ਹੇ ਵਿਆਸ ਜੀ, ਸੁਣੋ, ਸ਼੍ਰਾਧ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਲੋਕ (ਜਗਤ) ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਸ਼੍ਰਾਧ ਵਿੱਚ ਹੀ ਯੋਗ ਦਾ ਵਾਸ ਹੈ, ਹੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਜਲਾਣ ਵਾਲੇ। ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਹੋਵੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਉੱਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਤੇ ਈਰਖਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਜਦੋਂ ਸ਼੍ਰਾਧ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਤੇ—ਉਸ ਨੂੰ ਬੜੀ ਮਹਿਮਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕਰਕੇ ਵ੍ਰਿਧਿ-ਸ਼੍ਰਾਧ ਜਾਂ ਮਹਾਲਯਾ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਇਸ ਸ਼੍ਰਾਧ ਦੀ ਪੂਜਾ ਸੌ ਗੁਣਾ ਵਧ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਪ੍ਰਯਾਗ ਵਿਚ ਇਹ ਤਸੱਲੀ ਦੱਸ ਗੁਣਾ ਵਧ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਐਸਾ ਹੀ ਕੁਰੁਕਸ਼ੇਤਰ ਵਿੱਚ ਵੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਹੇ ਵਿਆਸ, ਮਹਾਕਾਲਵਨ ਦੇ ਸ਼ੁਭ ਥਾਂ ਤੇ ਇਹ ਫਲ ਹੋਰ ਦੱਸ ਗੁਣਾ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿਤਰ ਜਨਮ ਦਰ ਜਨਮ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾ ਪਏ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਸਿਰਫ ਇਕ ਵਾਰੀ ਯਾਦ ਕਰਨਾ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਭੋਜਨ ਅਟੱਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਮਿਸਕੈਰਿਜ਼ ਵਿਚ ਜਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਨਾਮ ਤੇ ਵੰਸ਼ ਮਿਟ ਗਿਆ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਵੀ ਇੱਥੇ ਸ਼੍ਰਾਧ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਰੋਗਾਂ ਨਾਲ ਵਿਗੜੇ ਹੋਏ, ਗਰੀਬੀ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਅਯੋਗ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਜੋਂ ਮਰੇ, ਜਿਹੜੇ ਜੀਉਂਦੇ-ਜੀਉਂਦੇ ਅੱਗ ਵਿਚ ਸੜੇ ਜਾਂ ਅੱਗ ਵਿਚ ਨਾ ਸੜੇ, ਜਿਹੜੇ ਬਿਜਲੀ ਜਾਂ ਗੱਡਿਆਂ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਜਿਹੜੇ ਰੌਰਵ, ਅੰਧਤਮਿਸ੍ਰ, ਕਾਲਾਸੂਤਰ, ਅਸੀਪਤ੍ਰਵਨ, ਜਾਂ ਕੁੰਭੀਪਾਕ ਵਰਗੇ ਡਰਾਉਣੇ ਨਰਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪਏ ਹਨ—ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਇੱਥੇ ਸ਼੍ਰਾਧ ਕਰਨਾ ਆਵਸ਼ਯਕ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਕੇ ਜਾਂ ਔਰਤਾਂ ਜਿਹੜੀਆਂ ਜਨਮ ਦੇ ਸਮੇਂ ਮਰੀਆਂ, ਜਿਹੜੇ ਘੋੜਿਆਂ, ਸੂਰਾਂ, ਕੀੜਿਆਂ, ਦੰਦਦਾਰ ਜਾਨਵਰਾਂ, ਸਿੰਗ ਵਾਲਿਆਂ ਜਾਂ ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਜਿਹੜੇ ਹਥਿਆਰਾਂ, ਸ਼ੇਰਾਂ, ਸੱਪਾਂ, ਹਾਥੀਆਂ ਜਾਂ ਧਰਤੀ ਦੇ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਜਾਂ ਜਿਹੜੇ ਅਠ ਕਿਸਮ ਦੇ ਕੱਟਿਆਂ ਨਾਲ ਜਾਂ ਅਸ਼ੁੱਧਤਾ ਤੇ ਬੁਰੇ ਚਲਣ ਨਾਲ ਮਰੇ—ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਵੀ ਇੱਥੇ ਸ਼੍ਰਾਧ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਡਾਇਨਾਂ ਜਾਂ ਹੋਰ ਅਜਿਹੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦੇ ਵੱਸ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਮਰੇ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਵੀ ਇੱਥੇ ਸ਼੍ਰਾਧ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਕਰਮ-ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਜਨਮਾਂ ਤੱਕ ਭਟਕਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮਾਂ ਵਿੱਚ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਨਹੀਂ ਸੀ ਜਾਂ ਜਿਹੜੇ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮਾਂ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਵੀ ਇੱਥੇ ਸ਼੍ਰਾਧ ਕਰਨਾ ਆਵਸ਼ਯਕ ਹੈ। ਪਿਤ੍ਰੀ ਅਤੇ ਮਾਤ੍ਰੀ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਿਹੜੇ ਮਰੇ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਵੀ ਇੱਥੇ ਸ਼੍ਰਾਧ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਿਹੜਿਆਂ ਨੂੰ ਪਿੰਡ ਦਾ ਦਾਨ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਪੁੱਤਰ, ਪਤਨੀ ਆਦਿ ਨਹੀਂ, ਜਿਹੜੇ ਲੰਗੜੇ, ਕੁਬੜੇ, ਵਿਗੜੇ ਹੋਏ ਜਾਂ ਮਿਰਦਾਰ ਹੋਏ, ਜਾਂ ਹੋਰ ਭਿਆਨਕ ਮੌਤਾਂ ਨਾਲ ਮਰੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਲੋਕ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਹੇਠਾਂ ਤੱਕ—ਜਿਹੜੇ ਤਰਸਦੇ, ਭੁੱਖੇ ਜਾਂ ਵੰਚਿਤ ਮਰੇ—ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਇੱਥੇ ਸ਼੍ਰਾਧ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਵਿਆਸ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਤੇ ਸ਼੍ਰਾਧ ਕਰੇ; ਗਯਾ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਵੀ ਇੱਥੇ ਸ਼੍ਰਾਧ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਫਿਰ, ਉਹ ਸਭ ਆਪਣੀ ਯੋਗ-ਸ਼ਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਆਪਣੇ ਅਧਿਕਾਰ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ। ਹੇ ਵਿਆਸ, ਗਯਾ ਤੀਰਥ ਕਮੁਦਵਤੀ ਨਦੀ ਉੱਤੇ ਪੱਕਾ ਟਿਕ ਗਿਆ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਇਨ੍ਹਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਓਥੋਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਲਗੂ ਨਦੀ ਸਾਰੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਹੈ ਤੇ ਵੱਡੇ ਫਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਗਯਾ ਦਾ ਮੰਦਰ, ਗਦਾਧਰ ਦੇ ਚਰਨ ਚਿੰਨ੍ਹ, ਇਹ ਸਭ ਜਗ੍ਹਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਵੀ ਉਲਲੇਖ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਓਥੇ ਪੱਥਰ ਨੂੰ ਵੀ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਦੇਵਤੇ, ਦੈਤ, ਯਕ੍ਸ਼, ਕਿਨਰ ਤੇ ਰਾਖਸ਼—ਇਹ ਸਭ ਇੱਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਤੇ ਦਾਨ ਆਦਿ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਗਯਾ ਵਿੱਚ ਜਨਾਰਦਨ ਆਪ ਹੀ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਵਿਆਸ, ਗਯਾ ਤੀਰਥ ਪੁਰਾਤਨ ਅਵੰਤੀ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ, ਹੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲਏ ਹੋਏ, ਗਯਾ ਓਥੇ ਹੀ ਟਿਕ ਗਿਆ। ਤੇ, ਉਸ ਥਾਂ, ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਮਹਾਨਤਾ ਸਦਾ ਮੌਜੂਦ ਹੈ।