ਇੱਕ ਵਾਰ, ਦੇਵੀ ਜੀ, ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਮਨੋਕਾਮਨਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਨਹੀਂ ਹੋਈਆਂ, ਤਾਂ ਗੰਗਾ ਦੇ ਮਹਾਨ ਕੰਢੇ, ਗੋਦਾਵਰੀ, ਭੀਮਰਥੀ, ਕੌਸ਼ਿਕੀ, ਅਤੇ ਸ਼ਰਦਾ—ਇਹ ਸਭ ਪਵਿੱਤਰ ਨਦੀਆਂ ਅਤੇ ਤੀਰਥ—even after visiting them, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਫਲਵੰਤ ਨਹੀਂ ਹੋਈ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਤਪ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ—all became futile. ਉਸ ਸਮੇਂ, ਦੇਵੀ ਜੀ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚੋਂ ਇੱਕ ਅਦੇਹੀ ਆਵਾਜ਼ ਉਠੀ। ਉਸ ਆਵਾਜ਼ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥ, ਪ੍ਰਯਾਗ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ, ਉਥੇ ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਲਿੰਗ ਸਥਿਤ ਹੈ ਜੋ ਸਭ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਲਿੰਗ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਤੁਸੀਂ ਦੁਬਾਰਾ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣੀ, ਸਾਰਾ ਸਮੂਹ ਉਥੇ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ, ਮੰਗਲਮਈ ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਸਭ ਸੁਖ-ਸਮ੍ਰੱਧੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉਸ ਲਿੰਗ ਦੇ ਵਿਚੋਂ, ਫਿਰ ਇੱਕ ਆਵਾਜ਼ ਨਿਕਲੀ, "ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਭਕਤੀ ਸਦਾ ਅਟੁੱਟ ਰਹੇ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ, ਮਿਹਰ ਕਰਕੇ ਇਹ ਵਰ ਦੋ।" "ਜੋ ਮਨੁੱਖ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੇਖਦੇ ਹਨ..."—ਧੁੰਢਾ ਦੀਆਂ ਇਹ ਬੋਲ, ਜੋ ਲਿੰਗ ਰੂਪ ਵਿਚੋਂ ਆਏ, ਸੁਣ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਹਾਂ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਸਦਾ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਸਰਵੋਚ ਮਨੋਰਥ ਹਾਸਲ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਸਭ ਗਣਾਂ ਵਿਚ ਅਗਰੇ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਧੁੰਢਾ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਦੁਬਾਰਾ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ। "ਤਾਂਹੀ ਹੋਵੇ!"—ਲਿੰਗ ਨੇ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਪਰਵਤੀ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ। "ਸਿਰਫ਼ ਮੇਰੀ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਹੀ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਫਲਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਧੁੰਢੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹੀ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਧਰਮਵਾਨ ਹਨ, ਉਹ ਹੀ ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰੀਤਿ ਹਨ।" "ਜੋ ਪੁੰਨ, ਸੌ ਰਾਜਸੂਯ ਯਗਨ ਕਰਕੇ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਧੁੰਢੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਹੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮਨ, ਬੋਲ, ਕਰਮ ਜਾਂ ਗੁਪਤ ਪਾਪ—all these are destroyed upon seeing Dhundheshvara." "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਹੈ—ਧੁੰਢਾ, ਗਣਾਂ ਦੇ ਅਗਵਾਈ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੇ ਹੋ ਗਏ। ਇਹ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ।" ਫਿਰ, ਮਹਾਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਜਦੋਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" ਵੈਵਸਵਤ ਮਨਵੰਤਰ ਵਿਚ, ਰੁਰੂ ਨਾਮ ਦਾ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਦੈਤਿਆ ਸੀ, ਜਿਸਦਾ ਆਕਾਰ ਵੱਡਾ, ਦੰਦ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਥਾਨਾਂ ਤੋਂ ਹਿਲਾ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਅਮਰ ਲੋਕ ਛੱਡਣੇ ਪਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਵੀ ਲੈ ਲਈ ਅਤੇ ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਕੋਲ ਗਏ। ਉਸ ਨੂੰ ਅਜੈਯ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ, ਪਰ ਬੁਰੇ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਨੇ ਧਰਮਵਾਨ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਨਾ ਕੋਈ ਸ਼ਾਸਤਰ ਉਚਾਰਨ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਨਾ ਕੋਈ ਯਗਨ ਦੀ ਪੁਕਾਰ। ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਬਹੁਤ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਏ। ਤਦ, ਅਚਾਨਕ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇੱਕ ਸ਼ਰੀਰ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਸ਼ਰੀਰ ਤੋਂ ਇੱਕ ਦਿਵਯਾ ਸਤਵ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਮੈਂ ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਬਣੀ ਹਾਂ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ?" ਦੇਵਤੇ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਮੰਗਲਮਈ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋਏ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਦੇਵੀ ਉੱਚੀ ਹਾਸੀ ਨਾਲ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਹੱਸਣ ਲੱਗੀ। ਉਹ ਭਯਾਨਕ ਰੂਪ ਵਾਲੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਫਾਂਸੀ ਤੇ ਅੰਕੁਸ਼ ਸੀ, ਅਤੇ ਚਿਹਰੇ ਅੱਗ ਦੇ ਹਾਰ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ। ਉਹ ਸਭ, ਹੇ ਮਹਾਂ ਦੇਵੀ, ਉਥੇ ਗਏ ਜਿੱਥੇ ਵਜ੍ਰ, ਮਹਾਨ ਅਸੁਰ, ਸੀ। ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਕੋਨੇ ਕਈ ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੇ ਅਸਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ। ਫਿਰ, ਉਸ ਦੇਵੀ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਕੀਤਾ; ਵਜ੍ਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਹਟਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਜਾਦੂ ਵਰਤਿਆ।