ਹੁਣ ਮੈਂ ਇੱਕ ਹੋਰ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਾਂਗਾ, ਜੋ ਸਦਾ ਸ਼ੁਭਤਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਉੱਤਰ-ਪੂਰਬ ਵੱਲ, ਦੁਰਭਰਾ ਖੇਤਰ ਤੋਂ, ਮਹਾਂਵਿਦਿਆ ਨਾਮਕ ਮਹਾਨ ਸਥਾਨ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਕੋਈ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪਏ ਝੀਲ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਥਾਨ ਸਿੱਧਪੀਠ ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਨਿਸਚਲ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਿਹੜਾ ਕੋਈ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਸ਼ਿਵ, ਸ਼ਕਤੀ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਦਾ ਅਟੱਲ ਮਨ ਨਾਲ, ਸਮਰਪਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਜਾਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਇੱਥੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਜਾਪ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਧਨਾਵਾਂ ਵਿਅਰਥ ਨਾ ਕਰਕੇ, ਪੂਰੀ ਲਗਨ ਨਾਲ ਕਰਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ। ਇੱਥੇ ਵਿਭਿੰਨ ਭੋਜਨ ਅਤੇ ਕਈ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਭਰਪੂਰ ਅਰਪਣ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਇੱਥੇ, ਵਿਦਵਾਨਾਂ, ਮੋਹ, ਉਚਾਟਨ, ਮੋਹਿਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਕਰਮ ਵੀ ਕੀਤੇ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਸਿੱਧਪੀਠ ਵਿੱਚ, ਉੱਤਮ ਮੁਕਤੀ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਿੱਧੀਆਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ। ਹੇ ਸਜਣ, ਆਸ਼ਵਿਨ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਦੀ ਨੌ ਰਾਤਾਂ ਦੌਰਾਨ, ਜਦੋਂ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਡਰ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਉੱਥੇ, ਜਿੱਥੇ ਸ਼ੂਰਾ ਭਰਤ ਰਾਮ ਜੀ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਵਿੱਚ ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ ਚਲਿਆ, ਉੱਥੇ ਆਕਾਸ਼ੀ ਗਾਂ ਧਾਰਾ ਨਾਲ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ। ਉਸ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗੇ ਦੂਧ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਵਾਨਰ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਪੁੱਛਣ ਲੱਗੇ, "ਇਹ ਕੀ ਹੈ?" ਫਿਰ ਰਘੁਵੰਸ਼ੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੇ ਉੱਥੇ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਜੀ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ। ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਸਮਾਂ ਧਿਆਨ ਲਾਇਆ, ਫਿਰ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਕੇ ਰਾਮ ਜੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਸੁਣੋ ਹੇ ਰਾਮ, ਇਹ ਸ਼ੁਭ, ਕਾਮਨਾ ਪੂਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਹੈ। ਇਸ ਦੂਧ ਵਿਚੋਂ, ਰੁਦ੍ਰ ਜੀ ਖੁਦ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ ਹਨ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੇਖਣ ਆਏ ਹਨ। ਜਲਦੀ ਇਸ ਨੂੰ, ਝੀਲ ਦੇ ਪਾਸ, ਪੂਜੋ; ਦੂਧ-ਕੁੰਡ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਦੂਗਦੇਸ਼ਵਰ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" ਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਉਸ ਲਿੰਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਦੂਗਦੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਝੀਲ, ਜਿੱਥੇ ਸੀਤਾ ਜੀ ਨੇ ਸਤਕਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਦੂਧ ਦਾ ਮਿਲਾਪ ਸਥਾਨ ਹੈ। ਮਨੁੱਖ, ਜਿਹੜੇ ਸੀਤਾ ਦੇ ਕੁੰਡ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਦੂਗਦੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਇੱਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ, ਜਾਪ, ਹੋਮ, ਅਤੇ ਦਾਨ ਅਖੰਡ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਦੂਗਦੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਯਥਾ-ਵਿਧੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਜੋ ਕੋਈ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਦਯਾ ਅਤੇ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋ ਕੇ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਓਥੇ ਪੂਰਬ ਵੱਲ, ਸੁਗਰੀਵ ਦੁਆਰਾ ਸਥਾਪਿਤ ਮਹਾਨ ਮੰਦਰ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਅਤੇ ਦਾਨ ਦੇ ਬਾਅਦ, ਰਾਮ ਜੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਸਾਵਧਾਨੀ ਨਾਲ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਵਿਰੁਧ ਦਿਸਾ ਵਿੱਚ, ਹਨੁਮਤ-ਕੁੰਡ ਨਾਮਕ ਸਥਾਨ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋਨਾਂ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ, ਦਾਨ ਅਤੇ ਰਾਮ ਜੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਅਯੋਧਿਆ ਧਰਮ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਖਜਾਨਾ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੇ ਲੋਕ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਜੀ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਹੇ ਤਪ ਦਾ ਖਜਾਨਾ, ਇਹ ਵਿਰਲ ਕਥਾ ਸਾਨੂੰ ਸੁਣਾਓ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਅਯੋਧਿਆ ਦੀ ਉੱਤਮ ਮਹਿਮਾ ਦੱਸੋ, ਜੋ ਵਰਣਨ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਕਿਵੇਂ ਯਥਾ-ਕ੍ਰਮ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਤੀਰਥ-ਯਾਤਰਾ ਕਰੀਏ? ਜਿਸ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।" ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਗੁਪਤ ਖੇਤਰ, ਅਯੋਧਿਆ, ਉੱਤਮ ਹੈ। ਇੱਥੇ, ਸਿੱਧ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਵੈਸ਼ਣਵ ਵ੍ਰਤ ਲੈ ਕੇ, ਸਦਾ ਵਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਉੱਤਮ ਯੋਗ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੀ ਸਵਾਸ ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਸੰਯਮ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦੇ ਹਨ। ਲੋਟਸ ਅਤੇ ਕੁੰਭ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀਆਂ ਝੀਲਾਂ ਨਾਲ ਇਹ ਸਥਾਨ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਵਿਅਕਤੀ, ਹਰੀ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਸਦਾ ਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਸਦਾ ਆਨੰਦਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।