ਪਾਰਵਤੀ ਜੀ, ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖੁਸ਼ਬੂ ਸਿਰਫ਼ ਨੇੜੇ ਆਉਣ ਤੇ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਦੈਵੀ ਸਰੂਪ ਆਦਿ-ਰਹਿਤ ਹੈ ਅਤੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਪਰਮ ਕਾਰਣ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਆਦਿ-ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਵਿਚ ਹਲਚਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਲਿੰਗ ਦੇ ਕਾਰਣ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਦੇ ਅੰਦਰ ਸਾਰੇ ਲੋਕ, ਦੇਵਤੇ, ਦਾਨਵ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਪਹਿਲਾਂ ਉਹੀ ਹਲਚਲ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ ਅਤੇ ਉਹੀ ਹਲਚਲ ਵਿਚ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਵੀ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਸੁਆਮੀ। ਉਹ, ਜੋ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਹਨ, ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਗੁਣ-ਰਹਿਤ ਹਨ, ਪਰ ਰਜੋ-ਗੁਣ ਨਾਲ ਪਰਵਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਫਿਰ ਸੱਤਵ-ਗੁਣ ਦੀ ਪ੍ਰਧਾਨਤਾ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਤਮੋ-ਗੁਣ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਉਹ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨੂੰ ਸਮੇਟ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਜ਼ਮੀਨ ਨੂੰ ਸਿੰਚਣ, ਖੇਤੀ ਅਤੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਫਸਲ ਨੂੰ ਕੱਟਣ ਵਾਲਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਉਹ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਉਹ ਸਮਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਰਜੋ-ਗੁਣ ਬ੍ਰਹਮਾ ਹੈ, ਤਮੋ-ਗੁਣ ਰੁਦ੍ਰ ਹੈ, ਸੱਤਵ-ਗੁਣ ਵਿਸ਼ਨੁ ਹੈ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਹਨ। ਹਰ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਚੱਕਰ ਵਿਚ, ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਹੀ, ਇਹ ਗੀਤ ਦੇਵਤੇ ਗਾਉਂਦੇ ਆਏ ਹਨ। ਹੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਨੇਤਰ ਵਾਲੀ, ਇਸ ਨੂੰ ‘ਮਹਾ-ਕਾਲ-ਵਨ’ ਨਾਮ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। “ਮੈਂ ਵੱਡਾ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਵੱਡਾ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿਚ ਮੈਂ ਹੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਣ ਦਾ ਕਾਰਣ ਹਾਂ।” ਮਹਾ-ਕਾਲ-ਵਨ ਵਿਚ ਲਿੰਗ ਨੂੰ ‘ਕਲਪ ਦੇ ਸੁਆਮੀ’ ਰੂਪ ਵਿਚ ਜਾਣਿਆ ਜਾਵੇਗਾ; ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਜਾਂ ਵਿਵਾਦ ਨਹੀਂ। ਫਿਰ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਅੰਤ-ਰਹਿਤ ਉਪਰਲੇ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲ ਗਿਆ। ਨ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ, ਨ ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ, ਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਵੇਖਿਆ, ਨਾ ਅੰਤ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ, ਜੋ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਵੈਦਿਕ ਸਤੁਤੀਆਂ ਨਾਲ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਅੱਜ ਤੋਂ ਇਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆਦਿ-ਰਹਿਤ ਕਲਪ ਹੈ। ਕੋਈ ਮਰਤ, ਜੋ ਪੰਜ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਵੇ ਅਤੇ ਦੁਰਾਚਾਰੀ ਹੋਵੇ—ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਦਰਸ਼ਨ ਦਿੱਤਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸ਼ੁਭਤਾ ਰਹੇ। ਮਨੁੱਖ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਜੋ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਦੁਖ-ਸੁਖ ਭਰੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਪੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਦਾ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਡਾ ਦਰਸ਼ਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਨ-ਹੱਤਿਆ, ਮਦਿਰਾ ਪਾਨ, ਚੋਰੀ ਜਾਂ ਗੁਰੂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਅਵੈਧ ਸੰਬੰਧ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਆਵਾਗਮਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ, ਪਰਮ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਜਾਂ ਰਾਜਸੂਯ ਯਜਨ ਤੋਂ ਜੋ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਪਸ਼ੂ ਵਰਗੇ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜਨਮ-ਜੀਵਨ ਵਿਅਰਥ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਚਨਾਂ ਨੂੰ ਬੋਲ ਕੇ, ਕੇਸ਼ਵ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਚਿਹਰਾ ਵਾਲੀ, ... (ਕਥਾ ਚਲਦੀ ਹੈ)। ਹੇ ਦੇਵੀ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹ ਮਹਿਮਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਸਿਰਫ਼ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ, ਇੱਥੇ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਖੇਡ ਰਹੀ ਸੀ, ਤਦੋਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਭੇਜਿਆ। ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਖੇਡ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮੇਰਾ ਵੀਰਯ ਅਗਨੀ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿਚ ਪੈ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਅਗਨੀ ਨੇ ਜਾ ਕੇ, ਉਹ ਬੜਾ ਭਾਰੀ ਵੀਰਯ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਦਿਵ੍ਯ ਵੀਰਯ ਦੇ ਬਚੇ ਹੋਏ ਹਿੱਸੇ ਤੋਂ ਸੁੰਦਰ ਸੋਨਾ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ। ਅਗਨੀ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਉਤਪਾਦ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਹੇ ਪਾਰਵਤੀ, ਯਕਸ਼, ਸਾਧ੍ਯ, ਪਿਸ਼ਾਚ, ਮਨੁੱਖ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਅਤੇ ਪੰਛੀ—ਸਭ ਨੇ ਸੋਨੇ ਲਈ ਵੱਡਾ ਹੰਗਾਮਾ ਕੀਤਾ, ਹਰ ਕੋਈ ਚੀਖਦਾ, “ਇਹ ਮੇਰਾ ਹੈ!” ਫਿਰ, ਮੁੱਖ ਹਥਿਆਰ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ। ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਜੀਵਾਂ ਨੇ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨਾਲ ... (ਕਥਾ ਅੱਗੇ ਵਧਦੀ ਹੈ)।