ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਯੋਗੀ ਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਸੱਚਾਈ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਪੱਕੇ ਪਾਬੰਦ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੋਤੇ ਦਾ ਨਾਮ ਬਲੀ ਸੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਉੱਚੇ ਆਚਰਨ ਵਾਲਾ, ਸੁਚੱਜਾ ਅਤੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਰਾਜਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਬਲੀ ਨਾ ਤਾਂ ਕਦੇ ਨੌਜਵਾਨੀ ਦੀ ਅਸਥਿਰਤਾ ਵਿੱਚ ਫਸਿਆ, ਨਾ ਹੀ ਉਹ ਮੰਦੇ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਨਾ ਮੂਰਖ, ਨਾ ਬਿਮਾਰ ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਈਰਖਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ। ਉਹ ਧਰਤੀ ਦਾ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਜੋ ਯੱਜਿਆਂ ਅਤੇ ਦਾਨ-ਪੁੰਨ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਸੀ, ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਬਲੀ ਆਪਣੀ ਵਿਸ਼ਾਲ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਸੋਹਣੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਉੱਤੇ ਬੈਠਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਵਾਜਿੰਦਿਆਂ ਦੀ ਧੁਨ ਵੱਜ ਰਹੀ ਸੀ ਅਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਟੋਲੇ ਨੱਚ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਥੇ ਗਾਇਕ, ਮਹਾਨ ਗੁਣ ਗਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਅਤੇ ਵਿਦਵਾਨ ਸਿੱਧ, ਚਾਰਣ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਉਸ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਸੁੰਦਾ, ਉਪਸੁੰਦਾ, ਤੁਹੁੰਡਾ, ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਮਹੀਸ਼ਾਸੁਰ, ਕਾਲਨੇਮੀ, ਦੌਰਹ੍ਰਿਦ, ਮੁਸ਼ਕ, ਯਮ, ਸ਼ੰਖ, ਜਲੰਧਰ, ਤੇ ਵਟਾਪੀ ਵਰਗੇ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਅਤੇ ਪਰਾਚੀਨ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਸੰਤਾਨਾਂ ਵੀ ਹਾਜ਼ਰ ਸਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਸਿੱਧ, ਨਾਗ, ਯਕਸ਼, ਕਿਨਰ ਅਤੇ ਕਿੰਪੁਰੁਸ਼ ਵੀ ਆਏ ਹੋਏ ਸਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਨੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਉਪਸਥਿਤੀ ਦਰਸਾਈ। ਉਹ ਸਭਾ, ਚਮਕਦਾਰ ਤਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਸਰੀਰਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸ਼ਰਦ ਰੁੱਤ ਦੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਦਿਸ ਰਹੀ ਸੀ। ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਬਲੀ ਮਰੁਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਦਾਨਵ ਉਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ, ਸਭ ਨੇ ਮਹਾਨ ਕਿਨਰਾਂ ਨੂੰ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਨੂੰ ਆਦਰ ਅਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮਹਾਨ ਨਾਰਦ ਜੀ ਉੱਥੇ ਬੈਠੇ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਚਿਤ ਬਚਨ ਕਹਿਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੇ। ਉਹ ਦਿਵ੍ਯ ਸਭਾ ਬੜੀ ਆਨੰਦਮਈ ਅਤੇ ਦੇਵਤਾਈ ਚਿੰਤਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ। ਉਥੇ ਬੈਠੇ, ਸਭ ਨੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਨੇਕੀਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਸੁਣਾਈਆਂ। ਇਸ ਸਭ ਵਿਚ, ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਕਿਸੇ ਸਮੇਂ ਦੈਤਿਆ ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੁ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ ਧਰਤੀ ਦਾ ਆਨੰਦ ਮਾਣਿਆ। ਉਹ ਬੜਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਸਰਵਵਿਆਪੀ ਅਤੇ ਇੱਛਾਵਾਨ ਸੀ, ਪਰ ਆਖ਼ਰਕਾਰ ਨਰਸਿੰਹ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਉਸ ਦਾ ਅੰਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਜਦ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਅਤਿਆਚਾਰ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੀ ਹੋਈ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਗੁਆ ਦਿੱਤੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਸਰਵੋਤਮ ਦਾਨਵ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਤੋਂ ਧਰਤੀ ਦਾ ਉੱਤਰਾਧਿਕਾਰੀ ਬਣਿਆ। ਫਿਰ ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਕੋਲ ਕਿੰਨੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ? ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣੋ ਅਤੇ ਤੂੰ ਤਿੰਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਬਲੀ ਨੂੰ ਤਿੰਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸਾ ਆਇਆ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨਾਲ ਭਿਆਨਕ ਯੁੱਧ ਕੀਤਾ। ਆਖ਼ਰਕਾਰ, ਵਿਰੋਚਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਬਲੀ ਨੇ ਤਿੰਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਕਰ ਲਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ ਦੇਵਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆਮ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਾਂਗ ਘੁੰਮਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਬਲੀ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸੁਰਗ ਤੋਂ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਸਭ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, "ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਸੋਹਣੇ ਪਦਮਾਵਤੀ ਨਗਰ ਨੂੰ ਜਾਓ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨਗਰੀ ਹੈ। ਉੱਥੇ ਉੱਤਰਮਾਨਸਾ ਨਾਮਕ ਉੱਚਤਮ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ ਹੈ। ਉੱਥੇ, ਹੇ ਮਹਾਨ, ਨੌਂ ਖਜ਼ਾਨੇ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਹਨ। ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸਿੱਧੇਸ਼ਵਰੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਉੱਤਮ ਸਫਲਤਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਆਸ਼ਵਿਨ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਦੀ ਦਸਵੀਂ ਤਾਰੀਖ਼ ਨੂੰ ਤੂੰ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਜ਼ਰੂਰ ਜਿੱਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਂਗਾ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਹਰ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸਦਾ ਗਣੇਸ਼ ਜੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਕੇ, ਵੱਡੇ ਕਾਲਵਨ ਨੂੰ ਜਾਵੋ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਸਭਾ, ਸਤਿਕਾਰ, ਯੁੱਧ, ਤੇ ਧਾਰਮਿਕ ਉਪਦੇਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋਈ।