ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਸਮ੍ਰिद्धੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸਦਾ ਵਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪੁੰਨ ਕਰਮ ਕੀਤੇ, ਉਹ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸ਼ਿਵ ਜੀ, ਜੋ ਦੁਖਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ—ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਨਾ ਕਰੇ? ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਵਰਗੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਨਰਕ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜੋ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੌ ਰਾਜਸੂਯ ਯਜਨਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਕਈ ਤੀਰਥ-ਯਾਤਰਾ, ਕਈ ਦਾਨ, ਅਤੇ ਕਈ ਸਨਾਨ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀ। ਅਠਵੀ ਅਤੇ ਚੌਦਵੀ ਤੀਥੀ ਨੂੰ, ਜਿਤਨੀ ਸਮਰਥਾ ਹੋਵੇ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਸੌ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਦੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਨੂੰ ਉਧਾਰ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਅਤੇ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਬਿਨਾ ਭਾਵਨਾ ਦੇ, ਕੇਵਲ ਯਾਦ-ਸੰਯੋਗ ਨਾਲ ਵੇਖ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਲਾਭ ਪਾ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। "ਹੇ ਦੇਵੀ, ਇਹ ਲਿੰਗ ਦੀ ਉੱਚੀ ਮਹਿਮਾ ਹੈ ਜੋ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਹੈ।" ਫਿਰ, ਸ਼੍ਰੀ ਰੁਦ੍ਰ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: "ਹੁਣ ਗੁਹੇਸ਼ਵਰ ਲਿੰਗ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸੁਣ, ਜੋ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ।" ਬਹੁਤ ਸਮੇਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਸੁਭ ਦেৱਦਾਰੂ ਵਣ ਵਿੱਚ, ਰਾਥੰਤਰ ਕਲਪ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਇੱਕ ਮਨੁੱਖ ਸਦਾ ਯੋਗ ਅਭਿਆਸ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਅਤੇ ਸਯਮ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤ। ਉਹ ਸਿਧੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਸੀ, 'ਕਿਵੇਂ ਮੈਂ ਸਿਧ ਹੋ ਜਾਵਾਂ?'—ਇਸ ਵਿਚਾਰ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਉੱਚੀ ਤਪਸਿਆ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਇਕ ਸਮੇਂ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਕੁਝ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਮਨੁੱਖ, ਇਹ ਅਚੰਭਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ। "ਵਾਹ! ਤਪਸਿਆ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਇੰਨੀ ਵੱਡੀ ਹੈ—ਅੱਜ ਮੈਂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਸਫਲ ਹੋ ਗਿਆ।" ਇਹ ਸਰੀਰ, ਜੋ ਅਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਮਲ-ਮੂਤ੍ਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਝੂਮ ਉਠਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ (ਬ੍ਰਾਹਮਣ) ਨੱਚਣ ਲੱਗਾ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੱਚਣ ਲੱਗਾ, ਤਾਂ ਜਗਤ—ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਅਚਲ—ਸਭ ਨੱਚਣ ਲੱਗੇ। ਕਿਤੇ ਵੀ ਨਾ ਵੈਦ ਦਾ ਪਾਠ, ਨਾ 'ਵਸ਼ਟ' ਉਚਾਰਣ, ਨਾ ਹੀ ਰੀਤੀਆਂ ਹੋਈਆਂ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਦੇਵਤੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਆਏ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮੰਕਣਕ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਨੱਚਦੇ ਵੇਖਿਆ। ਪਹਾੜ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਤੋਂ ਹਿਲ ਗਏ, ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਕਤਾਰ ਵੀ ਉਲਝ ਗਈ। ਵੱਡੀਆਂ ਦਰਿਆਵਾਂ ਤੰਗ ਧਾਰਾ ਵਿੱਚ ਵਹਣ ਲੱਗੀਆਂ, ਅਤੇ ਗ੍ਰਹਿ ਆਪਣੇ ਰਸਤੇ ਤੋਂ ਹਟ ਗਏ। ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਉਲਝਣ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਸਭ ਕੁਝ ਨਾਸ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ। ਇਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਦੇਖ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੈਂ (ਰੁਦ੍ਰ) ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਉਸ ਸਰਵੋਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ: "ਤਪਸਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ, ਭਾਵ ਨਾਲ ਨੱਚਣਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਚਰਨ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਹੈ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਲਈ, ਇਹ ਤਪਸਿਆ ਤੋਂ ਡਿੱਗਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।" ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, "ਮੇਰਾ ਨੱਚਣਾ ਹੀ ਮੇਰੀ ਸਫਲਤਾ ਦਾ ਕਾਰਣ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।" ਉਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਹੱਸਿਆ। ਤੁਰੰਤ, ਮੇਰੇ ਅੰਗੂਠੇ ਤੋਂ ਬਰਫ਼ ਵਰਗਾ ਚਿੱਟਾ ਭਸਮ ਨਿਕਲ ਆਇਆ। "ਵੇਖੋ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੇਰੇ ਅੰਗੂਠੇ ਤੋਂ ਕਿੰਨਾ ਭਸਮ ਨਿਕਲਿਆ ਹੈ!" ਇਹ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ (ਬ੍ਰਾਹਮਣ) ਲੱਜਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਅੰਦਰੋਂ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਇਹ ਸ਼ਕਤੀ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਕੋਲ ਨਹੀਂ।" "ਜੋ ਤਪਸਿਆ ਨੂੰ ਵਿਰੋਧੀ ਨੱਚਣਾ ਹੈ, ਜੋ ਤਪਸਿਆ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਤਕਾਰੀ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਮਨਾਹੀ ਹੈ; ਪਰ, ਹੇ ਦੇਵ, ਮੇਰੇ ਨੱਚਣ ਨਾਲ ਇਹ ਅਚੰਭਾ ਹੋ ਗਿਆ।" ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਉਸ ਸਰਵੋਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: "ਇਸ ਗਿਆਨ ਨਾਲ, ਹੇ ਸਰਵੋਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੇਰੀ ਕਿਹੜੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਾਂ?