ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ, ਮਹਾਂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਮਨ-ਪੁਤਰੀ ਦਾ ਨਾਮ ਮੇਨਾ ਹੈ। ਮੇਨਾ ਦੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਪੁੱਤਰ ਮੈਨਾਕ ਦਾ ਨਾਮ ਹੈ ਕ੍ਰੌਂਚ, ਜੋ ਕਿ ਇਕ ਮਹਾਨ ਪਹਾੜ ਹੈ। ਬਰਹਿਸ਼ਦ ਦੱਖਣੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਅਮਾਸ਼ਾ ਪੱਛਮੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ। ਅਕਾਰ-ਰਹਿਤ ਜੀਵ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਕਵ੍ਯਵਾਢ ਤੇ ਅਨਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ। ਇੱਥੋਂ ਤਕ ਕਿ ਯਕਸ਼, ਰਾਖਸ਼ਸ, ਤੇ ਪਿਸ਼ਾਚ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ। ਮਨੁੱਖ, ਸ਼੍ਰਾਧ ਦੇ ਦੇਵਤੇ, ਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਸਦਾ-ਸਦਾ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਕਰਤਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਪਿਤਰਾਂ ਵੱਲ ਕਰਤਵ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਜਨਮ ਦੀ ਯਾਦ (ਸਮਝ) ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਈ ਹੈ, ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਮਾਰਗ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਚੁੱਕੇ ਹਨ। ਇਹ ਸਭ, ਭੁੱਖ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ ਭੋਗ ਖਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸੱਤ, ਜੋ ਯੋਗ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੋਏ, ਜਨਮ-ਸਮਰਣ ਵਾਲੇ ਬਣ ਗਏ। ਸੰਸਾਰ ਸ਼੍ਰਾਧ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਹੈ; ਸ਼੍ਰਾਧ ਵਿੱਚ ਹੀ ਯੋਗ ਹੈ, ਹੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਜਲਾਉਣ ਵਾਲੇ। ਜਿਹੜਾ ਵਿਅਕਤੀ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ, ਸਵੈ-ਨਿਯੰਤਰਿਤ, ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਤੇ ਈਰਖਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋਵੇ— ਉਹ ਜੇਕਰ ਸ਼੍ਰਾਧ ਕਰੇ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ 'ਤੇ, ਵੱਡਾ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਵ੍ਰਿੱਧਿ-ਸ਼੍ਰਾਧ ਤੇ ਮਹਾਲਯਾ 'ਤੇ, ਇਸ ਦੀ ਮਹਾਤਮਤਾ ਸੌ ਗੁਣਾ ਵਧ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਪ੍ਰਯਾਗ 'ਤੇ, ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਦਸ ਗੁਣਾ ਵਧ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਇਉਂ ਹੀ ਕੁਰੁਕਸ਼ੇਤਰ 'ਤੇ, ਹੇ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਵਿਅਕਤੀ। ਫਿਰ, ਹੇ ਵਿਆਸ, ਸ਼ੁਭ ਮਹਾਕਾਲਵਨ 'ਤੇ, ਇਹ ਫਲ ਦਸ ਗੁਣਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿਤਰ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਤੋਂ ਜਨਮ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮੋਖ ਲਈ, ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਯਾਦ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਭੋਗ ਅਵਿਨਾਸੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੌਤ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਹੋਈ, ਜਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਨਾਮ-ਵੰਸ਼ ਗੁਆਚੁਕਾ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਲਈ, ਇੱਥੇ ਸ਼੍ਰਾਧ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੌਤ ਰੋਗ ਨਾਲ ਵਿਗੜੀ ਹੋਈ, ਜਾਂ ਗਰੀਬੀ ਵਿੱਚ ਹੋਈ, ਜਾਂ ਅਯੋਗ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਜੋਂ ਹੋਈ, ਜਾਂ ਜਿਉਂਦੇ ਹੋਏ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸਾੜੇ ਗਏ, ਜਾਂ ਅੱਗ ਨਾਲ ਨਾ ਸਾੜੇ ਗਏ, ਜਾਂ ਵਿਦਯੁਤ ਜਾਂ ਗੱਡੀ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਜਾਂ ਹੋਰ ਇਉਂ ਹੀ, ਜਾਂ ਰੌਰਵ, ਅੰਧਤਮਿਸ਼੍ਰ, ਤੇ ਕਾਲਾਸੂਤ੍ਰਾ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚੇ, ਜਾਂ ਭਿਆਨਕ ਅਸਿਪਤ੍ਰਵਨ ਤੇ ਕੁੰਭੀਪਾਕਾ ਵਿੱਚ ਗਏ— ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਲਈ, ਇੱਥੇ ਸ਼੍ਰਾਧ ਕਰਨਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੌਤ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਹੋਈ, ਜਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਦੀ ਮੌਤ ਜਨਮ ਦੇ ਸਮੇਂ ਹੋਈ, ਜਾਂ ਘੋੜੇ, ਸੂਰ, ਕੀੜੇ, ਦੰਦ ਵਾਲੇ ਜਾਨਵਰ, ਸਿੰਗ ਵਾਲੇ ਜਾਨਵਰ, ਜਾਂ ਰਥ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਜਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਜਬੜੇ ਹਥਿਆਰ, ਬਾਘ, ਸੱਪ, ਹਾਥੀ ਜਾਂ ਧਰਤੀ ਦੇ ਜੀਵਾਂ ਨੇ ਤੋੜ ਦਿੱਤੇ— ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਲਈ, ਇੱਥੇ ਸ਼੍ਰਾਧ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੌਤ ਅਠ ਕਿਸਮ ਦੇ ਚੀਰਿਆਂ ਨਾਲ ਹੋਈ, ਜਾਂ ਜੋ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਤੇ ਆਚਰਣ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਨ, ਜਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੌਤ ਡਾਇਣਾਂ ਜਾਂ ਹੋਰ ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਦੇ ਕਬਜ਼ੇ ਵਿੱਚ, ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਹੋਈ— ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਲਈ, ਇੱਥੇ ਸ਼੍ਰਾਧ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਜਨਮਾਂ ਤੱਕ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਕਰਮ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਭਟਕਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਜਾਂ ਸੀ— ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਲਈ, ਇੱਥੇ ਸ਼੍ਰਾਧ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੌਤ ਪਿਤਰ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਹੋਈ, ਜਾਂ ਮਾਤਾ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ— ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਲਈ, ਇੱਥੇ ਸ਼੍ਰਾਧ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਿੰਡ-ਦਾਨ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ, ਜੋ ਪੁੱਤਰ, ਪਤਨੀ ਆਦਿ ਤੋਂ ਵੰਜੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੌਤ ਲੰਗੜੇ, ਕੁਬੜੇ, ਵਿਗੜੇ, ਜਾਂ ਮ੍ਰਿਤ-ਜਨਮ (ਮ੍ਰਿਤ-ਸ਼ਿਸ਼ੁ) ਹੋਣ 'ਤੇ ਹੋਈ, ਜਾਂ ਹੋਰ ਭਿਆਨਕ ਮੌਤਾਂ ਹੋਈਆਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਲੋਕ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ— ਜਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੌਤ ਪਿਆਸ, ਭੁੱਖ, ਜਾਂ ਵੰਜਣ ਨਾਲ ਹੋਈ— ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਲਈ, ਇੱਥੇ ਸ਼੍ਰਾਧ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਵਿਆਸ, ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ 'ਤੇ ਸ਼੍ਰਾਧ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਗਯਾ ਪਹੁੰਚੇ, ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਇੱਥੇ ਸ਼੍ਰਾਧ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਯੋਗ-ਸਾਮਰਥ ਦੁਬਾਰਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੁਰਾਣੇ ਅਧਿਕਾਰ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਵਿਆਸ, ਕੂਮੁਦਵਤੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਗਯਾ ਤੀਰਥ ਅਟੱਲ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋ ਗਿਆ।