ਇਹ ਵਾਰਤਾ ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ ਆਖੀ ਗਈ ਹੈ। ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਨਾ ਤਾਂ ਦੇਵਤੇ, ਨਾ ਅਸੁਰ, ਨਾ ਗੰਧਰਵ, ਨਾ ਯਕਸ਼, ਨਾ ਸੱਪ, ਨਾ ਕਿੰਨਰ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਮੌਤ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦਾ। ਨਾ ਹੀ ਮਨੁੱਖ ਜਾਂ ਪੰਛੀ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਪਰ, ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਵੀਰ ਹੀ ਮੇਰੀ ਮੌਤ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣੇਗਾ। ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਨਿਯਮ ਸਥਾਪਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਦੈਤ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰੇਗਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਪਰੰਪਰਾ ਨੂੰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਅਧੀਨ ਕਰ ਲਏਗਾ। ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਪਹਿਲਾਂ ਉਸਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ ਸੀ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ-ਕਲੇਸ਼ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਣਗੇ। ਇਸ ਲਈ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਮਹਾਕਾਲ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਜਾਓ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਭਗਵਾਨ ਦਾ ਸਥਾਨ ਹੈ। ਇਹ ਸਥਾਨ ਸੰਗਮੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਦੱਖਣ ਪਾਸੇ ਅਤੇ ਕਰਕਰਾਜ ਦੇ ਉੱਤਰੀ ਪਾਸੇ ਸਥਿਤ ਹੈ। ਉਥੇ ਨ੍ਰਿਸਿੰਹਾ ਨਾਮਕ ਪਰਮ ਧਾਮ ਸਥਾਪਿਤ ਹੈ, ਜੋ ਉਸ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਜਗ੍ਹਾ ਹੈ। ਤੁਰੰਤ ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ ਕਾਰਜ ਕਰੋ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਦੁਬਾਰਾ ਲੋਕਾਂ ਤੇ ਆਪਣਾ ਅਧਿਕਾਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਵੋਗੇ। ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਮਹਾਕਾਲ ਦੇ ਜੰਗਲ, ਜਿੱਥੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸ਼ਿਪਰਾ ਨਦੀ ਵਗਦੀ ਹੈ, ਉਥੇ ਪਹੁੰਚੋ, ਤਾਂ ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ, ਦਾਨ ਤੇ ਹੋਰ ਕਰਮ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਨ੍ਰਿਸਿੰਹਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਨ੍ਰਿਸਿੰਹਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਉਸ ਮਹਾਨ ਦੈਤ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਹੱਥ ਦੇ ਵੱਜ ਨਾਲ ਹੀਰਣਯਕਸ਼ਿਪੁ ਮਾਰੇ ਗਏ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੁਪਹਿਰ ਵੇਲੇ ਉਥੇ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਆ ਰਹੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਆਸ ਜੀ, ਅਵੰਤਿ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਇਹ ਪਰਮ ਪਵਿੱਤਰ ਧਾਮ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸਥਾਪਿਤ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਮਨੁੱਖ ਉਥੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਵੀ ਨ੍ਰਿਸਿੰਹਾ ਚਤੁਰਦਸ਼ੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਚੌਦਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਭੀ ਨ੍ਰਿਸਿੰਹਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਦੀ, ਏਕਾਗ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਜਾਂ ਜੋ ਭਗਵਾਨ ਅਗਸਤਯੇਸ਼ਵਰ ਦਾ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਹੀ ਹਨੁਮਾਨ ਜੀ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਸਿੱਧੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ। ਜੋ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ ਉਥੇ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਮਿਤ੍ਰ ਤੇ ਵਰੁਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਵੀ ਉਥੇ ਸਿੱਧੀ ਲਈ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ। ਇੱਕ ਪੁਰਸ਼ ਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਸਾਥੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਵਰਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਭੀ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਉੱਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਤੇ ਦਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਚੰਗਾ ਭਾਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਅਨਾਜ ਦੇ ਸੱਤ ਪ੍ਰਕਾਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਅਤੇ ਪੰਜ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਸਮਰਥ ਅਨੁਸਾਰ ਸੋਨੇ ਦੀ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਬਣਾਕੇ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਅਨੇਕ ਸੁਖ-ਸਮ੍ਰਿੱਦੀ ਅਤੇ ਮੰਗਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜੀ ਇਸ ਵਰਤ ਨੂੰ ਨਾਰੀ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਿਅ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਕੰਧ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਅਸੀਹ ਹਜ਼ਾਰ ਇੱਕ ਭਾਗ ਵਿੱਚੋਂ, ਅਵੰਤਿ ਖੰਡ ਦੇ ਪੰਜਵੇਂ ਭਾਗ, ਅਵੰਤਿ ਦੇ ਮਹਾਤਮ ਦੇ ਛਿਆਸਠਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ‘ਨ੍ਰਿਸਿੰਹਾ ਤੀਰਥ ਮਹਾਤਮ ਵਰਣਨ’ ਦਾ ਅੰਤ ਹੋਇਆ। ਹੁਣ, ਵਿਆਸ ਜੀ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਤੇ ਉੱਤਮ ਪਰਮ ਤੀਰਥ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸੁਣੋ। ਇਹ ਸਾਰਿਆਂ ਤੀਰਥਾਂ ਦਾ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਤੀਰਥ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਕੁਲ ਵਾਸਤੇ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦਕਸ਼ ਨੇ ਇਥੇ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ ਸੀ। ਉਹ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਵਰਤ ਰੱਖਦੇ ਰਹੇ। ਇਥੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਕੋਈ ਅਮਰ ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੀਰਥ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਵਧੀਆ ਸੰਤਾਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਥਾਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਵੀ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਹੀ ਕਠਿਨ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ। ਇਥੇ ਹੀ ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾਵਸਥਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ। ਇਥੇ, ਸ਼ੁਭ ਆਸਨ ਤੇ ਬੈਠੀ ਹੋਈ ਦੇਵੀ ਭਦਰਕਾਲੀ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ। ਦਰਵਾਜੇ ਉੱਤੇ ਭੈਰਵ ਜੀ ਖੜੇ ਹਨ, ਜੋ ਇਸ ਖੇਤਰ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲੇ ਹਨ। ਭੈਰਵ ਨੂੰ ਦੇਵੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਵਾਂਗ ਪਾਲਦੀ ਹੈ ਤੇ ਉਹ ਉਥੇ ਹੀ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।