਰ ਸਨ। ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕ ਵਰਗੇ ਸ਼ੁਭ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਅਦੁੱਤੀ ਗੁਣ ਹਨ, ਉਥੇ ਦੇਵਤੇ, ਸਿੱਧ, ਚਾਰਣ ਅਤੇ ਕਿਨਰ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਰਦ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਸੇ ਸਮੇਂ, ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੂੰ ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ—ਹੇ ਦੇਵੀ, ਉਹ ਮਹਾਕਾਲਾ ਵਣ ਬੜੀ ਆਨੰਦ ਤੇ ਮੰਗਲਤਾ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਮਹਾਕਾਲਾ ਵਣ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਆਪ ਭਗਵਾਨ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ ਖੜੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਨੈਮਿਸ਼ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਉਸ ਤੋਂ ਦੱਸ ਗੁਣਾ ਵਧੀਆ ਪ੍ਰਯਾਗ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਤੋਂ ਦੱਸ ਗੁਣਾ ਵਧੀਆ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਵਹਿੰਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਸਰਸਵਤੀ ਨਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਕੁਰੂਕਸ਼ੇਤਰ ਨੂੰ ਉਸ ਤੋਂ ਵੀ ਦੱਸ ਗੁਣਾ ਵਧੀਆ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਵੀ ਦੱਸ ਗੁਣਾ ਵਧੀਆ ਮਹਾਕਾਲਾ ਹੈ। ਉਸ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਸਾਢੇ ਛੇ ਸੌ ਕਰੋੜ ਅਤੇ ਸੱਠ ਸੌ ਕਰੋੜ, ਕੁੱਲ ਨੌ ਕਰੋੜ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਵੱਸਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਥੇ ਜਿੱਥੇ ਕੀੜੇ, ਕਿਰਮ ਅਤੇ ਉੱਡਣ ਵਾਲੇ ਜੀਵ ਮਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ—ਨਾਰਦ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਨੇ ਜਦੋਂ ਇਹ ਅਦਭੁਤ ਮਹਿਮਾ ਸੁਣਾਈ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੁਰੰਤ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਗਏ; ਇਹ ਥਾਂ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧੀਕ ਅਤੇ ਪ੍ਰਲਯ ਸਮੇਂ ਵੀ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਥੇ ਸੋਨੇ ਦੇ, ਸ਼ੁਭ ਅਤੇ ਵਿਲੱਖਣ ਮਹਲ ਸਨ। ਉਹ ਹੀਰੇ ਅਤੇ ਨੀਲਮ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਤ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ੁੱਧ ਸਫੈਦ ਸਿਸਾ। ਐਸਾ ਮਨੋਹਰ ਮਹਾਕਾਲਾਵਨ ਦੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਨਾਰਦ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ, "ਅਸੀਂ ਹੁਣ ਕੈਲਾਸ ਜਾਂ ਮੈਰੂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਾ। ਇਹੀ ਸਾਡੀ ਸਰਵੋਤਮ ਅਮਰਾਵਤੀ ਹੈ, ਇਹੀ ਸਾਡੀ ਮੰਗਲਮਈ ਭੋਗਾਵਤੀ ਹੈ।" ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਸਵਰਗ ਖਾਲੀ ਹੋ ਗਿਆ; ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਥੋਂ ਜਾਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕਰ ਲਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਸ਼ਰੀਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਮਹਾਕਾਲਾਵਨ ਚਲੇ ਗਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਉਤਮ ਮਹਾਕਾਲਾਵਨ ਵਿੱਚ ਤੁਰੰਤ ਪਹੁੰਚ ਗਏ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਦੇਵਤੇ ਘੇਰੇ ਹੋਏ, ਮਨੋਹਰ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਪੈਦਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਸੇ ਵੇਲੇ, ਇੱਕ ਆਕਾਸ਼ਵਾਣੀ ਹੋਈ—ਕਰਕੋਟਕ ਦੇ ਪੂਰਬ ਅਤੇ ਮਹਾਮਾਇਆ ਦੇ ਦੱਖਣ ਵਿੱਚ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਵੱਲੋਂ ਆਖੇ ਜਾਣ ’ਤੇ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਉਥੇ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਸ਼ੁਭ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਸੋਹਣੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: "ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪਾਪ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਜੇ ਤੇਰਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਅਠਵੀਂ ਜਾਂ ਚੌਦਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ ਜਾਂ ਗ੍ਰਹਿ ਸੰਕ੍ਰਾਂਤੀ ਦੇ ਸਮੇਂ..." ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਮਾਤਾ, ਉਹ ਥਾਂ, ਉਹ ਪੂਜਾ, ਉਹ ਦਰਸ਼ਨ—ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਅਦਭੁਤ ਲੋਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।