ਮਹਾਕਾਲਾ ਦਾ ਜੰਗਲ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਡਰਾਉਣੇ ਅਤੇ ਭਿਆਨਕ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਸ ਅਸੁਰ ਨੇ ਚੌਂਕਸੀ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਘੇਰ ਲਿਆ। ਫਿਰ ਮੈਂ ਉਥੇ ਆਇਆ ਅਤੇ ਭਿਆਨਕ ਡਮਰੂ ਵਜਾਇਆ। ਜਦੋਂ ਡਮਰੂ ਦੀ ਧੁਨ ਗੂੰਜੀ, ਤਾਂ ਉੱਚਤਮ ਲਿੰਗ ਉੱਠ ਖੜਾ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਲਿੰਗ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਅੱਗ ਦੀ ਲਪਟ ਨਿਕਲੀ ਅਤੇ ਲਿੰਗ ਦੇ ਦੂਜੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਜ਼ਬਰਦਸਤ ਹਵਾ ਚੱਲ ਪਈ। ਹਵਾ ਨਾਲ ਚਲਦੀ ਹੋਈ ਅੱਗ ਦੀ ਚਮਕਦਾਰ ਜੋਤ ਚਹੁੰਦੇ ਪਾਸੇ ਫੈਲ ਗਈ। ਇਸ ਦਰਸ਼ਨ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ। ਇਸ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨਾਲ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਵਜ੍ਰ ਭਸਮ ਹੋ ਗਿਆ; ਇਸ ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਇਹ ਥਾਂ ਸਭ ਇੱਛਤ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ। ਜਦੋਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਮਰੂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਗੂੰਜੀ, ਤਾਂ ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਡਮਰੂਕੇਸ਼ਵਰ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਜਾਂ ਪੂਜਣ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣ ਵਰਤਾਂ ਦੇ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਡਮਰੂਕੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਲਿੰਗ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਨਿਤਨਵੇਂ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਮਨ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਉੱਚਤਮ ਅਵਸਥਾ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਅਤੇ ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ, ਲੋਕ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਪੁੰਨ ਲੈ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਯੋਧਾ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋਏ ਡਮਰੂਕੇਸ਼ਵਰ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਹੇ ਦੇਵੀ, ਇਹ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ, ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਇਹ ਸਦਾ ਹੀ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਅਮਰ ਜਾਪਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕਲਪ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਇਹ ਲਿੰਗ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਨਾ ਹਵਾ ਸੀ, ਨਾ ਪਾਣੀ, ਨਾ ਆਕਾਸ਼, ਨਾ ਗ੍ਰਹਿ। ਇਸ ਲਿੰਗ ਵਿੱਚੋਂ ਸਾਰਾ ਜਗਤ, ਚਲਤ ਅਤੇ ਅਚਲਤ, ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ। ਇਥੋਂ ਹੀ ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀਆਂ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀਆਂ ਜੰਮੀਆਂ। ਜਿੰਨੀ ਉਤਪਤੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਜਿੰਨੇ ਪ੍ਰਲਯ ਵੀ, ਉਹ ਸਾਰੇ, ਭੂਰਲੋਕ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਸੱਤ ਪਾਤਾਲ ਤਕ ਦੇ ਲੋਕ, ਸਾਰੇ ਦਿਸਦੇ ਤੇ ਅਦਿਸਦੇ ਜੀਵ—ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਮੁਖ ਵਾਲੀ—ਇਹ ਸਭ ਲਿੰਗ ਤੋਂ ਹੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਇਸ ਨੂੰ ਸੂਖਮ, ਅਨਾਦਿ ਅਤੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਪੁਰੁਸ਼ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਸਵਭਾਵੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਤ ਅਤੇ ਅਸਤ ਦੋਵੇਂ ਹਨ। ਇਹ ਲਿੰਗ ਅਡੋਲ, ਅਵਿਨਾਸੀ, ਅਜਰਾ, ਅਮਾਪ ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਨਾ ਆਰੰਭ ਹੈ, ਨਾ ਅੰਤ; ਇਹ ਸਾਰਾ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਇਸ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਇਹ ਕਦੇ ਮੁਰਝਾਉਂਦਾ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਤਿੰਨਾਂ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਜੰਮਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਪ੍ਰਲਯ ਦੇ ਅੰਤ ਉੱਤੇ, ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਇਸ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜਾਗਰੂਕ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਆਪ ਹੀ ਜਗਤ ਦਾ ਅਨਾਦਿ ਕਾਰਣ ਹਾਂ। ਜਗਤਪਤੀ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਅਤੇ ਪੁਰੁਸ਼ ਦੋਵੇਂ ਦਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਕੀਤਾ। ਜਿਵੇਂ ਸਿਰਫ ਨੇੜਤਾ ਨਾਲ ਹੀ ਸੁਗੰਧੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਦੇਵਤਾ ਅਨਾਦਿ ਹੈ, ਤੇ ਜਗਤ ਦਾ ਮੁੱਖ ਕਾਰਣ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਆਦਿ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਹਿਲਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਪਾਰਵਤੀ, ਉਹ ਵੀ ਇਸ ਲਿੰਗ ਦੇ ਕਾਰਨ। ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਦੇ ਅੰਡੇ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਲੋਕ, ਦੇਵ, ਦਾਨਵ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖ ਸਮਾਏ ਹੋਏ ਹਨ। ਉਹ ਆਪ ਪਹਿਲਾਂ ਹਿਲਾਉਣ ਵਾਲਾ ਸੀ ਅਤੇ ਆਪ ਹੀ ਹਿਲਾਇਆ ਗਿਆ, ਹੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਵਾਮੀ। ਉਹ ਜਗਤਪਤੀ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਗੁਣ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਉਹ ਰਜ ਗੁਣ ਧਾਰਣ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਸੱਤਵ ਗੁਣ ਦੇ ਵਧਣ ਨਾਲ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਤਮੋ ਗੁਣ ਵਿੱਚੋਂ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦਾ ਲਏ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਕਿਸਾਨ ਖੇਤ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਦੇਣ, ਜ਼ਮੀਨ ਜੋਤਣ ਅਤੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਆਪ ਹੀ ਕੱਟਣ ਵਾਲਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਉਹ ਰਚਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਉਹ ਲਏ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਰਜ ਗੁਣ ਬ੍ਰਹਮਾ ਹੈ, ਤਮ ਗੁਣ ਰੁਦ੍ਰ ਹੈ, ਸੱਤਵ ਗੁਣ ਵਿਸ਼ਨੂ ਹੈ, ਜੋ ਜਗਤ ਦਾ ਪਤੀ ਹੈ।