ਇਹ ਕਥਾ ਮਹਾਨ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਅਤੇ ਪਾਲਣਹਾਰ ਹਨ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਜਾਤੀ ਦੇ ਸਰਤਾਜ ਹਨ। ਉਹ ਸੋਨੇ ਦੇ ਦਾਤਾ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਬਰਫ਼ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਬਰਫ਼ੀਲੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀ ਮੂਰਤ ਹਨ। ਇਹ ਪ੍ਰਭੂ ਜੋਤ ਅਤੇ ਅੰਧਕਾਰ ਦੇ ਮੱਧ ਵਿੱਚ ਵਸਦੇ ਹਨ, ਸਾਰੀਆਂ ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਦੇਖਣਹਾਰ ਅਤੇ ਸਵੈਅੰਸਵਾਰ ਹਨ। ਉਹ ਅਕਾਰ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਅਕਾਰ ਵਾਲੇ, ਉਤਸ਼ਾਹੀ, ਨਾਚ-ਗੀਤ ਦੇ ਮਾਹਰ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਦੰਦ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਲੰਕਾ ਦੇ ਨਾਸਕ, ਹਲਚਲ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਵਰਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ, ਬ੍ਰਹਮ ਦਿੰਦੇ, ਬ੍ਰਹਮ ਦੇ ਸਾਰੇ ਭੇਦ ਜਾਣਦੇ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ ਹਨ। ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਲਗਨਾਵਾਂ ਲਿਆਉਂਦੇ, ਉਤਸ਼ਾਹੀ, ਸਭ ਕੁਝ ਤਿਆਗਣ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਬਾਹਰ ਵਲ ਚੱਲਣ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਉਹ ਅਤਿ ਆਨੰਦ, ਪ੍ਰਾਚੀਨ, ਰਾਜਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਚਮਕ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਮਥਣ ਵਾਲੇ, ਮਥਣਹਾਰ, ਸਾਰੇ ਰਤਨ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਹਰੀ ਹਨ। ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਦੇ ਬਣਾਉਣਹਾਰ ਅਤੇ ਨਾਸਕ, ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਦੇ ਨਾਸਕ ਅਤੇ ਅਗਵਾਈ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਪੁਤਨਾ ਦੇ ਵੈਰੀ, ਪੈਰਾਂ ਦੀਆਂ ਛਾਪਾਂ ਛੱਡਣ ਵਾਲੇ, ਅਤੇ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਰਥ ਤੋੜਣ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਉਹ ਦਿਵ੍ਯ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨਦੇ, ਪਵਿੱਤਰ, ਅਤੇ ਜੰਗਲ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹਨ। ਉਹ ਮੱਥੇ 'ਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵਾਲੇ, ਗਦਾ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਗਾਲਵਾ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਪਹੁੰਚਣ ਵਿੱਚ ਔਖੇ ਹਨ। ਉਹ ਵਜਰ ਹਥਿਆਰ ਦੇ ਧਾਰਕ, ਵਜਰ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦੇ ਸੰਹਾਰਕ ਅਤੇ ਵਾਸਵ ਦੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਹਨ। ਗਿਆਨਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਜੋਂ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਕਸ਼ਤਰੀ ਜਿੱਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਤੂਲਸੀ ਦੇ ਬਾਗ ਵਿੱਚ, ਝੀਲ ਦੇ ਟਾਪੂ 'ਤੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਿਵਾਸ 'ਤੇ ਵਸਦੇ ਹਨ। ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਸਾਰੀਆਂ ਵਿਦਿਆਵਾਂ, ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਸਾਰੀ ਤਪस्या। ਕਸ਼ਯਪ ਨੂੰ ਯਜਮਾਨ ਅਤੇ ਭ੍ਰਿਗੁ ਨੂੰ ਹੋਤ੍ਰ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ। ਨਿਰਮਲ ਜੀ, ਮੈਂ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵਰੁਣ ਦੇ ਯਜਨ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ ਹੈ। ਜਦ ਵਾਮਨ ਨੇ ਅਜਿਹੇ ਬਚਨ ਆਖੇ, ਤਦ ਬਲੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤੀ। ਇਹ ਸਭ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਦਾ, ਪੁੰਨ ਦਿੰਦਾ ਅਤੇ ਹਰ ਮਨਚਾਹੀ ਵਰਦਾਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ 'ਤੇ ਨ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀਰਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਨਾਗ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹੈ, ਅਤੇ ਹਰ ਮਨਚਾਹੀ ਵਰਦਾਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਕੇਵਲ ਦੇਖਣ ਨਾਲ ਹੀ, ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਦੁਖਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਰਿਸ਼ੀ, ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਦੀ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਵਰਣਨਾ ਕਰੋ। ਫਿਰ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਚੱਕਰ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈਆਂ ਯੋਗਿਨੀਆਂ ਦੀ ਟੋਲੀਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕਾਰਜ ਕੀਤੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ, ਕਾਲੀ ਨਾਮਕ ਇੱਕ ਯੋਗਿਨੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ, ਹੇ ਉੱਤਮ, ਇਹ ਸਭ ਦੁਸ਼ਟਤਾ ਅਤੇ ਦੁਖ ਦੂਰ ਕੀਤੇ। ਫਿਰ, ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਨੇ ਕਾਲ ਦੇ ਕਾਰਜਾਂ ਨੂੰ ਵਿਰੋਧਿਆ। ਕੋਟਰੀ ਨਾਮ ਦੀ ਕਾਲੀ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਮਾਤਾਵਾਂ ਵਜੋਂ ਯਾਦ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ। ਉਹ ਧਰਮਾਤਮਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ; ਉਹ ਹਰ ਮਨਚਾਹੀ ਵਰਦਾਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੂਰਬ ਵੱਲ, ਸੁੱਕੀ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਪਰੇ ਵਸਦੇ ਹਨ। ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਚੌਦਵੀ, ਅਠਵੀਂ ਅਤੇ ਨੌਵੀਂ ਤਰੀਕ ਨੂੰ, ਵਿਆਹ, ਜਨਮ ਅਤੇ ਹੋਰ ਪੂਜਨਯੋਗ ਸਮੇਂ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਵਰਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਮੂਰਤ ਦੀ ਪੂਜਾ ਪਾਨ, ਇਤਰ ਅਤੇ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਕਿਰਪਾ ਹੈ; ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਮੰਗਲ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰਦਾ, ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦਾ, ਚਿਰਕਾਲ ਤੋਂ ਸਤਕਾਰੀ ਲੋਕਾਂ ਦੁਆਰਾ ਅਮਲ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ, ਅਤੇ ਮੁੰਡੇ ਸਿਰ ਵਾਲਿਆਂ, ਕੁਸ਼ ਗ੍ਰੰਥੀ ਵਾਲਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪਾਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਖੇਡਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਨਵ-ਵਿਆਹੀਆਂ ਅਤੇ ਨੌਜਵਾਨ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਦੀ ਸ਼ੌਰਤ ਦਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕੌਲ ਫੁੱਲ ਵਾਂਗ ਨਿਰਮਲ ਹਨ, ਸੁੰਦਰ ਅਰਧ ਚੰਦ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਸਾਰੇ ਉੱਤਮ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਅਤੇ ਪ੍ਰੇਮੀਆਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਾਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦਾ, ਖੇਤ ਦਾ ਇਕੱਲਾ ਰਖਵਾਲਾ, ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਮੂਰਤ, ਅਤੇ ਉੱਚੀ, ਗੂੰਜਦਾਰ ਹਾਸੀ ਵਾਲਾ ਹੈ।