ਇੱਕ ਵਾਰ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਤੇ ਜਿਗਿਆਸਾ ਨਾਲ, Ḍhuṇḍha ਇੰਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ ਉਸ ਨੇ ਅਨੇਕ ਸੁਹਣੀਆਂ ਲੀਲਾਵਾਂ ਵੇਖੀਆਂ—ਅੱਖਾਂ, ਹੱਥਾਂ ਆਦਿਕ ਦੀਆਂ ਸੁੰਦਰ ਚਾਲਾਂ ਅਤੇ ਇਸ਼ਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਨਿਹਾਰਿਆ; ਸੂਈ ਵਾਂਗ ਚੁਭਦੇ ਹੱਥ ਦੇ ਮੋੜ, ਝੰਡੇ ਆਦਿ ਵਾਂਗ ਹੱਥ ਦੀਆਂ ਕਲਾਵਾਂ। ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਵੱਲ ਹੀ ਤੱਕਦੇ ਰਹੇ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਹੇ ਦੇਵੀ, Ḍhuṇḍha ਆਪਣੀ ਖੇਡ-ਭਰੀ ਚਾਲ ਨਾਲ ਉੱਥੇ ਸੀ। ਉੱਥੇ, ਰੰਭਾ ਨਾਚ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਸੀ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਸੁੱਟੀ ਗਈ। ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ ਗਿਆ, "ਤੂੰ ਮਨੁੱਖ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਜਾ! ਤੂੰ ਨਾਚ ਵਿੱਚ ਵਿਘਨ ਪਾਇਆ ਹੈ।" ਮਨੁੱਖ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਡਿਗਣ ਤੇ, ਉਹ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਈ, ਉਸਦੇ ਹੋਸ਼-ਹਵਾਸ ਗੁੰਮ ਹੋ ਗਏ। ਉਸ ਨੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਆਖਿਆ, "ਹਾਏ! ਮੈਨੂੰ ਅਨਿਆਏ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲ ਗਿਆ, ਮੈਂ ਮੋਹ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਐਸਾ ਕੀਤਾ।" ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕੀਤੀ, "ਧਰਮ ਦੇ ਮਾਰਗ ਤੇ ਆਸਰਾ ਲੈ ਕੇ, ਕਾਸ਼ ਮੈਨੂੰ ਸਫਲਤਾ ਮਿਲੇ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਰੰਭਾ ਨੇ ਮਹਾਨ ਮਹੇਂਦਰ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਤਪੱਸਿਆ ਅਰੰਭੀ। ਪਰ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਜਦੋਂ ਉਥੇ ਉਸਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਨਾ ਹੋਈ, ਤਾਂ ਉਹ ਗੰਗਾ ਦੇ ਮਹਾਨ ਤਟ ਤੇ, ਫਿਰ ਗੋਦਾਵਰੀ, ਭੀਮਰਥੀ, ਕੌਸ਼ਿਕੀ, ਅਤੇ ਸ਼ਾਰਦਾ ਆਦਿ ਪਵਿੱਤਰ ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਕੰਢਿਆਂ ਉੱਤੇ ਗਈ। ਪਰ, ਜਦ ਤਕ ਇੱਥੇ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਤਦ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਵਿਅਰਥ, ਤਪ ਵਿਅਰਥ, ਅਤੇ ਯਾਤਰਾ ਦਾ ਫਲ ਵੀ ਵਿਅਰਥ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਨਿਰਦੇਹੀ ਵਾਣੀ ਉੱਚੀ। "ਪ੍ਰਯਾਗ ਆਦਿ ਸਭ ਧਰਤੀ ਦੇ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਥੇ ਇੱਕ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਲਿੰਗ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਲਿੰਗ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਮੁੜ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਂਗੀ।" ਇਹ ਅਕਾਸ਼ ਵਾਣੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਸਭ ਉਥੇ ਗਏ ਅਤੇ ਉਸ ਮੰਗਲਮਈ ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਸਭ ਸੁਖਾਂ ਦਾ ਦਾਤਾ ਸੀ। ਫਿਰ, ਉਸ ਲਿੰਗ ਦੇ ਵਿਚੋਂ ਇੱਕ ਵਾਣੀ ਨਿਕਲੀ, "ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਉੱਤੇ ਸਦਾ ਅਟੁੱਟ ਰਹੇ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ, ਹੇ ਮਹਾਂਦੇਵ, ਤਾਂ ਇਹ ਵਰਦਾਨ ਜਲਦੀ ਦਿਓ। ਅਤੇ, ਹੇ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੇਖਣਗੇ—Ḍhuṇḍha ਦੀ ਵਾਣੀ ਜੋ ਲਿੰਗ ਨੇ ਉਚਾਰੀ, ਸੁਣ ਕੇ—ਉਹ ਸਦਾ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਰਹਿਣਗੇ। ਉਹ ਅਤਿ ਉੱਚੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਗੇ ਅਤੇ ਸਾਰਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਧਾਨ ਹੋ ਜਾਣਗੇ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਰਦਾਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਕੇ, Ḍhuṇḍha ਨੇ ਜੋੜੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਮੁੜ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ। "ਤੈਥੋਂ ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਐਸਾ ਹੋਵੇ," ਲਿੰਗ ਨੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਆਖਿਆ, ਹੇ ਪਾਰਵਤੀ। ਜਿਸ ਦੇ ਸਿਰਫ਼ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਹੀ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਫਲਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਧੁੰਡੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹੀ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਧਰਮੀ ਹਨ, ਉਹੀ ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਿਅ ਹਨ। ਸੌ ਰਾਜਸੂਯ ਯਜਨਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਜੋ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਮਨ, ਬੋਲ, ਕਰਮ ਜਾਂ ਗੁਪਤ ਪਾਪ—ਇਹ ਸਭ ਧੁੰਡੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਛੁਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਮੈਂ ਦੱਸਿਆ ਕਿ Ḍhuṇḍha, ਗਣਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀ ਹੋ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਿਤਾਰ ਹੋਇਆ। ਇਹ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਕਿ ਇਹ ਪਾਪ ਨਾਸਕ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸ਼੍ਰੀ ਮਹਾਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਜਦੋਂ ਭਗਵਾਨ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਵੈਵਸ੍ਵਤ ਮਨੁਵੰਤਰੇ, ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਦੈਤ ਦੈਤ ਰੁਰੂ ਸੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਸਰੀਰ, ਤੇਜਦਾਰ ਦੰਦਾਂ ਅਤੇ ਭਿਆਨਕ ਰੂਪ ਕਰਕੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਥਾਨਾਂ ਤੋਂ ਹਿਲਾ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਅਮਰ ਲੋਕ ਛੱਡਣ ਤੇ ਮਜਬੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਛੀਣ ਲਈ, ਅਤੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਕੋਲ ਗਏ। ਉਹ ਦੈਤ ਬੜਾ ਬਲਵਾਨ ਤੇ ਦੁਸਟ ਚਿੱਤ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਅਜੇਯ ਸੀ; ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਧਰਮੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਨਾ ਕੋਈ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰ ਉਚਾਰ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਨਾ ਕੋਈ ਯਜੁੱਸਵਰ ਉਚਾਰਿਤ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਅੱਗੇ ਵਧਦੀ ਹੈ।