ਜੋ ਭਗਤ Ḍamarukeśvara ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਜਿਹਾ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੀਤੇ ਹੋਏ ਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣ ਵਰਤਾਂ ਦਾ ਪੂਰਨ ਪੂਣ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ। ਜੋ ਭੀ ਵਿਅਕਤੀ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਇਸ ਥਾਂ Ḍamarukeśvara ਦੇ ਲਿੰਗ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਨਿਤਨਵੇਂ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਮਨ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉੱਚੇ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਇਸ ਦਰਸ਼ਨ ਨੂੰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਵਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਪੂਣ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਯੋਧਾ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਡਟ ਕੇ, Ḍamarukeśvara ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰ ਲਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਇਸ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਦੇਵੀ, ਇਹ ਉਸਦੀ ਮਹਿਮਾ ਹੈ ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਇਹ ਸਥਾਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੀ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਸਦਾ ਲਈ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਵਡਿਆਈ ਨਾਲ ਜਾਪਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕਲਪ ਦੇ ਆਰੰਭ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਇਹ ਲਿੰਗ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਨਾ ਹਵਾ ਸੀ, ਨਾ ਪਾਣੀ, ਨਾ ਆਕਾਸ਼, ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਗ੍ਰਹਿ-ਤਾਰੇ ਸਨ। ਇਸ ਲਿੰਗ ਤੋਂ ਹੀ ਸਾਰੀ ਸਥਾਵਰ ਤੇ ਜੰਗਮ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ। ਇਥੋਂ ਹੀ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀਆਂ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀਆਂ ਜਨਮੀਆਂ। ਜਿੰਨੀ ਵਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਬਣਦੀ ਤੇ ਸੰਘਟਿਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿੰਨੇ ਲੋਕ ਭੂਰਲੋਕ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਸੱਤ ਪਾਤਾਲ ਤੱਕ ਯਾਦ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਅਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਅਤੇ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਹੈ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਮੁਖ ਵਾਲੀ, ਉਹ ਸਭ ਲਿੰਗ ਤੋਂ ਹੀ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਇਹ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਸੁਖਸ਼ਮ ਤੇ ਸਦਾ-ਥਿਰ ਪਰਮਾਤਮਾ ਹੈ, ਜਿਸਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਸਤ ਅਤੇ ਅਸਤ ਦੋਹਾਂ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਇਹ ਲਿੰਗ ਅਡੋਲ, ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ, ਅਜਰ, ਅਪਾਰ ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਨਾ ਆਰੰਭ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਨਾ ਅੰਤ ਵਾਲਾ—ਇਹ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਗਰਭ ਹੈ, ਨਾ ਕਦੇ ਮੁਰਝਾਉਂਦਾ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ। ਸੰਘਾਰ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਵੀ, ਇਹੀ ਸਾਰੀ ਦਿਵਵੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਆਧਾਰ ਬਣਿਆ। ਮੈਂ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜਾਗਰੂਕ ਹੋਇਆ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਹੀ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਆਦਿ-ਮੂਲ ਹਾਂ। ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਜਲਦੀ ਹੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਅਤੇ ਪੁਰੁਸ਼ ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ। ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਵਸਤੂ ਦੇ ਨੇੜੇ ਹੋਣ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ਬੂ ਫੈਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਦੇਵਤਾ ਆਦਿ ਰਹਿਤ ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਮੁੱਖ ਕਾਰਨ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਆਦਿ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਵਿਛੋੜੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਪਾਰਵਤੀ, ਉਹ ਵੀ ਇਸ ਲਿੰਗ ਦੇ ਕਾਰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਹਰੇਕ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਦੇ ਅੰਡ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਲੋਕ, ਦੇਵ, ਦੈਤ, ਤੇ ਮਨੁੱਖ ਆਦਿ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਉਹੀ ਪਹਿਲਾਂ ਹਿਲਾਉਣ ਵਾਲਾ ਸੀ ਤੇ ਉਹੀ ਹਿਲਾਇਆ ਗਿਆ, ਹੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਵਾਮੀ। ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਗੁਣ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਉਹ ਰਜੋ ਗੁਣ (ਜੋਸ਼) ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਰਚਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਸਤਵ ਗੁਣ (ਪਵਿੱਤਰਤਾ) ਦੇ ਪ੍ਰਧਾਨ ਹੋਣ ਨਾਲ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਤਾਮਸ ਗੁਣ (ਅੰਧਕਾਰ) ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਕੇ ਰੁਦ੍ਰ ਵਜੋਂ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਸੰਘਟਿਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਕਿਸਾਨ, ਪਾਣੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਫਸਲ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਆਖਰਕਾਰ ਕੱਟਣ ਵਾਲਾ ਵੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਰਚਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਰੁਦ੍ਰ ਵਜੋਂ ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਸੰਘਟਿਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਰਜੋ ਗੁਣ ਬ੍ਰਹਮਾ ਹੈ, ਤਾਮਸ ਰੁਦ੍ਰ ਹੈ, ਤੇ ਸਤਵ ਵਿਸ਼ਣੁ ਹੈ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਹੈ। ਹਰ ਇੱਕ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ, ਆਰੰਭ ਤੋਂ ਹੀ, ਇਹ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਗਾਥਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਗਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਹੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਨੇਤਰ ਵਾਲੀ, ਇਸ ਸਥਾਨ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ 'ਮਹਾਕਾਲ ਵਨ' ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਮੈਂ ਵੱਡਾ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਵੱਡਾ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਆਰੰਭ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਹੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਿਆ। ਮਹਾਕਾਲ ਵਨ ਵਿੱਚ, ਇਸ ਲਿੰਗ ਨੂੰ 'ਕਲਪ ਦੇ ਸਵਾਮੀ' ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਵੇਗਾ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਜਾਂ ਵਿਵਾਦ ਨਹੀਂ। ਫਿਰ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਅੰਤਹੀਨ ਉੱਚੇ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲ ਗਿਆ। ਨਾ ਤਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ, ਨਾ ਹੀ ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ, ਉਸਦਾ ਆਰੰਭ ਜਾਂ ਅੰਤ ਦੇਖਿਆ। ਵਿਦਿਆ ਉਚਾਰਨ ਲਈ ਜਿਹੜੀਆਂ ਵੀ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਸ্তুਤੀਆਂ ਦਿੱਤੀਆਂ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸਤਕਾਰ ਕਰੀ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸੀ। ਇਸ ਲਈ, ਅੱਜ ਤੋਂ ਇਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆਦਿ ਰਹਿਤ ਕਲਪ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕੋਈ ਭੀ ਨਰ, ਜੇ ਉਹ ਪੰਜ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਵਿੱਚ ਫਸਿਆ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਮੰਦਾ ਮਨ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਕਰਦੀ ਹੈਂ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੀ ਮੰਗਲ ਹੋਵੇ।