ਇੱਕ ਵਾਰ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਦੇਵਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਾਂਗ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਭਟਕਦੇ ਫਿਰਦੇ ਸਨ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਸ ਬਲਵਾਨ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਨਿਕਾਲ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਫਿਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਸਭ ਨੂੰ ਸੰਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, "ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਪਦਮਾਵਤੀ ਨਗਰੀ, ਜੋ ਸਾਰੀਆਂ ਨਗਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਹੈ, ਉਥੇ ਜਾਓ। ਉਥੇ ਉੱਤਰਾ-ਮਾਨਸਾ ਨਾਮਕ ਪਰਮ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ ਹੈ।" ਉਸ ਥਾਂ ਨੌ ਖਜਾਨੇ ਵੀ ਸਦਾ ਵਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉੱਥੇ, ਨ੍ਹਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸਿੱਧੇਸ਼ਵਰੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਉੱਚੀ ਸਿੱਧੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਆਸ਼ਵਿਨ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸੁਕਲ ਪੱਖ ਦੀ ਦਸਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ, ਤੁਹਾਡੀ ਸਾਰੀ ਸੰਸਾਰਾਂ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਗਣੇਸ਼ ਜੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ, ਕਾਲਾਵਨ ਮਹਾਤੀਰਥ ਵੱਲ ਜਾਵੋ। ਉੱਥੇ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਜੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰੋ। ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਦੇ ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਬਚਨ ਸੁਣੇ, ਉਹ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ, ਨ੍ਹਾਉਣ ਅਤੇ ਦਾਨ ਆਦਿਕ ਕਰਮ ਕੀਤੇ। ਫਿਰ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਬੜੀ ਆਦਰ-ਸਹਿਤ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗੇ ਕਿ ਸਹੀ ਰੀਤਿ-ਰਿਵਾਜ ਕੀ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਅਸੀਂ ਇਹ ਸਾਰਾ ਗਿਆਨ ਤੁਹਾਡੀ ਵਾਣੀ ਤੋਂ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ।" ਫਿਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਹ ਦੇਵਤਾ, ਜੋ ਚਿੱਟੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨਦੇ ਹਨ, ਚੰਦਨ ਵਰਗਾ ਰੰਗ ਹੈ, ਚਾਰ ਭੁਜਾਵਾਂ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤ ਮੂਰਤੀ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਸਾਰੇ ਵਿਕਟਾਂ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਣ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਜਨਾਰਦਨ, ਜੋ ਨੀਲੇ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਵਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਉਹ ਸਭ ਅੜਚਣਾਂ ਦੇ ਨਾਸਕ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਜੀਵ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾ ਸਕਦੇ। ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਸਿੱਧੀਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ, ਦੀਰਘਾਯੂ ਅਤੇ ਸੰਯਮੀ ਹਨ। ਫਿਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਖਿੜਦੇ ਚਿਹਰਿਆਂ ਨਾਲ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਆਦਰ-ਸਹਿਤ ਪਰਣਾਮ ਕੀਤਾ। ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੇਵਤੇ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਬੈਠੇ, ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਦੀ ਚੰਗੀ ਹਾਲਚਾਲ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗੇ। ਫਿਰ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ, "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਕਿਹੜੇ ਉਪਾਅ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਪ੍ਰਜਾ-ਜਨ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਰਹਿ ਸਕਦੇ ਹਨ?" ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਇਹ ਜੁਗਤੀ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਪੁੰਨ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਹਰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਇਹ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮੀ ਵਿਦਿਆ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਕਿਸੇ ਆਮ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੱਸੀ ਜਾਂਦੀ।" "ਇਹ ਕਦੇ ਵੀ ਵਿਆਪਕ, ਰੁੱਖੇ ਜਾਂ ਵਾਸਨਾ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੱਸੀ ਜਾਂਦੀ। ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਗੁਪਤ ਉਪਦੇਸ਼ ਹੈ, ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸਕ। ਅਤੇ ਇਹ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰ ਨਾਮ ਹਨ, ਜੋ ਭਗਤੀ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹਨ।" ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਚਾਰਨ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ, "ਓਮ। ਇਸ ਹਜ਼ਾਰ ਨਾਮਾਂ ਵਾਲੇ ਸ਼੍ਰੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਸਤੋਤ੍ਰ ਦਾ ਦ੍ਰਸ਼ਟਾ ਮਾਰਕੰਡੇਯ ਹੈ, ਦੇਵਤਾ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਛੰਦ ਅਨੁਸ਼ਟੁਭ, ਤੇ ਇਹ ਪਾਠ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਲਈ ਹੈ। ਉਹ ਘਣਘੋਰ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਨੀਲੇ, ਉੱਚੇ ਚਰਿਤਰ ਵਾਲੇ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਪਹਾੜ ਧਾਰੇ ਹੋਏ, ਬਾਂਸਰੀ ਦੀ ਧੁਨ ਵਿਚ ਰਮਣ ਕਰਦੇ ਹਨ। "ਓਮ। ਵਿਸ਼ਵ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਹ੍ਰਸ਼ੀਕੇਸ਼, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਆਤਮਾ, ਸਾਰਿਆਂ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ। ਉਹ ਦੇਵਤਾ ਜਿਸ ਦੀ ਨਾ ਕੋਈ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੈ, ਨਾ ਅੰਤ; ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ। ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਬੀਜ, ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ, ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਸੁਆਮੀ, ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਮਾਲਕ। ਜਨਾਰਦਨ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਵਿਸ਼ਵ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ ਹਨ।" "ਉਹ ਜੋ ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ ਤੇ ਇੱਕ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਭ ਰੂਪਾਂ ਦੇ ਧਾਰੀ ਹਨ—ਹਰਾ। ਮਹਾਂ ਸਮੁੰਦਰ, ਮਹਾਂ ਬੱਦਲ, ਜਲ ਦੇ ਬੁੱਲਿਆਂ ਦੇ ਮੂਲ। ਅਨੰਤ, ਵਾਸੁਕੀ, ਸ਼ੇਸ਼, ਵਰਾਹ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਧਾਰਕ। ਹਯਗਰੀਵ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਨੇਤਰਾਂ ਵਾਲਾ, ਘੋੜੇ ਦੇ ਕੰਨ ਤੇ ਰੂਪ ਵਾਲਾ।" "ਜੋ ਨੀਂਦ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਵੀ ਹਨ ਤੇ ਨੀਂਦ ਵਿਚ ਵੀ, ਨੰਦੀ, ਸੁਨੰਦਾ, ਨੰਦਨ ਦੇ ਪ੍ਰੀਤਮ। ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੇ ਪ੍ਰੇਮੀ, ਦੱਖ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਉਤਪਾਦਕ। ਵਾਮਨ, ਵਾਮਮਾਰਗੀ, ਵਾਮਕਰਮੀ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਰੂਪ ਵਾਲੇ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰ ਨਾਮਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਧਿਆਨ ਦੀ ਮਹੱਤਾ ਬੜੀ ਗੰਭੀਰਤਾ ਨਾਲ ਸਭ ਨੂੰ ਦੱਸੀ, ਤਾਂ ਜੋ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋਣ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਸੁਖ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ।