ਇੱਕ ਵਾਰ, ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸਬਜ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਪੱਕੇ ਹੋਏ ਆੰਬ ਵੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪਲੇਟਾਂ ਵਿੱਚ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੇ ਗਏ। ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ਬੂਦਾਰ ਕਰੀਆਂ ਪਿਆਰ ਭਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਜੋ ਕੁਝ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਲੱਗੇ ਜਾਂ ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਮੰਗ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਭੋਜਨ ਮਗਰੋਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਪਾਨ ਅਤੇ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਵਿਦਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਉੱਚੇ ਕੋਟੀ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਿਆਰੇ, ਪਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਅੱਗ ਨੂੰ ਚੂਰਨ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਕਾਮਦੇਵ ਨੂੰ ਖਦੀਰ ਲੱਕੜ ਨਾਲ। ਜਦੋਂ ਵਿਆਹੇ ਜੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਮਿੱਠਾਈ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਅਨੁਗ੍ਰਹ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਪਿਆਰੀਏ, ਜੋ ਇਸ ਵਰਤ ਨੂੰ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਚਾਹੇ ਮਰਦ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਔਰਤ, ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਮਲਿਮਲੂਚੇ ਲਈ ਇਹ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੇ ਉਹ ਮਲਿਮਲੂਚੇ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਕਰ ਕੇ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਤਾਂ ਮੈਂ, ਨਾਰਾਇਣ, ਇੱਥੇ ਉੱਚੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ। ਜੋ ਮੂਰਖ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਮਹਾਕਾਲਾ ਦੇ ਮਹਾਨ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਵਿਅਰਥ ਹੈ। ਹੇ ਵਿਆਸਾ, ਅਧਿਕ ਮਾਸ ਵਿੱਚ, ਪਵਿੱਤਰ ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਤੀਰਥ ਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਥੇ ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਸੌ ਇੱਛਤ ਵਸਤਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਉਹ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਜਾਗਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦਾ ਆਦਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੀ ਪੂਜਾ ਅਤੇ ਜਲ ਯਾਤਰਾ ਵੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਪੁੱਤਰ, ਪਤਨੀ, ਧਨ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ, ਚੰਗੀ ਸਿਹਤ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਤੀਰਥ ਦੇ ਪੂਰਬ ਪਾਸੇ Jaṭeśvara ਮਹਾਂਦੇਵ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਘੋਰ ਤਪ ਕਰਕੇ, ਉੱਚਾ ਧਰਮਕ ਲਾਭ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਉਥੇ, ਇੱਕ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਤਿਲਾਂ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਸਥਾਨ ਦੇ ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ, ਭ੍ਰਿਗੁ ਵੰਸ਼ੀ ਰਾਮ ਜੀ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। Kauśikī ਨਦੀ, ਜੋ ਨਦੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। Rāmeśvara ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਕੰਦਾ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਪੰਜਵੇਂ ਅਵੰਤਿਆ ਖੰਡ ਦੇ ਇਕਹੱਤਰਵੇਂ ਅਧਿਆਇ 'ਅਧਿਕ ਮਾਸ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ, ਦਾਨ ਆਦਿਕ ਦੀ ਮਹਿਮਾ' ਵਿਚ ਇਹ ਕਥਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਗੋਮਤੀ ਸਰੋਵਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੱਸ ਚੁੱਕਾ ਹੈ। ਹੁਣ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਗਿਆਨੀ, ਉਹ ਉੱਚੀ ਕਥਾ ਸੁਣ, ਜੋ ਪਾਪ ਨਾਸ਼ਕ ਹੈ। ਨੈਮਿਸ਼ਾਰਣਯ ਵਿੱਚ, ਸ਼ੌਨਕ ਆਦਿ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਇਕੱਠੇ ਬੈਠੇ ਸਨ। ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਵੇਲੇ, ਕਾਸ਼ੀ ਦੀ ਮਹਾਨ ਮਹਿਮਾ ਵਰਣਨ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਵਾਰਾਣਸੀ ਸ਼ਹਿਰ, ਜਿੱਥੇ ਪਾਪ ਨਾਸ਼ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਧੰਨ ਹੈ। ਅਸੀ ਅਤੇ ਵਰੁਣਾ ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਪੰਜ-ਕ੍ਰੋਸ਼ੇ ਦਾ ਖੇਤਰ ਵੱਡਾ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਸੁਯੰਭੂ ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਬੋਲਿਆ—ਕੋਈ ਵੀ ਨਦੀ ਗੋਮਤੀ ਵਰਗੀ ਨਹੀਂ ਅਤੇ ਕੋਈ ਦੇਵੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਰਗੀ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਪੱਕਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਸ਼ੌਨਕ ਆਦਿ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਗੋਮਤੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਵ੍ਰਤ ਪੂਰਨ ਕਰਨ ਲਈ ਹੋਮ ਆਦਿ ਕਰਮ ਕੀਤੇ। ਇਹ ਵ੍ਰਤ ਉਹ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਨਿਭਾਉਂਦੇ ਰਹੇ। ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਲਈ, ਰਾਮ ਅਤੇ ਜਨਾਰਦਨ, ਜੋ ਗਿਆਨ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਰੱਖਦੇ ਸਨ, ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਕੋਲ ਗਏ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਘਰ ਵੱਸਣ ਲੱਗੇ। ਸਵੇਰੇ ਉਥੇ, ਗੁਰੂ ਜੀ ਦਿਸਦੇ ਨਹੀਂ ਸਨ। ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਤਾਂ ਗੁਰੂ ਪਤਨੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ—ਤੁਹਾਡੇ ਗੁਰੂ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਲਈ ਉਥੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।