ਸਵੇਰ ਹੋਣ ‘ਤੇ, ਜਦੋਂ ਅਸਮਾਨ ਸਾਫ਼ ਸੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਆਚਰਨ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਮੁੜ ਉੱਠਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸ਼੍ਰਾਧ ਦੇ ਕਰਮ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਸਮਰੱਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਮੌਕੇ ‘ਤੇ ਪਤੀ-ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਵੀ ਪੂਰੇ ਆਦਰ ਨਾਲ, ਵਸਤ੍ਰ ਆਦਿਕ ਦੇ ਕੇ, ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਯਥਾਵਿਧੀ ਸਨਮਾਨ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਭਗਤ ਮਨੁੱਖ ਆਪ ਭੋਜਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਵੀ, ਉਹ ਪੂਰੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਜਾਗਦਾ ਹੈ। ਹਰ ਥਾਂ, ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਸਮਰੱਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਦਾਨ ਕਰਕੇ, ਸੰਯਮ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ, ਤੀਰਥ-ਯਾਤਰਾ ਨੂੰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਕਰਮਾਂ ਦੁਆਰਾ, ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਥੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਏ। ਇੰਝ, ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਅਤੇ ਹੋਰ ਮੁਖੀ ਜੋ ਇਸ ਯਾਤਰਾ ਵਿੱਚ ਸਨ, ਅਨੇਕ ਰੀਤਾਂ ਨਾਲ ਤੀਰਥ ਕਰਕੇ, ਬਹੁਤ ਪੂਣ ਵਾਲੇ ਬਣ ਗਏ। ਗਯਾ ਦਾ ਕੁਆਂ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਮਨਚਾਹੇ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉੱਥੇ, ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਦਾਨ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਜਿਹੜੇ ਪਿਤਰ ਜਾਂ ਦਾਦੇ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਜੇ ਉੱਥੇ ਸ਼੍ਰਾਧ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਮਨੁੱਖ ਪਿਤਰ-ਰਿਣ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਕਰਮ, ਜਿਵੇਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, ਪਿੰਡ ਜਾਂ ਗੁੜ ਨਾਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉੱਥੇ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸ਼੍ਰਾਧ ਕਰਨਾ ਉਚਿਤ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਪਿਤਰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਦੋਂ ਸਮਪੰਨ ਪੁੱਤਰ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ ਕਿ ਜਿਹੜਾ ਵਿਅਕਤੀ ਸ਼੍ਰਾਧ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਧਨ-ਸਮਪੱਤੀ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਸੁਖ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਅਤੇ ਮਨਚਾਹੇ ਫਲ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸ਼੍ਰਾਧ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਅਮਾਵੱਸਿਆ ਸੋਮਵਾਰ ਨੂੰ ਆਵੇ, ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਸੋਮਵਾਰ ਨੂੰ, ਉੱਥੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਸ਼੍ਰਾਧ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉੱਥੇ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਤੀਰਥ ਹੈ। ਉੱਥੇ, ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਅਤੇ ਦਾਨ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਕਦੇ ਪਿਸ਼ਾਚ ਨਹੀਂ ਬਣਦਾ; ਇਹ ਕਰਮ ਵਿਸ਼ਵਾਸੀ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਲਗਨ ਨਾਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕਰਕੇ ਮਾਰਗਸ਼ੀਰਸ਼ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸ਼ੁਕਲ ਚੌਦਸ ਨੂੰ, ਉਸ ਇਲਾਕੇ ਦੇ ਪੂਰਬ ਵਿੱਚ ਮਾਨਸਾ ਨਾਂ ਦੀ ਥਾਂ ਹੈ; ਉੱਥੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਅਤੇ ਦਾਨ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਪਾਪ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਵਰਗੇ ਭਾਰੀ ਹਨ, ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਪਾਪ ਹੋਵੇ, ਚਾਹੇ ਮਨ ਦਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਸਰੀਰ ਦਾ, ਉਹ ਭਾਦਰਪਦ ਮਹੀਨੇ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਪੂਰਨਮਾਸ਼ੀ ਨੂੰ, ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਇੱਕ ਐਸਾ ਧਰਤੀ-ਭਾਗ ਹੈ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਪੂਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਉੱਥੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਅਤੇ ਦਾਨ ਕਰਕੇ, ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਹਮੇਸ਼ਾ ਲਈ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉੱਥੇ ਅਨੇਕ ਐਸੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਪਵਿੱਤਰ ਚਿੱਤ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਰਿਸ਼ੇ! ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੰਢਿਆਂ ਉੱਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਬੜੀ ਸੁਖਦਾਇਕ ਹੈ। ਉੱਥੇ ਹੀ ਤਮਸਾ ਨਦੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ, ਜਿਸਦੇ ਅਨੇਕ ਸਾਖ ਹਨ। ਜਿਸ ਦੀ ਝਲਕ ਪਾ ਕੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਥਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਬੂਟਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਲਤਾਵਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਮਨਮੋਹਣੀ ਹੈ। ਹਰ ਥਾਂ ਸੁਗੰਧਿਤ ਤਮਾਲਾ, ਕਰਨਿਕਾਰ ਅਤੇ ਬਕੁਲ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਕੁਝ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਕਮਲਾਂ ਦੀ ਰੇਣ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਫਲ ਲੱਭਦੇ ਪੰਛੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਹੋਰ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਚਕਰਵਾਕ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀ ਬੋਲੀਆਂ ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਹਨ, ਕਦੰਬ ਦੇ ਗੁੱਛਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਮਸਤ ਭੰਵਰਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਮਿੱਠੀ ਸੁਗੰਧ ਵਾਲੇ ਫੁੱਲਾਂ ਉੱਤੇ ਮੰਡਲਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਖੁਸ਼ ਪੰਛੀ ਉੱਥੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਚਲਾਕ ਤੋਤਿਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਦੀਆਂ ਚੀਕਾਂ ਨਾਲ ਥਾਂ ਪ੍ਰਫੁੱਲਤ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਨੀਲੇ ਨੀਚੂਲ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀ ਘਣਤਾ, ਮੋਰਾਂ ਦੀ ਰੌਣਕ, ਅਤੇ ਖੁਸ਼ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਮਿੱਠੀਆਂ ਧੁਨਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਥਾਂ ਬੜੀ ਮਨੋਹਰ ਹੈ।