ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ ਕਿ ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਕੋਈ ਪਾਣੀ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੋਵੇ—ਚਾਹੇ ਉਹ ਝਰਨਾ ਹੋਵੇ, ਕੂੰਆ, ਤਲਾਬ ਜਾਂ ਝੀਲ—ਉਥੇ ਨਿੱਤ ਨ੍ਹਾਉਣ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤ ਵੀ ਦਰਿਆਵਾਂ ਨੂੰ ਹੋਰ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਨਦੇ ਹਨ। ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕਰਕੇ ਚਾਰ ਮਹੀਨੇ (ਚਾਤੁਰਮਾਸ) ਦੇ ਦੌਰਾਨ, ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਨ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਵੱਡਾ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ—ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਜਿੱਥੇ ਰੇਵਾ ਦਰਿਆ ਅਤੇ ਪੂਰਬੀ ਸਮੁੰਦਰ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਸੂਰਜ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਚਾਰ ਮਹੀਨਿਆਂ ਵਿੱਚ—even ਜੇ ਕੋਈ ਇਕ ਦਿਨ ਲਈ ਵੀ ਨ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਦੁੱਖਾਂ ਦਾ ਭੋਗੀ ਨਹੀਂ ਬਣਦਾ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਜਦੋਂ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਸੁਆਮੀ (ਭਗਵਾਨ) ਵਿਸ਼ਵਨਾਥ ਸੁੱਤਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਪਾਪ ਹਜ਼ਾਰ ਗੁਣਾ ਵਧ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਜਨਮੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਕੇ, ਚਾਰ ਮਹੀਨਿਆਂ ਵਿਚ ਇਕ ਪਲ ਜਾਂ ਅੱਧਾ ਪਲ ਵੀ ਨ੍ਹਾਉਣ ਦੀ ਲਾਪਰਵਾਹੀ ਕਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਤਿਲ ਮਿਲੇ ਪਾਣੀ ਜਾਂ ਬਿਲਵਾ ਰੁੱਖ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਗੰਗਾ ਦਾ ਸਮਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਗੰਗਾ ਤਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਉਂਗਲੀ ਤੋਂ ਨਿਕਲੀ ਸੀ। ਚਾਰ ਮਹੀਨਿਆਂ ਵਿਚ ਨਾਰਾਯਣ (ਭਗਵਾਨ ਵਿਸ਼ਨੂ) ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਵਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਦੱਸ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਨਾਮ ਲੈ ਕੇ ਨ੍ਹਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਵੱਡਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਬਿਨਾਂ ਨ੍ਹਾਏ ਕੋਈ ਵੀ ਸ਼ੁਭ ਕਰਮ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ—even ਜੇ ਉਹ ਪੂਰਨ ਪੁੰਨ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ—ਉਹ ਫਲ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ। ਨ੍ਹਾਉਣ ਰਾਹੀਂ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸੱਚ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸੱਚ ਵਿਚ ਹੀ ਸਦਾ ਧਰਮ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਲੋਕ ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ, ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੰਨਦੇ ਹਨ ਕਿ ਨ੍ਹਾਉਣ ਵਾਲੇ ਵਿਚ ਹਰੀ (ਵਿਸ਼ਨੂ) ਆਪ ਹੀ ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਧਾਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਲਈ ਵੀ ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਰਾਤ ਨੂੰ ਜਾਂ ਸੰਝ-ਸਵੇਰ ਦੇ ਵੇਲੇ, ਸੂਰਜ ਗ੍ਰਹਿਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ। ਹਰ ਰਸਮ ਦੀ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਲਈ ਸੂਰਜ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਸਰੀਰ ਅਸਮਰਥ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਰਾਖ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾਉਣ ਨਾਲ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਨਾਰਾਯਣ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਤੀਰਥ ਖੇਤਰਾਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਵਾਂ ਜਾਂ ਦਰਿਆਵਾਂ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਨਿੱਤ ਨ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਧਾਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕਰਕਸਥ ਅਤੇ ਦੀਵਾਨਾਥ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਚਾਤੁਰਮਾਸ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਮੈਂ (ਭਗਵਾਨ) ਆਪ ਉਥੇ ਵੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਹੇ ਮਹੇਸ਼ਾਨਾ, ਜਨਾਰਦਨ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਵੀ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ। ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕਰਕਰਾਜਾ ਵਰਗਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਤੀਰਥ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਗੱਲ ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਭਾਰਗਵ ਨੇ ਵੀ ਕਹੀ ਹੈ। ਸਾਡਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਆਸਥਾਨ ਵੀ ਉਥੇ ਹੀ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਉਥੇ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ—ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਕੋਈ ਉਥੇ ਵਾਅਦਾ ਕਰਕੇ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਲੰਬਾ ਸਮਾਂ ਯਮ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਰਹਿਣਾ ਪੈਂਦਾ। ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ, ਘੀ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਛੁਟਕਾਰਾ ਦੇ ਕੇ, ਉਥੋਂ ਚਲਾ ਜਾਵੇ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕਰਕਰਾਜਾ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਪਰਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ, ਦਰਿਆਵਾਂ ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਦੇ ਫਲ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰੇ ਵਿੱਚ, ਕਰਕਰਾਜਾ ਨਾਮਕ ਤੀਰਥ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਨੂੰ ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਰਿਸ਼ਭ ਪਰਬਤ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਗੰਧਰਵ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਾਜ਼ਰ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ, ਹੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ, ਸੁੰਦਰ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੇਡਦੀਆਂ ਹਨ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਉਥੇ ਨ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।